Kapelutki

Ponieważ musiałam się przez całe wakacje chronić przed słońcem potrzebowałam oprócz chust lekkich do okrywania ramion i dłoni również czegoś na łeb.
Coś na łeb docenia się zwłaszcza wtedy, gdy pesel odpowiedni się robi i daje się odczuć, że 30 st to już nie lajtowa pogoda.
Oczywiście mam słomkowy kapelusz, ale bywa, że wiatr mi go zrywał z głowy. Potrzebowałam czegoś na miarę, dość obszernego, by pod nim upchać koka codziennego.
Wybór padł na torbę z jasnymi resztkami, takimi poodkładanymi na misz-maszowy letni sweterek. Pukłam się w łepetynę - na co mi kolejny letni sweterek, za ciepły na upał, a na kapelutek znajdę bez mieszania odpowiednią ilość koloru i gatunku.
Zainspirowałam się darmowymi wzorami z Dropsa. Generalnie jeden jest prawie odwzorowany. Prawie, bo inna włóczka, inna ilość oczek, inne rondo. Ale wzorek jest taki sam. Ecru.

Kapelusz ma zbyt miękkie rondo, planowałam wrobić drucik w otok, ale okazało się, że podwinięte romantycznie rondo, odsłaniające twarz pasuje Alutce. Może doczepić kwiatka/broszkę na otoku, by się rondo trzymało.

Drugi jest mój, biała bawełna gruba z metalizowaną nitką. Wbrew grubości nie jest w nim zbyt gorąco. Doskonale służył mi kiedy musiałam jednak przemknąć po słońcu.

Tu pomiędzy najprostszymi słupkami jedynie przed rondem inną bawełną wydziergany otok z dziurkami, można tam sobie wpleść wstążkę w kolorze.
Jest większy. Widać ile ma luzu na rozpuszczonych włosach. prościuch, ale ze cztery razy pruty, by mi wszystko pasowało. Im grubsza bawełna tym lepiej się układa. A przy tym nie uwiera gdy chce się głowę na leżaku położyć.

I na plaskacza, by pokazać poszerzenie rond.

Teraz zaczęłam z kolorowej kapelusz na chłodniejsze dni, ale włóczki mam za mało, a po resztki nie chce mi się w tej chwili nurkować w szafie. Samo się napatoczy, bądź uprzędę w odcieniu odpowiednim jak mi się bardzo zachce. O to najtrudniej.
Generalnie - na kapelusz szydełkowy z bawełny średniej lub grubej wystarcza 10 deko.

Ostatnia na tą chwilę skończona rzecz

Chusta z moheru Ebruli z Nako.
Zużyłam cały jeden motek - 10 deko/550 m. Szydełko 3,5, dziergane luźno i powłóczyście.

Wzór ten sam co w wersji jagodowej, a znaleźć go możecie TUTAJ

Taka sama wielkość co poprzednia:

W zasadzie martwił mnie leżący cały pakiet półkilowy w sklepie, bo chociaż włóczka ładna to nie trafiła na swoje dobre ręce. Wobec tego udziergałam chustę na sprzedaż w sklepie.
Tego samego dnia wieczorem weszła Klientka i zapytała, czy znalazłyby się przypadkiem ze cztery motki???????

Akurat na Nią czekały!!!!!

A chusta nadal drugi dzień powiewa na wystawie.
Pewnie tak będzie, że gdy już machnę ręką i dla siebie ją zechcę to znajdzie się nabywca :)

Jagodowa chusta

Przedostatnia to chyba w tym roku skończona praca. A że nie dawałam znaku dłuższy czas to pewnie myślałyście, że tylko w pracy siedzę i przy obrządkach domowych.
Zawsze jednak w ręku mam jakąś robótkę.
Chusta powstała z trzech motków po 5 deko miłego akrylu Orient - jest to wykorzystana część prezentów od Włóczkowej Wróżki. Zrobiłam ją szydełkiem nr 3,5.

Dała się zblokować na kanapie w całości, bo to kanapa wyjątkowo wysoka zrobiona na zamówienie.
Rozmiar chusty 160/80.

U mnie na ekranie są te kolory rozjaśnione, a w realu to nasycone barwy jagód leśnych, malin i jeżyn. Bardziej ich barwy współgrają ze sobą dając efekt faktycznych owoców. 

