Kankanki ... skakanki po tematach

Za pięć dwunasta

2012-01-29T18:58:00.000+01:00

"Za pięć dwunasta" to stan w którym jest moje dziecko. Synuś. Cycu.
To stan, w którym brakuje do pełni niedużo, ale to "niedużo" może być nie do przerobienia.

Medycyna potrafi wiele. Potrafi utrzymać zagrożoną ciążę i dać pozory szczęścia.
Potem także medycyna daje odpór wszelkim przesłankom, myślom i zastanowieniom - bo medycyna wielką nauką jest!

A ja Wam powiem, że nic z tego.

Niekiedy napotykam Rodziców opłakujących swoje Dzieci Potracone i chociaż łzy mi się ogromne cisną, to w duszy coraz bardziej utrwala się mój obecny stan.
Stan "za pięć dwunasta". Bo ja go też mam jako matka.
To co dziś mogę Wam powiedzieć to jedno - mieliście w nieszczęściu szczęście!

Kiedyś, całkiem nawet niedawno kiedy miałam złe dni ratowałam się porównaniem:
Czy nie jestem szczęśliwsza od matki z dzieckiem o znacznej niepełnosprawności?
Czyż nie mam szczęścia, że moje dziecko mówi, czyta, załatwia sprawy fizjologiczne samodzielnie, ma jakieś niepozorne hobby i nie jest chuliganem?
Czyż nie powinnam tryskać radością, że pokończyło szkoły? I nie jest na wózku????
I nie jest leczone na nic??????
Dziś uważam, że to Oni są wygrani. Mają na te swoje dzieci papiery i święty spokój. Mącony oczywiście troską o jutro, ale przynajmniej mają coś zdiagnozowane.

Nie jestem szczęśliwsza. Już nie wiem czym jestem.
Niedługo braknie mi sił.

To co udało mi się osiągnąć, mojej Rodzinie, lekarzom i nauczycielom idzie w niwecz.

Ba, dzisiaj zazdroszczę rodzicom, którzy mając bardziej niepełnosprawne dziecko idą z glejtem po chociażby częściowe wspomożenie, rentę, dodatek czy co tam kto zdobył.
Ja ze swoim nie mam co zrobić. Bo jest "za pięć dwunasta".
Za mądry na rentę, za głupi do życia.

Ostatnio skończoną szkołę zawodową w szlachetnym zawodzie "stolarz" - (nie, nie - nie wybrana zgodnie z zamiłowaniami, tylko taka była opcja dostępna dla mojego dziecka) ukryliśmy głęboko w czeluściach i po roku szukania jakiegokolwiek zajęcia poprowadziłam Synaczka na następne nauki.

I byłoby całkiem fajnie, gdyby nie świadomość, że ja coś za bardzo kombinuję, za bardzo mi zależy i tylko mnie zależy.
Bo państwo polskie ma mnie w zadzie.
Bo ja naciągam teraz przepisy o kształceniu.
Bo ja powinnam mieć kapitał na prywatną firmę, by swoje dziecię tam zatrudnić.
Bo ..... bo co ja jeszcze mogę????

I żal każdej minuty, które ktoś kiedyś poświęcił dla Niego, bo dzisiaj wszystkie osiągnięcia są "za pięć dwunasta". A za chwilę z braku motywacji będzie szósta rano!!!!!

Czasem dobra dusza radzi i nawet daje kasę na terapię dla synaczka u psychologa.
Wtedy krew mi wrze i zamieniam się w Godzillę!
Psychologom mówię stanowczo NIE!!!!!

Przerabiałam już kilkunastokrotnie badanie u psychologa, gdzie 90% uwagi poświęcano przebiegowi ciąży i rozwojowi do 2-3 lat, potem pięć minut na galop po okresie wczesnoszkolnym, jedynie zapytanie (bez słuchania odpowiedzi) o okres dalszej nauki i rozwoju.
Wypytanie o dewiacje, skłonności i nałogi tudzież zorientowanie się, czy aby nie bandyta i szlachetna rada od każdego z nich:
Trzeba stale z nim pracować!
Wzmacniać, chwalić, dawać przykład!
Żałuję jedynie tego czasu, który spędziłam u psychologów. Psychiatrów popieram.

Dlatego też dzisiaj mogę powiedzieć innym, że nie warto, nie ma tak naprawdę po co walczyć do utraty sił.
W znikomych przypadkach Wasze dziecko osiągnie samodzielność. W znikomych wypadkach da sobie samo radę.
Co z nim będzie gdy my odejdziemy?
Mam go siostrom na łeb i wikt oddać?
Za jakie grzechy?

Jeszcze zawalczyłam. Jeszcze mnie czeka niejedna przeprawa. Nie będę się dłużej rozwodzić co i jak, ale z ozorem ognia ziejącego i skrzydłami smoczycy mi do twarzy i jeszcze spróbuję, Postaram się.

W poniedziałek więc niby zaczynam naukę w szkole zawodowej o specjalności "kucharz" - z Synusiem w roli głównej!
Będę się uczyć niemieckiego także. Z tego języka jedynie słówka z Klossa i Czterech Pancernych znam.
Niby - bo trzeba załatwić praktykę lub pracę w kuchni dla Cycowatego!
Bez tego nie ma nauki! A to ostatnia jego szansa!

I tu kolejny problem mam do rozwiązania!
Ręce mi opadają, dyndają do ziemi.
A radź se matko sama!
A urodziłaś - to masz!
W dupie mamy ciebie i twoje potomstwo!
Twój problem!

Uprasza się matki normalnych dzieci o niedziwienie się!
Upraszam także matki dzieci "za pięć dwunasta" by mimo goryczy robiły co mogą, bo cuda się zdarzają!
Uprasza się Rodziców Bez Nadziei o uśmiech z tego co mają, bo mają chyba najlepiej!

Ps. Niedługo luty przeleci i będę częściej, czytam po łebkach Wasze blogi w czytniku, ale roboty okołożyciowej mam do połowy marca.

Nie ACTA!

2012-01-26T22:36:00.001+01:00

Internauci przeciw ACTA

Właśnie oddałam swój głos.

