Zeszłojesienne przeróbki

Koralowy sweter to mieszanka szlachetności składu. Jedwab, kaszmir, wełna jagnięca, alpaka.

Powstał ze swetra w kolorze nieulubionego różu z ogromnym golfem, który to skutecznie odstrasza niewielkie istoty, bo każda mała wygląda w czymś takim na jeszcze mniejszą.

Aby zrobić coś innego odcięłam ten wielki, ciężki, podwójny golf i pogłębiłam dekolt przodu:

Z golfa wycięłam pasek, który został wszyty jako ściągacz dekoltu

Kiedy zszyłam ściągacz z resztą swetra to ścieniowałam brzegi w taki sposób, by tylko jedna warstwa przykrywała szycie:

Oczywiście ten brzeg został obrzucony zygzakiem.

I gotowy wyglądał tak:

Kolorek sobie wymieszałam z różu, pomarańczy, ociupki czerwieni - badając mniej więcej odcień na bawełnianym gałganku. Zamieszałam, zabulgotało, wessało się i już!

Mam najprawdziwszy odcień koralowej czerwieni, cokolwiek pokażą Wasze monitory.
A tu różnica na manekinie:

Drugi, mniej urodziwy, nawet lekko paskudny nadaje się do noszenia gdy wycięłam ni to minigolf, ni to większą stójkę. Wszelkie takie zakrywające połowę szyi i uciskające migdały od razu tępię.
Nie wiem na kim to dobrze wygląda, bo skraca szyję wyjątkowo skutecznie.

Przecięłam golf na pół, by zszyć potem w jeden dłuższy kawałek. A po to, by wychapany dekolt móc otoczyć w całości.

Da się polatać przez zimę i pójdzie w kubeł potem. Nawet mi farbki na niego było szkoda.

Jeszcze jedno "cudo" to znów różowizna w postaci poncha.
Nabyłam to w dziale Totalna Wyprzedaż w jednym z SH za złotówkę.

Znów ciekawy skład, nawet ten róż już bardziej mi pasował. Więc po obcięciu frędzelków miałam wzorcowo dopasowaną bawełnę na wydzierganie szydełkowej bordiury.
Dobrze, że się przeleżało - bo koncept zmieniłam.
Najpierw zafarbowałam na ostatnio słuszny turkus, a potem wyrżłam ten bardzo nieciekawy dekolt i po prostu wykończyłam łacha lamówką.
Ma się ten milionpińcet odcieni :))

Łach nader malowniczy, posiada zamaszystość.
Póki co leży i czeka na mróz.

I ostatni cudak, to sweter wełniano-akrylowy, który dostałam od kuzynki.
Nie wiem co miała na myśli, ale motyw klauna na nim - bezcenny!
Natomiast ja codziennie raniutko jeździłam do swojej Mamy, by bandażować jej nogi i mój spaniel podróżował często ze mną.
A spaniel, gdy ja biegłam na górę to wyszarpywał się z każdego mocowania przypodłogowego i doopkę sadzał na siedzeniu pasażera.
Po rannej rosie to on kilogramy piachu tam na łapach wnosił więc powstał kocyk - ochraniacz siedzenia. Mam ci ja kilka takich kocyków psich, ale kolejny też się nada.

Alutka jak go rozłożyłam do zdjęcia od razu zajęła terytorium i dość długo traktowała go jak swój  :)

W podręcznym kuble jest jeszcze kilka swetrów, które mimo ostrej selekcji pozostały do przerobienia.
Myślałam, że może uda mi się to zrobić w ostatnie wolne chwile, ale powaliła choroba niestosowna do mego wieku - angina ropna. Mam antybiotyk na 16 dni, ale przespałam tylko 3 doby i już mnie nosi.
Szybko się regeneruję.
W tym roku zamierzam wyczyścić kąty z ufoków i zaległości.

Z cyklu przeróbek ...

zapomniałam jeszcze pokazać takiego sposobu na ratowanie swetrów :)

Otóż, jak trafiam na wszywkę bez patosu w ciuchu do wyrzucenia to ją wycinam i używam do naprawy np. dziurek w maszynowym bawełnianym swetrze Syna. Aplikację w sklepie trzeba wypatrzeć i jednak kupić.

Na rękawach całkiem dobrze to wygląda.
Używam też takich naszywek z recyklingu do łatania dziur w hunowskich t-shirtach.

A z obciętej narzuty na kanapę, z podwójnie złożonego materiału i kawałka pliski prostej z czegokolwiek mam nowy dywanik do łazienki.
Nawet nie trzeba pikować, bo gruby materiał bawełniany płasko i grzecznie leży.

Lubię białe dywaniki brudzące się szybko i szybko wymieniane z tego powodu. Biały to najlepszy kolor do utrzymania wbrew pozorom. Zawsze można wybielaczem potraktować.