Motki wykorzystałam do cna - pozostało po parę metrów, być może do wykończenia np. kwiatka do czapki do kompletu z podobnej włóczki w kolorze. Ale do czapki to jeszcze daleko. 

Najpierw sweterek z wełny, a jak zostaną resztki to powstanie czapka. 

Podfruwajka

Ze dwa lata temu dostałam od Dorotki ze Świdnicy worek bawełny z wiskozą w toni letniej bryzy.
Od razu wiedziałam, że to na kamizelkę - podfruwajkę.
Niby same dziury, ale się przydaje. Zwłaszcza jak trzeba kusą bluzeczkę pod spodem utajnić i całość stroju do letnich turkusowych tenisówek dobrać w upał. Jeszcze mi tego dobra zostało, to może wymieszane z czymś innym da bluzkę lub top. A może dorobię ciąg dalszy i będzie dłuższa, do kolan.

Zrobiona na szydełku 4,5. Pierunem szło.

Można ją też ulokować na sposób tyrolski :), pod biustem i tak ją ja noszę:

Można nosić prowizorycznie, czyli rozpiętą niedbale:

Góra składa się z dwóch części robionych w poprzek, a dół dorabia się potem naokoło:

I same dziury, panie. Same dziury i przewiewy:

Model pochodzi z Małej Diany 5/2010, intensywnie korzystam z tego zeszytu i jeszcze jeden model z niego wykonam. Wymiary są obliczone jak zwykle po mojemu, bowiem nigdy nie korzystam z gotowych danych.
Najczęściej mi wygląd ogólny, wzór główny wystarcza, bowiem nie dla mnie próbka i porównywanie, oraz szukanie specjalnie włóczki do określonego przepisu.

Życiowo to bardzo pomału opanowuję wstawanie o tej 5 - 5 30 rano - koszmar. Zanim zajarzę o co chodzi mija co najmniej pół godziny. Potem zasuwam. I da się!
Szkoda, że moje bieganie na chudnięcie się nie przenosi. Zaprawdę nie wiem czemu, bo swoim bieganiem męczę innych. Waga ani drgnie :)
Zastępczy telefon czasem dzwoni, tzn czasem go słyszę, smsy wysyła dowolnie i nie do każdego.
Laptop ma dziś dzień dobroci to zaraz poodpisuję i podejrzę co u Was. Kciuk po ostatnich zabiegach akupunktury chyba wraca do zdrowia na 100%, chociaż dalej mam odruch ochronny.
By mi się nie znudziło lekko naruszyłam ścięgno w łokciu w prawej ręce, ale to już pikuś, tylko prasowanie i podnoszenie jest bolesne. Już i tak mija bolesność.
Natomiast najbardziej mnie martwi w tej chwili aparat foto, jeszcze w trakcie sprawdzanie, ale żadne akumulatory nie wytrzymują. Na razie włożyłam zwykłe baterie i muszę kupić komplet akumulatorków nowiuśkich. Być może to one padły całkiem, chociaż trzy kompletu od razu to dość dziwne.
No i mam długi weekend jak ostatnia szczęściara. Co prawda opieka nad Mamą i sprzątanie w harmonogramie dnia, lecz sklep zamknięty! Mogę odchwaścić ogródek!

Wieczorami słucham audiobooka i dziergam spódnicę, a wczoraj do upojenia zachwycałam się Buiką z kilku płyt. Boże, jakie talenty na tym świecie żyją!

Buika nie przeszkodziła w odbiorze jeszcze jednej znakomitości, którą hołubię ostatnio - Janusza Grzywacza! Mistrz kolejny!

I już na koniec ostateczny pokażę laleczkę za 3 złote, którą sobie kupiłam i obecnie panna koło maszyny się kręci. Nie wie durna, że musi mocy urzędowej nabrać jej kreacja.
Niech się cieszy rozczesanymi i wygładzonymi kudłami póki co.

Tej nie będę szyć niczego. Została na targu. Czy i Wam przypomina Anię F. ??????  :)))))

Na RODOS!

Uwielbiam taki gorąc, słońce i lato.
Mimo sporej dawki pracy staram się chociaż  raz w tygodniu odwiedzić RODOS.
Rodzinne Ogrody Działkowe Ogrodzone Siatką!