ACTA - trzeba teczki pozakładać, coby ładnie na półce wyglądały

2012-01-23T22:36:00.001+01:00

Nie popieram piractwa, nie popieram zżynania żywcem i podpinania siebie pod pracę innej osoby, ale nienawidzę jak ktoś cichaczem mnie zaskakuje. Jak ktoś decyduje za mnie jak za głupa ostatniego.
Nie jestem klockiem lego.
Być może społeczeństwo to 90% głupoli.
To ja jestem między nimi, bo dla mnie 4 dni to za mało na ogarnięcie tematu.
Nienawidzę jak ktoś steruje, a ja drogi nie widzę.
Mam dość narzucania odgórnie ważnych i mądrych ustaw, bo ja tego nie ogarniam.
Mnie męczą dość przyziemne obecnie sprawy i ja bardzo proszę o czas, bo dla mojego bytu inne sprawy należy pozałatwiać.
Dlatego ja też:

zdjęcie zerżnięte od Devorgilli, a ta zerżła od inszych.

Czasu więc i trochę jasności, bo muszę poczytać ACTA i wiedzieć co ugadali w Deklaracji dauhańskiej w sprawie TRIPS ...na przykład.
Być może po tej lekturze okaże się, że moje życie to bajka, a ja dalej taka durna bo nieświadoma????

Poza tym chciałabym, by mnie ktoś jeszcze po tej nauce o zdanie zapytał i pozwolił je wyrazić.

Dopisałam sobie linka do listy, listę sobie wydrukowałam ku pamięci w następnych wyborach!
Jak-polscy-politycy-glosowali-ws-ACTA

Nie ma mnie, ale popieram protest!

2012-01-21T22:04:00.001+01:00

Tu link: Jak-tak-można.

Bezczelność.
Brak słów.

Jeśli ktoś aspiruje do miana Artysty to z jego głowy potokiem płyną tylko wyjątkowe, niepowtarzalne, własne pomysły. Reszta - nawet piękne naśladownictwo może być jeno Rzemiosłem.
Uczciwość nakazuje podanie inspiracji, a wykonanie można oceniać już w kryteriach staranności i swoistego piękna.
Nie wstydźmy się być Rzemieślnikami - wstydźmy się plagiatów w najgorszym stylu.

Wykończony ufok SAL-owy

2012-01-10T11:20:00.004+01:00

Zapisałam się do świątecznego wyszywania i oczywiście na całej linii zawaliłam terminy. Miałam wyszywać domek, a skończyło się na bombkach.
Nieszczególnie wybrałam kolor kanwy i kolory mulin, z bliska to jakoś wygląda, a z daleka jest nijakie.
Zabrałam się za haft 26 grudnia i w sumie nad bombkami przeleciały cztery dni z odstępami.

Kolory dobrałam do ogólnego pokoju, bowiem tam są żółcienie, rudości, kolory lnu.
Organicznie nie znoszę makatek, więc sobie taką musiałam popełnić :)))))).
Obrazek to też nieszczególny pomysł jak dla mnie, postanowiłam ubarwić drzwi do pokoju.
Cały dzień zszywałam, zmieniałam kolory, prasowałam, mierzyłam, pikowałam:

I powstała taka rzecz jako makaciszcze na drzwi:

Nie podobało się to nikomu, mąż stwierdził, że takiej ohydy w najgorszym śnie nie widział.
Wycięłam więc haft ze środka, naszyłam na inny kawałek płótna i zaczęłam bardziej bizantyjsko ozdabiać to dzieło.
Nie wiem jak ja to mierzyłam, nie piłam wszakże, ale zabrakło mi dosłownie centymetrów.
Jak zwykle chciałam to pruć, naszywać inne tasiemki, ale uznałam, że urody makacie nie dostarczę, a stracę kolejny dzień na latanie po pasmanteriach.
Poradziłam sobie doszywając inną tasiemkę i naszywając kokardkę:

Ubłagałam jeszcze u Wodza kijek i makatka zawisła na Trzech Króli w mojej pracowni:

Na koniec rzucę jeszcze kilka zbliżeń haftu, ale nie mam siły czekać na dobre światło.
Dużo u mnie złoceń, a kolor bombek stopniowo przechodzi z rudawej czerwieni, pomarańczy, żółci do naturalnej bieli.
Kanwa DMC 14 ct, mulina Ariadna. Wymiar gotowej makatki 43/96.
Powisi do Gromnicznej a potem z ulgą schowam do szafy.
W przyszłym roku zrobię z tego kalendarz adwentowy dla maluchów z domowego przedszkola.

Kolorowa wstążeczka od Wróżki, kanwa ze sporym rabatem zakupiona dzięki Joli kochanej, muliny własne, len przedwojenny.

Zaraz chowam zabawki z choinki i jodełkowym gałęziom mówię: Pa! Pa!
Karteczki świąteczne i ozdoby filcowe zostają do 2 lutego.
Trzeba miejsce robić i porządek, bo na podłodze leży i pachnie 8 kilo szczęścia - nie znana jest mi marka niestety tej owieczki, włos ma bardzo miękki, karbowany.
W zasadzie nie ma podziału wyraźnego na włos okrywy i podszerstek tak jak u wrzosówki czy owcy górskiej. Runo jest jednorodne.

Ps. Dotarłam do lekarza, mam leki, badania w toku, jest ok. Szczegółów nie znam jeszcze, ale ewidentne zapalenie stawów.

A jak długo będę się za porządek zabierać to będę miała chodzącą owieczkę:

Wełna jest prosto od owcy, pachnie swoiście i jest ciężka od lanoliny.
Zacznę ją prząść na brudno, aby troszkę zadbać o dłonie, bowiem nie ma lepszego kremu!

Magiel zakładam!

2012-01-04T17:00:00.017+01:00

Przed Świętami na czas szyłam Łąkę Oli.
Czas nieubłaganie się śpieszył, a ja z nim. Wszystko miałam obmyślone jak w zegarku, bo sam pomysł długo dojrzewał, ale w działaniu to ja szybka jestem.
Wyznaczyłam sobie nieprzekraczalny czas:
- dzień pierwszy - aplikacje
- dzień drugi - szycie wierzchu
- dzień trzeci - zszywanie i pikowanie
- dzień czwarty - kołdra się pierze i suszy
- dzień piąty - wylot!

Patchwork ma to do siebie, że cały czas się go prasuje. Właściwie cały czas powstaje na desce, a potem niezbędna jest podłoga. Na nic nam pikowania jak te szmaty z wierzchu i tyłu będą wymiętolone i krzywo uszyte. Nijak to nie mój styl.
Prasowanie drugą mą naturą, poza recyklingiem.
Lubię to zajęcie i lubię porządnie wyprasowane i gatki i ścierki.

Jeszcze przed rozrywką zepsuło się moje najlepsiejsze żelazko. To miało być cacko do końca życia. To dla podkładki do tego żelazka szyłam ochraniacz.

