Poddupnik ogrodowy na sezon 2015

Dla pewnych "boskich" tyłeczków na lato uszyłam prosty pledzik na trawę.
To pocięte bluzy dziecków moich i w podobny sposób jak TEN został uszyty.
Tym razem z kupy naciętych kawałków wybrałam borda, piaski, czernie i lekkie żółtości.
Zielenie i błękity poszły do pudełka pt. ZUŻYJ I WYWAL.
Ostatnio tak usuwam stare ręczniki, ściery notorycznie wyrzucane, które wracają wyprane i znów szkoda wyrzucić czyste, stare lub skurczone :) t-shirty i rozmaite szmaty, które mnie omotały.

Rozłożyłam kolorami i wybierałam zgodnie z ruchem zegara zszywając pas.

Potem wymierzyłam szerokość przewidywanego paczłorka i pocięłam ten rulon w piętra.
Gdy go zszyłam, to wtedy z jednego boku wyrównałam szerokość - bo drugi był prosty.

Rozprasowałam szwy, ale dzianina i tak się odwija, więc po lewej stronie każdy prostokąt otoczyłam stebnówką - by te zapasy były płaskie.

Jak skończyłam to wszystkie nitki usunęłam i już miałam rulon z ociepliną wyjmować, gdy oko padło na ukrytą w szafie narzutę dzianinową z lekkim włosem. Była dość puchata i odłożyłam na kapę dla Syńcia.
Stwierdziłam, że kapę to ja mu uszyję paczłorową, a to posłuży jako ocieplina w środek.
Zawsze to mniej w szafie :)

Rozłożyłam majdan na podłodze, skanapkowałam i spikowałam tylko po szwach wzdłuż łączenia pasów.
Niestety, do fikuśnych pikowań i za ciężki wyrób i moja znów ręka w ortezie.

Tył dałam z nowiutkiej bawełny, którą kiedyś w ilości zatrważającej nabyłam, bo coś po 3 złote wychodziło :) za meter.

Jeszcze podpis i data. Ręcznie, bez pisania, od ręki.

Posprawdzanie rogów:

Rzut ogólny kontrolny po praniu, nic się nie pofarbowało.

I poskładane w pakiecik chwilowo czeka w domu na słoneczko w ogródku.
Może posłużyć jako kołdera zapasowa, ale i tak zajmuje mniej miejsca, niż te wszystkie szmaty użyte do uszycia na stosie. A moja potrzeba praktycyzmu została zaspokojona.

I wiem, bo taka durna na 200% to nie jestem, że szybciej i taniej i ładniej kocyk kupić.
Ale z kocyków czasem ciężko wyzbierać trawę czy rzepy. Z reguły są cieńsze.
Wydane pieniądze można przeznaczyć np na inną materię czy włóczkę :) bądź piwo.
No i najprawdopodobniej po mnie schedy nie będzie, więc chociaż pledzik.

Kapiszcze nr 2

Druga narzuta też z ewakuowanego strychu jest prawie ludowa :)
Też nie wiem z jakiego okresu pochodzi i skąd.

Sama w rodzinnym domu takich kap nie miałam, jedynie na wsi moje Dziadostwo nakrywało na dzień łoża małżeńskie podobnymi, jednak w ciemniejszej kolorystyce.

Ta - jest z bawełny, wzór jest utkany nitkami wątku, osnowa jest naturalna i ciemnoszara plus jasnożółta nitka cienka, jak maszynowa do szycia.
Wątek zmienia się pasowo i jest w kolorach. Frędzle powstały z osnowy i wątku.

Strona prawa:

Na tym zdjęciu widać jaki wpływ na wzór ma wątek i z jakich kolorów jest ułożony wzór:

Lewa też mi się podoba i nie ma znaczenia większego którą stroną ją ułożę :)

Jest to narzuta awaryjna, służy gdy jednolita ufarbowana przeze mnie narzuta z Ikei jest upaprana i trafia do prania.

Czasem służy jako nakrycie rozgrzebanej robótki szyciowej, gdy mam podejrzenie, że koty koniecznie muszą udeptać jakiś patchworek i uświnić sierścią.

Kapa jest najwygodniejsza z posiadanych nakryć wyrek. 

Nie roluje się, nie spływa sama z siebie pod tyłkiem na podłogę, wzorki nie ujawniają szybko drobnych plamek, nie trzeba prasować, łatwo dochodzi do formy w praniu. 

Nie pasuje mi za bardzo ze względu na obfitość wzorów, bo ja lubię gdy pomieszczenie kolor barwi a nie wzór, ale ona jest po prostu sympatyczna!

No i nikt jej nie chciał, bo mało nowoczesna, a mnie znów było żal sieroty ze strychu :)

Secesja ze strychu - kolejny skarb.

Szukam secesji na każdym kroku.
Szukam w rzeczach małych, w detalach.

Oto narzuta - też ocalona ze strychu. Ocaliłam takie dwie.
Druga - ładniejsza, po mojej namowie została obrusem na przyjęcia salonowe i pozostała w Rodzinie skąd pochodzi.
Ta, którą ja przejęłam wygląda tak:

Kawał gęsto utkanej bawełny w bieli. Wyprana ukazała swoje cudne motywy:

Nie wiem z jakich lat pochodzi. Może być i przedwojenna i powojenna.
Czy ktoś z Was takie spotkał? Z takimi wzorami?
Gdy ją odnalazłam była szara od kurzu i sadzy z pobliskiego komina, ale przechowywana była w papierze, więc jedno pranie ją do życia przywróciło.

W moim domu niestety nie ma miejsca na taki biały olśniewający szczegół z powodu braku sypialni, a zwierzaki bywają wredne i szczególnie koty obkłaczyły by mi ją dwukolorowo.
Ale biel w domu jest bardzo wygodna w pielęgnacji. Można ją zawsze doprać.

Dałam córce - jest teraz narzutą w sypialni - tak jak miało być.
Sobie zostawiam fotki, bo to znakomite wzory do haftu, można się poinspirować :)