Tymczasem życiowo to jeszcze kalendarz imprez na czerwiec, coby unaocznić mój brak czasu :)

Kalendarz nie obejmuje wizyt w przychodniach, pracy dorywczej ani pielenia ogródka.
Robótkowo niewiele, dziergadło jakieś jest wożone wte i wewte, nie wiem czy skończę w tym sezonie. "Pory reraksu" trudno doczekać.
Zaraz spadam do Zusu po informacje niezbędne mi do szczęścia, a potem może po kobiałkę truskawek i se popielę. Dzisiaj czarnej kropki brak :)
Jakby mi się odwidziało to mam paczłora do spikowania i kilka lamówek do ustrojenia sukienki. Gobelin czeka na ostatnie szwy. Alpaka wyłazi sama do prania.
Jutro od rana w gotowości czekam na Ważne Spotkanie na mieście.
I jakoś się kręci!

Jak ja lubię przeróbki!

Kocham przeróbki i najchętniej to właśnie robię.
Wydaje mi się, że robię coś pożytecznego i zarówno bez sensu, bowiem wszystko dziś w takim nadmiarze, że głowa boli. A już ubrać się można za przysłowiową złotówkę.
Hurtem polecę dzisiaj, bo się zbiera codziennie coś nowego.

Sukienka ze śpiochów, powstała w marcu. Śpiochy były już za krótkie, a w zapasach miałam i różowy kawałek weluru i koronkę.
Obcięłam nogawki i doszyłam falbanki. Środki falbanek i materiałów pozaznaczałam szpilką, przyszyłam przymarszczając, potem pod spodem powycinałam szwy i przestębnowałam po wierzchu.
Myk i zrobione.

Naonczas 9-miesięczna Alutka (marzec) w kiecce po lekturze z ochotą pomagała w porządkach:

A czy Ty dziś powycierałaś kurze????

Kolejną sukienkę przerobiłam już nieznacznie. Wyprułam zniszczony pochlapany kołnierzy i uszyłam nowy. Dodałam też koronkę na dole sukienusi.

Dla starszego Huna naprędce, bo zimno było - ze starego swetra kolejny golfik:

Jak widać, jako szablon posłużył dziergany na drutach otulacz, wykorzystałam dół swetra i najnormalniej pozszywałam go maszynowo. Golf musi być zszyty tak, by po wywinięciu nie wyłaził szew - to chyba oczywiste. Jak ktoś musi to może estetyczniej dół wykończyć. W realu to ta nitka mniej bije po oczach :)

Dla siebie przerobiłam indyjską tunikę po kolanka. 

Te tuniki bywają w przecudnych kolorach, lecz szyte są na jedno kopyto - dwa prostokąty to przód i tył, dwa prostokąty i romb pod pachą - to rękawy.

Z założenia na chude glisty, bez cycków i dupci mimo rozporków. I po kolanka. 

W jedną się wciągłam bez konieczności wszywania zamka. 

Materia zacna - bawełna z jedwabiem.

Powiększyłam dekolt, skróciłam do bioder, rozerwany bok zszyłam i miejsce reperacji ukryłam pod kwiatkiem z kawałka dołu. Rękawy wykrojone na nowo, po europejsku.

Na szyję szal z jedwabnej tafty i włala - tunika wręcz na salony :)

Kolejne tuniki czekają na czas i zmiłowanie.

Kilka spódnic też poprzerabiałam, ale nie będę tu się nimi epatować, bowiem to albo skrócenie, albo - co ciekawe - zwężenie :)))

Spoko, spoko - dalej jestem okrągła :))), ale ciut mniej.

Nie znoszę pasków w spódnicach. Jak jestem gruba to mi się taki pasek wrzyna i zgina, a jak lecę z wagi to mi odstaje. I wszystkie swoje spódnice pozbawiam usztywnionych pasków w taki prosty sposób:

Odcinam lub odpruwam pasek, do szwu przyszywam albo tasiemkę, albo ten sam materiał (np. odzysk z paska), podwijam do spodu, mocuję, przyszywam guzik i dziergam igłą pętelkę.

Wtedy spódnicę łatwiej na siebie dopasować. W czasie tycia jest w pasie, w czasie chudnięcia opada na biodra.

Ze starych firanek szyję takie rozmaite woreczki. Służą do wkładania w nie rajstop, biustonoszy, delikatnych rzeczy. Najlepsze są zazdrostki z gotowymi dziurkami, przez nie przekładam sznurek a na nim umieszczam stoper do zaciskania.

A z innych ciekawych materiałów, o ile mają miły kolor powstają woreczki na cokolwiek. 

Tu przerobiony zagłówek chyba. Nawet koronka była z dziurami.

Przecięłam go na pół i w koronkę wciągnęłam sznurówki. 

No i tak sobie przerabiam. Teraz akurat mam chwilkę to idę pozwężać spodnie. Raczyło zniknąć ok 4 cm z bioder i z pasa koło 10. 

Na koniec - Najwyższy bawiący w stolicy, w kiblu Min. Finansów robi zdjęcie i wysyła je do mnie z pytaniem - "To może do Czechów jest skierowane?"

Ja zaś spozieram na sufity i sprawdzam, czy mi wesolutko deszczyk nie kapie. 

Póki co po ostatniej naprawie jeszcze nie ma przecieku, ale remont porządny to-to nie był. 

Strach się bać, więc na pocieszenie jeszcze ukochana Barbara Kraftówna:

Też mam takie gacie w paski! 

No idę, idę już, oderwać się nie mogę!