Wzruszyłam ramionami i wyjęłam drugie żelazko.
A to skubane poprasowało pół dnia i zepsuło się.
Oba wrzuciłam do pudełka dla majstra żelazkowego i tu nerwy puściły. Zryczałam się, bo zegar odmierzał czas, a ja nie miałam czym prasować.

Przypomniałam sobie o maleńkich żelazkach turystycznych.
Zaglądam w szafę, wyjmuję pierwsze......Małysz radziecki! Z kontrolką!!!!

a na rękojeści widzę pęknięcie i odłażącą obudowę!!!!
Oczywiście SAMOSIĘ!!!!! I nikt się nie przyznaje do zrzucenia żelazka!

Ja się prądu boję, bo to niewidzialny wróg i nie będę takim prasować.
Ale Kankanka ma jeszcze sympatie gruzińskie i ma żelazko z tamtych stron!

I to cacko wyprasowało dzielnie cały wierzch przy zszywaniu! Obficie skrapiany łzami kankankowymi więc nie trzeba było pary.
Dobry Mąż poleciał Matce swej jedynej wyrwać żelazko z dłoni podczas prasowania obrusów świątecznych. Wyrwał!
Na tyle skutecznie, że jak przybiegł do domu to Kankanka chlipać nie przestała, bowiem żadne z nich nie pomyślało, aby wcześniej wylać wodę z żelazka teściówki i całość była tak przemoczona, że wypadało postawić niezbędny przedmiot jako dekorację na kaloryferze.
Oddałam po ususzeniu gada bez foty pamiątkowej, bo czymś takim to można sobie nogi ogrzewać, a nie prasować!

Oczekując wysuszenia Małżon podrapał się w łepetynę i zakrzyknął radośnie, że w tajemnicy sto lat temu kupił SOBIE małe turystyczne żelazko!
Odpakował z firmowego opakowania składaka:

Składa się to na płask i nawet ma zbiornik na wodę, w którym mieszczą się ze dwie łyżki wody.
To-to wyprasowało drugi raz wierzch.

Wkurzona małością i będąc równocześnie w trakcie sprzątania zakamarków domowych pożądliwie patrzyłam na inne swoje skarby:

Pierwsze, przechowalnia szyldziku i orderów radzieckich rozmaitych używanych przez Kankankę do przebierania na rozmaitych imprezach (przebieram się i bardzo ładnie mi w stroju komisarza!)

To oczywiście żelazko na węgiel, mało sprawne zresztą :))))

Kolejne - turystyczne sprzed wieku - rozgrzewane było na gorącej płycie i nie sądzę by na wczasy je zabierano - raczej służyły do szybkich poprawek:

I ostatni staroć, żelazko gazowe. Tak, tak - gazowe!

Długo sądziłam, że to też żelazko z duszą, która zniknęła na przestrzeni lat, ale kiedyś byłam z uczniami w muzeum i zobaczyłam identyczne! Tym otworem stawiano je nad płomieniem gazowym z kuchenki lub nad innym źródłem ciepła i poprzez otwór ogrzane powietrze ogrzewało całość.
Rączka się komuś upaliła podczas prasowania chyba, ale muszę Wam się przyznać, że próbowałam i prasuje doskonale! Tylko trzeba łapać przez szmatkę.
Stopa jest równa, ciężar właściwy i tylko dzisiaj ciężko biegać z tym z pokoju do kuchni co chwila.
Ale pojawiła się kolejna alternatywa wyjścia z impasu.

Będąc lekko pocieszona świeżo obtarty mokrą szmatą majdan ustawiłam na babcinej szafie tak jak zwykle stoją.

Na ten nie uruchomiony pomysł nadeszła córcina pomoc i pożyczono mi kolejne żelazko:

To i na prąd, i temperaturę można ustawić i nawet wodę nalać i para wylatuje dołem! Radości nie było końca, bowiem naprawy tych lepszych żelazek odłożyliśmy na "po samochodach".
Ten skarb wyprasował do końca kołderkę i cały zestaw świąteczny. Polubiłam go.
Oba najlepsiejsze dziecko zabrało do siebie i szukaliśmy trochę gwarancji, niestety już po i dlatego pojadą do naprawy. Gdybym miała ten śrubokręt specjalny już bym im we flakach siedziała, ale nie mam.

W Wigilię spod choinki rozległ się głos anielski Syńcia - Mamo, to dla ciebie!
A ja zobaczyłam ogromne pudło w jego rękach i powiedziałam, że ma je postawić, bo w środku są pewnie prezenty dla innych i ma je wyjmować i czytać kolejne wizytówki.
On twardo - To twoje! i postawił mi je obok.

Zaglądam pod papier....... widzę..... nie dociera......wyjmuję.......

Stacja parowa!

Żelazko systemowe Perfect Care!

To moje najlepsze do tej pory miało w uderzeniu moc pary 120g, to cacko ma 260, a na stałe używa 120.

Nie ma regulacji temperatury, prasuje równocześnie i len i bawełnę i tworzywa sztuczne.

Oczywiście trzeba uważać na ozdoby zwłaszcza na ubrankach dzieci, ale jeśli bluzę z nadrukiem prasuję z tyłu to ona z przodu jest wyprasowana!

Pościel mogę wyprasować z jednej strony. Ubrania na wieszaku w pozycji pionowej.

Para powoduje, że ubrania się odświeżają i miękną.

Obowiązkowy więc u mnie płyn do płukania będzie oszczędzany.

Obawiałam się świecenia - nic z tego, tu mi podkładka nie jest potrzebna, dżinsy się nie błyszczą. A wody jak naleję to mogę prasować i dwie godziny do upojenia.

Podkładka do tkanin delikatnych poszła do córki.

A ja ogłosiłam, że otwieram magiel domowy i poprasuję moim dzieciom, bo teraz to chwila!

I wiecie co mnie jeszcze cieszy?

Jak fajnie do mnie Filipek gada, gdy parę puszcza w przewodzie!

Star wars normalnie! Albo dźwięki jak w filmie Gandahar!

Ten prezent dla mnie wymyślił Zięć - ten od Szybkich i Wściekłych :), dostali oboje z żoną stosowne opierniczenie i zapytanie właściwe teściowej : Czy wyście się ochlali, czy naćpali???????

Na osobności Teściowa z Teściem jeszcze podkreślili ważność swego sądu: Po..@%$*&^%.. ich!

A Zięć jest podejrzany dodatkowo o niespożywanie leków właściwych swej chorobie tylko jakichś medykamentów od znachora, więc gorze mu, gorze.