Aby nie straszyć innych wczasowiczów strojem niedbałem ubieram się tak, by bez obaw podejść do płota pogawędzić z sąsiadami. Zwykle wystarczają krótkie spodenki i koszulka, ale w takim upale jest to niemożliwe.

 Opalacz powstał z motka ostrego różu i pasuje do batikowego pareo z salonu cudów za 2 zł.

Dziergałam go na szydełku i powstał błyskawicznie.
Najpierw robi się taki kształt

Potem zszyłam półsłupkami dwa wewnętrzne brzegi, by uzyskać miseczkę:

Potem dorobiłam brzeg górnego wycięcia:

Aby miseczka otulała cycusia trzeba bok zewnętrzny też obrobić szydełkiem wdając bok miseczki:

Dolny brzeg to kilka rzędów prosto i też lekko wdawałam:

Górne troczki zawiązywane na szyi są drobniejsze, boczne to paseczki z 3 półsłupków

Jak ktoś ma piersi modelowe to może już zakładać opalacz, ale ja sobie poprawiłam samopoczucie wszywając miseczki. Co prawda zdobyłam A, a noszę B, lecz i one dobrze się sprawdziły.
Białe ślady to narysowane w edytorze miejsca mocowania miseczek.
Szyłam na maszynie i nie chciałam, by ślady szycia się uwidoczniły. Tyle wystarczy.

Gotowy opalacz okazał się zbyt luźny górą:

Byłam zbyt leniwa, by pruć.
Dorabiany dodatkowo jeszcze jeden rządek to już byłoby za przyzwoicie.
Wobec tego całe 70 cm tasiemki wszyłam w górę, przewlekłam przez oczka wzoru i zawiązałam kokardkę.
Teraz jest idealnie.

I tak już paraduję któryś dzień obrywając fasolkę, porzeczki, agresty i co tam mi wyrosło :)
A sąsiad zza płota łypiąc nieśmiało oddał mi we władzę swoje krzaki, więc nie nudzę się i słoików nie wywalam i nie zapełniam ekologicznie wyznaczonych na podwórku kubełków.

Najstarsza zielona wełna

Tak, tak. To najstarsza moja wełna. Udało mi się ją kupić gdy byłam w drugiej klasie liceum.
Nie posiadałam się z radości, że jest zielona, jest z fabrycznie przędzonej wełny i stać mnie było na całe 30 deko!

Z tej ilości mogłam sobie zrobić olbrzymi, wtedy modny sweter z nisko opuszczonymi rękawami, cały z prostokątów, bo wtedy taki był szyk.
W liceum byłam tak mikra, że z 10 deko moherku (bo na 20 deko nie było mnie stać), kupowanego wtedy w komisie, sztucznego aż zęby wykręcało, dziergałam sweterki blisko ciała. Ale modne były takie duże i szerokie :)
Mam nawet czarnobiałe zdjęcie z wycieczki do Zakopanego, gdy ten sweter robił furorę.

Dość wybitne były sentymenty, gdyż w kartonie na strychu uchowała się ta wełna już w postaci motków przeznaczona na jakiś udzierg kolejny.
Wcześniej jednak mole ją znalazły i jeden z motków bezczelnie zeżarły na wylot.

Kiedy dostałam od Dorothei wygraną nagrodę w postaci czapki zwanej "Kot w worku" i kilku próbach dopasowania do jej zieleni moich szalików postanowiłam los wełny w kartonie zakończyć.
Nawet dropsowa do tej limy dropsowej mi nie pasowała. Ale starutka wełna trawiastozielona ocieplona moherkiem Yarn Art całkiem, całkiem!

Połączyłam na kołowrotku w podwójną nitkę:

I szydełkiem, powtarzając wzór z poprzedniej chusteczki melanżowej zrobiłam dużą chustę.

Lampa pokazuje dużą różnicę, a w naturze kolory są bardziej dopasowane

No i znów recykling, a ja się cieszę, że ta najstarsza wełna jest po latach miła, ciepła, zdatna do użytku i wreszcie mam dodatek do ulubionej czapki, bo ona całą zimę już drugą z kolei towarzyszy w mrozy. 

I nic to, że tu celtyki, tam muszelki, jest jak dla mnie komplet!

Końcówka tej zielonej wełny trafiła jeszcze gdzieś, o czym innym razem, niebawem :)