Ale cieszy cacko okrutnie, oj okrutnie.

Ogłoszenie:
Nie będzie mnie jakiś czas stale na blogu, postaram się, ale w styczniu i lutym mam łącznie około 15 imprez rodzinnych, mam masę zaległości i sporo do zrobienia spraw życiowych zaległych.
Przepraszam, ale oby do wiosny, po 15 marca zyskam czas.
Jestem chora nie wiem na co (jakiś problem z krążeniem, ciśnieniem i bólem stóp okrutnym), mam dorywczą pracę do wieczora i muszę po kolei poukładać wszystko.
Czytam pocztę na bieżąco, będę gościem u Was, ale przepraszam - mogę nie mieć czasu napisać u Was niczego.
Chwilowo więc niemoc blogowa nastąpi.
Post napisany długo wcześniej przed publikacją. Już mnie wcięło na dobre.

Święta

2012-01-03T15:26:00.001+01:00

Nie wystarczyło na prawdziwą choinkę, ale dobry Mąż przyniósł do domu dwie spore gałęzie jodły kanadyjskiej i mam drzewko!

Dzięki Waszym kartkom i drobiazgom ułożyłam sobie przyjemne dla oka widoki.
Cały pokój jest świąteczny!

Przybyły podarunki od Millu - Edyty:

To są moje pierwsze i jedyne mitenki, ozdobione kwiatkami w ulubionych kolorach, bardzo to wdzięczne nakrycie łap. Pudełko skrywało pyszne pierniki i razem z kartką zostało własnoręcznie zrobione!

Wcześniej bombki od Marzenki otrzymane w końcu znalazły się na właściwym miejscu:

Precjoza uplecione są z koralików!

Od szalonej Aploszki doleciał taki ptaś, który swe życie począł w Ghanie! Gdzież tego Ancika nie nosi!

Kartka wysmakowana, pod kankankowe zielenie!
Ania prosiła, by zawisł na choince, ale tam go nie było widać, znalazłam mu inne miejsce!

Wisi na starym samowarze na drewno w towarzystwie ulubionej matrioszki i bałwanka rodem z Brazylii!
Bałwanka z filcu uszyła Necca!
Mój Boooooże (cytuję ciocię) która to przewlekle mówi - czy Necca kiedyś miała śnieg w ręku? Czy będzie miała? Coś cudownego - brazylijski bałwanek!

Obok ptaśka i bałwanka stoi pięknym haftem matematycznym zrobiona kartka od Frasi! Ta to ma zawsze pomysły!!!!

Geniusz Frasia!

Tuż obok kartki wisi bombka od Grażynki - teściowej mojej córci (he, he - mamy takie samo nazwisko panieńskie i chodziłyśmy do tej samej szkoły :)

Grażynka co roku zaskakuje, łapie nowinki i robi zawzięcie, w tym roku szyje też tildowe laleczki!
I tu małe ogłoszenie:
Grażynka dla dzieci na oddziale laryngologicznym daruje małe maskotki, swoje zapasy już przekazałam, ale jak komu zbywa to proszę o podarowanie.
Tam jak w ulu dzieciów, stale do operacji następne.

Kochana Ata zawsze pamięta, cieplutkie słowa są w środku - Buziak Moniko, Ty mnie przy życiu trzymasz!

Inne karteczki też są tak samo ważne i każda ma w środku wiele pięknych życzeń, powzruszałam się przy czytaniu!

Od Ewci, mojej serdecznej z Hafcików, taki dokładny i piękny Mikołaj!

Karteczki od Ewy z małą Olą, oraz w środku od Dzieci z Domu Dziecka:

Od Magdy i Mariusza nieodmiennie wołających w gości do Kolonii!

Od Zosi! Kocham takie ręczne!

Od cytowanej najukochańszej Cioci Mój Boooże:

Od Bogusi:

I ołtarzykowo kilka ujęć:

Na boku starego lustra wisi dar od Igora:

Na choince od kilku lat frywolitkowa ozdoba od Irenki- Irenekaba też poznanej na Hafcikach:

Gwiazdka, znaleziona wieki temu w poświątecznym błocie, wyprana i wychuchana (oj, jaka sentymentalna jestem):

Okno w pracowni zdobią dwa aniołki od Basi Barbaratoja!

Obrazek od Agaty Gackowej co rok jest na piedestale i co rok mnie dobrze nastraja!

Mam jeszcze przecudną gwiazdę betlejemską tejże Artystki, ale nie zdążyłam oprawić.

Częściowy natłok na półce niweluje mi piękna makatka od GosiP, która to jest ręcznie uszyta!!!!!

W pobliżu kącika z maszyną mojego spokoju pilnują Aniołki, zrobione przez moją Mamę:

A pod czarowną choinką znalazłam takie prezenty:

I jeszcze perfumy od Teściowej, tej z niezbędnym żakietem do przeróbki, łakocie i witaminy i jeszcze jeden drobiazg, o którym kolejny post.

Sama nie wiem co mnie bardziej cieszy:
Hafty są przepiękne, jeden z nich ma dedykację dla MającegoSięUrodzić, sampler - marzenie - jak z gotowcem z lnem, wzorem i muliną się bajecznie pracuje! Już mnie łapy świerzbią, lecz wykończę wprzódy starsze. Portfelik w kankankowej skórce raduje oko i mam nadzieję go zapełnić groszem w tym roku, a płyta ZAZ - ech, usłyszałam ją u Natalii Młodeckiej i oszalałam na punkcie tej młodziutkiej piosenkarki.
Marzenie wydawałoby się tylko, ale jedna z córek wyniuchała co matkę ostatnio porwało!

Bajeczne to były Święta i bajkowe prezenty! Tylko ja niezbyt hojna dla innych byłam. Dobrze, że stary ubogi rok sobie poszedł.

Dziękuję serdecznie!

Od Estery - niespodzianka w Candy

2012-01-02T20:15:00.002+01:00

Równocześnie z prezentem od Necc przyleciała miła niespodzianka, którą dla mnie los wybrał w Candy u Estery.
To fajna omotka, i ozdoba i szaliczek i naszyjnik wraz z dwoma broszkami różyczkami:

Można sobie dowolnie udrapować na sweterku, świetny zimowy naszyjnik!

Oraz cudne korale, w których spędziłam witanie Nowego Roku i cały czas noszę teraz:

Kolczyki mają nieznany mi kamyczek, oczko - które to jest niby turkusowe, ale pod światło mieni się złocistą miedzią a w świetle staje się białawe.
Odbija kolor ubrania i przez to świetnie pasuje do wielu rzeczy.

Są bardzo starannie zrobione, lekkie i wygodne. Bardzo Ci Estero dziękuję!!!!!!
Estera też łopatologicznie na swoim blogu nauczyła mnie przynajmniej teoretycznie filcować na ubraniu i będę stale tam zaglądać, bo robi świetne rzeczy.

Niech nam sprzyja Nowy Rok!

2011-12-31T17:28:00.002+01:00

Witam nowe w domu, z bliskimi, z hobby!

Witam Nowy Rok w przepięknym fartuszku, który wczoraj doleciał do mnie z Brazylii!!!!

Necca moja kochana uszyła dla mnie takie cudo!
Jej prace są też TUTAJ.
Necca to osoba z wszechstronnymi pasjami, łączy nas obie potrzeba pomagania zwierzętom i w Jej domu jest miejsce dla wyrzuconych. Obie lubimy patchwork!

A jak mój Mąż ujrzał mnie w tym fartuszku to stwierdził, że prawidłowy - do kuchni to on się nie nadaje!
Za ładny! Mam w nim pozory gospodyni robić i pognał do kuchni pichcić kolację sylwestrową!

Necca - DZIĘKUJĘ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Za chwil parę poskładacie sobie życzenia, więc i ja biegnę do każdego z myślą, by Nowy Rok przyniósł nam wszystkim radość, trochę grosza, słońce, zdrowie, czas dla siebie, miłość, spokój i odrobinę szaleństwa!
Bawcie się wyśmienicie na balach!
Gospodyniom Domowym przesyłam szczególnie ciepłe myśli - w następnym roku my poszalejemy na parkietach!

Łąka Oli

2011-12-27T11:20:00.000+01:00

Pomysł przyszedł dawno, ale aby go zrealizować trzeba spokoju i kawałka wolnej powierzchni, inaczej się nie da.
Kołderki powstają w większości na podłodze. A u mnie ciężko było z taką powierzchnią.
W końcu powstała:

To łąka na której jest 1 osiołek:

2 kaczuszki:

3 owieczki:

4 motylki:

5 pszczółek:

6 biedronek:

Nad łąką widać tęczę z 7 kolorami:

Czasem świeci słońce 8 promykami:

A czasem kropi letni deszczyk i z chmurki spada 9 kropli:

Nad głową leci latawiec z 10 kokardkami na ogonie:

Aby to miało jakiś sens wzory ułożone są w pięterka.

Na samym dole rośnie tylko trawa:

i kryje się podpis wyszyty od ręki maszyną bez szablonu:

Zresztą wszystkie pikowania są od ręki, bez wcześniejszego rysowania, bo nie mam aktualnie czym tego zrobić, a i tak bym w ostatniej chwili zrobiła inaczej.

Tył kołderki:

Kołderka jest szyta metodą "na worek", której to nauczyłam się od Dorotki ze Świdnicy. Unika się sztywnych lamowanych brzegów, a brzeg kołderki jest tak samo wytrzymały i milszy dla dziecka.
Szycie polega na połączeniu wierzchu i spodu po lewej stronie, wywinięciu i zaszyciu otworu przy pomocy igły imitując szew maszynowy:

Najmniej pracy wymagał kwadracik z osiołkiem - wykorzystałam piękny gotowy haft i motylki, których część zrobiła Marzenka i Pani Marzena.
A najwięcej - tęcza.
Starałam się dać kilka elementów przestrzennych i o zróżnicowanej fakturze.
Kołderka jest kolorowa, zdjęcia są bardzo nieudane, ale zieleń jest naprawdę wiosenna i reszta kolorów żywa. Tej zieleni może za dużo, ale nie mogłam się oprzeć, by nie użyć jak najwięcej ulubionego koloru kankankowego :)))
Na pasie zielonej krateczki miał być tytuł tego patchworka, ale wkroczył mój mąż i kategorycznie stwierdził, że musi być jeszcze 10 elementów - stąd ten latawiec, nawiązujący do tyłu kołderki.
Nie zmierzyłam, ale jakieś 120/140 cirkaebałt ma.

Można liczyć elementy (nie całkiem one zgodne z metodyką, ale do mądrej dziewczynki trafiła), kłaść odpowiednią ilość liczmanów, odpowiednią cyfrę, losować obrazek i jako zadanie zaśpiewać lub powiedzieć na dany temat wierszyk, ułożyć własną bajkę o wybranym obrazku, utrwalić nazwy kolorów, powtórzyć wiadomości z zakresu przyrody. Ale podstawowym zadaniem jest utulenie miłego drobiazgu.

Kołderkę dla córeczki odebrał kuzyn będący przelotem u nas przed Świętami i już trafiła do małej Oli. Posłałam z nią bardzo dużo uśmiechów i ciepłych myśli. Przyjemnie mi się ją szyło, mimo przygód o których następnym razem.

Wigilia 2011

2011-12-23T19:07:00.000+01:00

Życzę Wam:

zdrowia, bogactwa, ciągłych pasji, ciekawego życia, otuchy gdy smutek obejmuje.

Spokoju i miłości w te Święta Bożego Narodzenia, niech czas Wam pozwala na pasje, domownicy służą wsparciem i pomocą, łzy tylko ze szczęścia płyną.

Niech się każdemu darzy wedle potrzeb!

Bądźcie szczęśliwi!

Czekając na obiad

2011-12-20T19:39:00.000+01:00

Zamiast nagabywać Teścia i ponaglać go w podawaniu obiadu - Ulubiony Zięć nie tracił nerwów i spokojnie realizował się twórczo przy pomocy buraczków.

Teść widząc dzieło zasugerował, że posiada również sałatkę w kolorze jasnym!

Odnowa

2011-12-12T17:00:00.005+01:00

Mąż sobie wyliczył, że moja lista odczynników do oczyszczenia z kleju i lista farb i innych dupereli przekracza jego budżet.
Pojechał do marketu, zamówił płyty, w piątek złożył:

Oczywiście nie uzgodnił ze mną ani zmiany wymiaru, ani koloru, ani położenia uchwytów.
Kolor bym wybrała biały, mogłaby być płytsza a dłuższa, uchwyty miały być na górze.
Nie dopilnowałam.
Zapytał w jakiej odległości od boków - to pokazałam trzymając pięści u góry drzwiczek, a Pan Mąż zgodnie ze swoją logiką obniżył.
Nie będę doszukiwać się wielkiej urody, skrzynia jest pojemna, ma przez jakiś czas pochłonąć sporo rzeczy.
Pan Mąż spisał się na medal i jestem mu wdzięczna. W nagrodę zabrałam go na koncert niedzielny i wystawę kancjonałów.

Ponieważ regał w owym zakątku jest biały - to teraz on mi nie pasuje.
A poza tym nie znoszę otwartych półek i wymyśliłam zamykaną szafę na przydaśki.
Pan Mąż nie chce na razie słyszeć o skręcaniu nowego mebla tylko mami ukrytą komnatą pod nawisem sufitowym. A dokopać się do niej zamierza jak wiosna się rozszaleje.
Ja bym chciała poukładać i w końcu pochować ten bałagan, bo nawet piękne pudełka to dla mnie chaos.
Chyba sama skręcę, potrafię też te sztuczki, ale moim dziełem jest tylko mała szafka w przedpokoju. Dużych płyt nie utrzymam. Może uda mi się gdzieś taką dość wąską znaleźć w komisie lub na śmietniku :)))
Pojęczę jeszcze po Świętach przy spodziewanej wypłacie.

Nie jeden raz pisałam o tym, że lubię prasować.
Odnowiłam więc swój najczęściej używany sprzęt w pracowni. Dla mnie to podstawa przy szyciu.
Deska dostała pokrowiec z pięknego materiału od Wróżki, zawiera on detale w turkusie i czarny też będzie w małej ilości w pokoju.

Do uszycia tunelu wykorzystałam sztuczną koronkę, która idealnie marszczy się i jest wytrzymała. Nie usuwałam starego pokrowca, tylko obcięłam tuż przy kancie, to dodatkowa warstwa zamiast nowego wkładu z pianki.

Na rękawnik (mała deska do prasowania rękawów i małych elementów) nie szyłam nowego pokrycia, bo było niezniszczone, ale uszyłam pokrowiec zapinany na guzik, a uchwyt służy do powieszenia deseczki chociażby w szafie czy z boku szafy.

Moje żelazko ma dodatkową płytę zastępującą prasowanie przez szmatkę.
Zawsze się poniewierała. Już ma rysę, a wcześniejsza nawet zagładzie uległa.
Ten pokrowiec przedłuży jej los, w środku jest plusz frotowy.
Pętelka pozwoli zawiesić w konkretnym miejscu.

Ale mam również specjalną szmatkę do prasowania :) i jak ją schowałam w szufladę ze skarpetami to nikt jej nie mógł namierzyć. Toteż malutka torebeczka mieści złożoną siateczkę, a całość po zgięciu w pół mieści się na górze deski, trzyma się tam doskonale, nie wypada.

Żeby wesoło było to właśnie wczoraj moje najlepsze na świecie żelazko się zepsuło, muszę do speca oddać i korzystać z innego, więc szmatka będzie w użyciu bo stopa dodatkowa nie pasuje.

Ale to już przeszłość. Coś nowego robię.
Wspomnę jeno, że sprzędłam zieloną wełenkę do końca i czeka w motkach, "uszyłam" Pastuszkowi strój godny do występu na jasełkach, Teściówce natentychmiast poszerzyłam marynarkę z podszewką, a Synusia Teściówki pognałam do pralni z temże odzieniem, bo Mamusia nie zobaczy i nie doniesie, a strzepywanie paprochów niewiele da..
Mężowi jeszcze z piktogramów wytłumaczyłam ikeowskich jak ma lustra powiesić, co nie obyło się bez milutkiej awanturki o moje wszystkowiedzenie.
Ja tą bitwę wygrałam. :) Synuś świadkiem!

Teraz maszyna ma pierwszeństwo, ale jeden golfik dziecięcy też skończony.
Trochę mnie telepią pomysły Rodzicielki Męża, ale nie da mi rady!
W końcu ja z mamutów.....

A poza tym koło środy dowiaduję się, że to piątek! Wy też tak macie?

Dzisiaj było z kulturą

2011-12-11T19:05:00.000+01:00

Wybrałam się z lubym na koncert zorganizowany w Muzeum Etnograficznym we Wrocławiu.
Z przyjemnością wysłuchałam renesansowych i barokowych pieśni adwentowych rozpoczynających cykl prezentacji pieśni różnych Kościołów.
Tak usłyszałam, ale może akustyka zawiodła.

Wielce zafrapowały mnie kopie dawnych instrumentów:

Wirginał, nie dosłyszałam, bo mówca źle się ustawił i głos leciał w stronę muzyków, a nie publiczności - również nazwany szpinetem. Już zbudowany na sposób "współczesny".

Pozytyw szkatulny:

Wirginał wg kopii z XVI w, twórca sam go wykonał. To instrument bez nóg, leży na stole.

Solistka nieco fałszowała, ale ja mam słuch absolutny i to mój problem, głos miała miły i nie dramatyczny.
Również w akompaniamencie było kilka niewyróbek technicznych, ale muzyk sobie doskonale poradził i większość nie zauważyła.

Mój mąż nawet oczęta przymknął i obawiałam się, że muszę kuksnąć gdyby zachrapał :), ale poderwał się przy dźwiękach skocznego utworu i szepnął mi do ucha - Bregović!

Ja się zrelaksowałam.

Potem obejrzeliśmy przepyszną wystawę kancjonałów ewangelickich z różnych krajów.

Kancjonał to zbiór pieśni i śpiewów liturgicznych. Szczyptę życia przez znakomite rozmieszczenie starych pamiątek po dawnych dolnoślązakach i wymoszczenie miejsca wspaniałymi obrusami z dawnych lat przygotowała Sara.
To dzięki Niej dowiedziałam się o koncercie i wystawie, bom ostatnio bardzo domowa :)))).
Melduj Saro o takich wydarzeniach kochana! Polecę!

Muzyka wykonana na instrumentach z epoki nie jest powszechna w osłuchaniu, tym bardziej podziwiam muzyków za zadanie sobie trudu przedstawienia nam dźwięku i charakteru ówczesnych utworów.
To nie to samo co na sali w filharmonii.

Wełenka z dalekiego kraju

2011-12-08T19:51:00.001+01:00

Moja wygrana u Madam Butterfly jest już u mnie!

Rarytas!

Wełna jest produkowana w Mill Harrisville w New Hampshire na historycznych maszynach.
To wełna owiec pasących się na zachodzie USA.
Jest skręcona w 2ply i już w dotyku nie przypomina mi żadnego innego włosia.
Wyczytałam, że proces przędzenia powoduje takie ułożenie włókien, by dzianina nabrała powietrza. Po praniu pięknie pojedyncze włoski łączą się na powierzchni tworząc wrażenie mchu.
Nie ma wyraźnego określenia grubości drutów, po prostu albo bardziej będzie puszysta, albo mniej.

Pracę z tej wełny określono jako sposób na zwolnienie życia poprzez smakowanie dotykiem, wzrokiem przepięknych doznań.
Przędzalnia posługuje się naturalnym kolorem owiec i barwi na 11 odcieni, potem poprzez łączenie przez wymieszanie tworzy pozostałą paletę barw.
TU MOŻNA OBEJRZEĆ.

Unikatowa Loft z Brooklyn Tweed jest dostępna tylko w 10 sklepach naziemnych.
I macając ją i przytulając stwierdzam, że na miano ekskluzywnej mimo rustykalnego tweedu w pełni zasługuje.
Podobnie merynos budzi uczucia ciepłe, ale ta wełna jest inna, jest bardziej puszysta.
Mam dwa motki, każdy ma 50g i ponad 250 metrów.
Jeszcze nie wiem co wybrać, ale kolor ma cudny o nazwie Wood Smoke i chyba najlepszym wyborem będzie szal z wzorem, który na pewno znajdę u Madam Butterfly, bo Jej blog ma wiele pomysłów i tutoriali.

Jestem bardzo Lidii wdzięczna! Chyba nie miałabym okazji dotknąć takiej cudnej wełny!
Bardzo, bardzo DZIĘKUJĘ!

Rozpacz bezdenna

2011-12-04T18:01:00.002+01:00

Mimo pięknego kolorku ostatnio farbowanej polskiej owcy górskiej:

Mimo wspaniałego odkrycia w Ikei i popakowania czesanek i wełenek w takie pyszne woreczki:

Mimo pracowitego poskładania każdego kawałka szmatki w odpowiedni format:

Nie idzie tak jak sobie umyśliłam robota.

Cierpliwie wywalając kolejne zwierza z pudeł spędziłam na klęczkach 3 dni i myślałam, że lada chwila kończę.:

Sama sobie gospodarowałam, nie łkałam i nie prosiłam o wsparcie. Do dziś.

Wczoraj umyśliłam sobie sprowadzić na pokoje skrzynię ze skarbami ze strychu.
W stanie obłąkanym była.
Ale pomyślałam, że odkleję starą okleinę, całość zeszlifuję, rzucę kolorek i będzie gdzie chociaż chwilowo schować ocieplinę, stertę wkładów do poduszek dla Domu Dziecka, na to pryzma do prasowania i jak drzwiczkami huknę da się żyć!
Umyłam:

Oderwałam paskudną warstwę sklejki z tyłu:

Przez mokrą ścierkę prasując usunęłam folię.
I załkałam, bowiem nie potrafię zmyć niczym tego kleju. Cała skrzynia lepi się. Szlifować też próbowałam - klej się kulkuje i łączy z pyłem nie schodząc z powierzchni.

W łzach mnie mąż pociesza, ale nie pomaga.
Już nawet byłam skłonna odstąpić od pomalowania tego na ludowo, folia ponownie nie wchodzi w rachubę, ta skrzynia jest bardzo zniszczona i rogi ma poobijane, nie wyjdzie.
Spędziłam pól dnia w necie szukając kleju, który użyty na ten stary pozwoli okleić lnem.
Co chwila dostrzegam problem nie do przeskoczenia i ryczę.
Już sama nad sobą się użalam.

Poza oczywistym problemem mieszczenia się w budżecie to jeszcze nigdzie takiej skrzyni nie ma.
Może sprawę pustej ściany by załatwiły ze dwie komódki sosnowe z Ikei z szufladami, ale to nie ten program.
Przyzwoitsza komoda nie wchodzi teraz w rachubę.

Pan mąż już ma dość, obiecał, że zrobi na wymiar taką z paździerza. Może to i dwa lata potrwać.
Żałość i bałagan pozostają.

Drzwiami pcha się Teściówka zza małymi spodniami, zza małą marynarką, z pchaniem mnie do spraw bytowo-rodzinnych. Mam dość wymyślania mi przez nią zajęć dodatkowych.
Zaczynam być zła, wściekła, zaczynają fruwać manele w domu, bo ja utknęłam przez jedną durną skrzynię.
Wczoraj, aby przyłożyć łeb do poduszki na drzemkę musiałam wszystko pieczołowicie ułożone na kanapie zwalić na podłogę. Potem oczywiście ułożyć na nowo.
A przed chwilą słodki głos mnie pyta, czy już załatwiłam kurs synusiowi!!!!!!!!!!!!!!!!

Kiedy?! Ja się pytam szanowna słodka. Kiedy?!

Mamusia nie jest zorientowana co i jak, kiedy i po co. Specjalnie, bo plotkara.
Nie wie, że ja z bardzo ważnego powodu jestem w domu. Mało kto wie, tylko najbliżsi.
I ten stan rzeczy może jeszcze potrwać. I nie jest to nawał obowiązków domowych.
Uff, jaka jestem wściekła!

Gdzie się podział ten mój optymizm!!!!!!!!!!!!!

Chyba się walnę na drzemkę, bo mimo adrenaliny ciśnienie 80/45 i wytargam potem sprzęt audio z jednego kąta w drugi.
Poprzez piękne woreczki przełażąc oczywiście i psa, który na złość - im ja bardziej wybuchowa - tym on coraz mnie bliżej.
Nadmiar energii każe mi iść na wojnę jakąś.
A powinnam dziubać golfiki.

Kilka rzeczy na raz

2011-12-01T10:11:00.003+01:00

Natchnęła mnie Lilka, która sobie odnowiła kanapę i ja mam teraz też troszkę inaczej.

Mam ci ja w oddziedziczonym po dziecięciu pokoju stare łóżko 5 osobowe.
Trafiło przez przypadek i jest bardzo wygodne. Jedynie jego wielkość poraża :)

Materiał przytargałam z Warszawy od Gackowej. To świetna angielska bawełna zasłonowa. Nie uświni się szybko, bo na wierzchu będzie jakaś narzuta jak już kolorystyka zostanie w końcu ustalona.

Miało wyrko bardzo nieciekawą tapicerkę. To nawet nie była tapicerka, tylko pokrowiec na pokrowcu zniszczonym:

Odnowione łoże nakryłam narzutą przypadkową i rozłożyłam majdan do segregowania i układania, w związku z tym pracownia wygląda przeuroczo:

Dziada i Baby nie brakuje, oboje pałętają się uprzyjemniając sobie życie :)

W weekendy napadają na nas Dzicy

i rysują stwory i potwory:

Jednak od czasu do czasu łokciem porządek na pół metra robię i coś szyję.
A wieczorami zasiadam w głównym pokoju i na drutach poganiam.

Zobaczyłam bardzo ciekawe skarpetki i nie mogąc się oprzeć zaczęłam robić takie same.
Zrobiłam prawie połowę, gdy okazało się, że to nie na moje rozmiary, mam mniejszą nogę.
Nie poddając się zasiadłam z kartką, wełną i modelem celem zapisania sobie właściwych proporcji.
Dziubałam i dziubałam cały dzień:

Ale kiedy prawie skończyłam - zobaczyłam do zaszycia dziurę na pięcie, dziurę na przodzie stopy, chowanie nitki w palcach i przy ściągaczu. Za dużo tego.
Skarpetka przestała mi się podobać, za dużo w niej było roboty. Sprułam.
Przedumany ten model jak dla mnie. Lubię proste rzeczy.
W związku z tym zaraz zrobiłam inne:

i kolejne są w trakcie:

Te chyba też nie będą skończone, jeszcze pomyślę nad nimi. Z drugiej strony taki model robi się błyskawicznie i co najważniejsze jest bardzo wygodny.
Tutaj była pięta z rzędów skróconych, ale układ kolorów mi się nie spodobał.
Ta wełenka to cudna skarpetkowa od Wróżki - Regia projektu Kaffe Fassett.
Na te u góry wystarczyło mi 5 deko - jeden motek.

A w garze stygnie farbowana polska owca górska ......fajny kolor wyszedł!

Wczoraj też wybyłam pomacać nową maszynę do szycia Devorgilli, a po powrocie czekała na mnie cudna czapeczka od Doroty - moja wygrana pt Kot w Worku!

Czapeczka jest i śliczna w kolorze, i ciepła i ma cudny wzór!
Miałam ją dziś rano na głowie i już wiem, że nawet siarczysty mróz wytrzyma.
Owczaną wełnę niby pod kolor farbować zaczęłam na chustę, ale po drodze zmieniłam plany :) a do czapusi dobiorę jakieś nitki i dorobię golf lub chustę.
Miło mieć coś, co ktoś dla ciebie specjalnie zrobił. To oprócz tej materialnej postaci jest wrażenie ciepła, bliskości, łączności.
Dorotko - bardzo Ci dziękuję!

Kury Millowe

2011-11-30T08:00:00.001+01:00

Dziękuję!
Najserdeczniej dziękuję!

Kury zarobiły 150 zł i tą kwotę dostaje Millu na częściowe dofinansowanie potrzebnego leku.
Jedna z ofiarodawczyń nawet tych kur nie chciała, więc za karę je dostanie.
Dasz matko dziecku swemu, albo sąsiadce!

Kłaniam się Wam po pas!
Jestem o tyle zaskoczona, że to są wpłaty trzech osób, a więc bardzo szczodrze zapłaciły!
Nie liczyłam na takie kwoty.

Jeszcze raz DZIĘKUJĘ!

Dzięcioł w drzewo pukał.....

2011-11-28T15:15:00.001+01:00

W ramach rozrywki poszukajcie ptaszyny na fotkach:

A kto nie znalazł to ma tu podane na talerzu. Taka ptasia mieszka koło mojego ogródka.

Sikory zaczynają żarcia szukać, pojawiają się i w mojej kuchennej "studni". Ptaki okupują śmietniki, szukają wody. Bardzo sucho jest, nawet nie wiem czy ten mój dach naprawili, czy nie.

Wszystkie moje zwierzęta ostatnio bardzo pazerne się zrobiły na jedzenie.
Behemot (czarny kot) przechodzi sam siebie, ostatnio otwiera zamrażalnik na dole i z ostatniej szuflady kradnie poporcjowane kości na zupy. Albo ściąga pokrywkę z gara zupy i myszkuje podczas mojej nieobecności. Tylko piekarnik jest jeszcze bezpieczny.

Bruno (ten rudy) zapobiegliwie pilnuje zakupów, zawsze to dobrze mieć pod boczkiem zapas malutki, zwłaszcza gdy ma się towarzystwo do miski.
Zła zima idzie?

Skracanie dżinsów

2011-11-26T22:27:00.000+01:00

Swego czasu widziałam jak ktoś szukał w wyszukiwarce sposobu na skracanie dżinsów i trafiał na mój blog.
Nie było tutka, więc postanowiłam przy okazji skracania spodni na spacery z psem udokumentować ten prosty i nieskomplikowany sposób.

Zaznaczamy - do jakiej długości mają być spodnie i zaznaczamy szpilką.

Prujemy fabryczny brzeg i odcinamy go z zapasem 1 cm

Teraz tniemy spodnie na tej długości jak trzyma zaznaczona szpilka, dokładnie, nic nie kombinując

Potem składamy odcięty brzeg do nogawek i pilnujemy, by szwy boczne trafiły na swoje miejsca.
W spodniach prostych jest to banalne, przy rozszerzanych trzeba sobie zwęzić doszywany brzeg.

Zszywamy.
Można nie zszywać tak jak ja tu - po dokładnej linii szwu w odległości 1 cm, ale dwa milimetry bliżej, wtedy lepiej się brzeg ułoży.

Wycinamy nadmiar, czyli jakieś 6-7 milimetrów

Składamy brzeg, w środku chowamy zszyty brzeg, można poprasować żelazkiem.

Szew wykonujemy dokładnie w miejscu zszycia, lekko rozchylając materiał, by dokładnie trafić na miejsce

I w końcu mamy gotowe nogawki:

Po kilku praniach całość się lekko ułoży, kolor wyrówna i mało kto pozna, że spodnie są skracane. Proste?

Czekam

2011-11-26T21:31:00.000+01:00

Do lata! Do lata!
Jeszcze 7 miesięcy.

Jestem przeszczęśliwa, a dzieciątko pojawi się u Oli i Łukasza.
Marzę o Wnusi, ale chłopaczek też może być! No, niech tam!

Wczoraj na towarzyskiej z teściami wódeczce nam o tym powiedzieli i dostaliśmy albumy z pierwszym zdjęciem naszego drobiazgu.

Z radości poranek mi się opóźnił do wieczora, ale już główka nie boli i nawet skarpetę podziubałam na drutach.
Najbardziej się cieszę, że nie odkładali tego na odległość, na starość i na podsumowanie majętności.
Niech im w zdrowiu dziecina rośnie.

YES! YES! YES!!!!! ДА! ДА! ДА!!!!!

2011-11-24T20:40:00.001+01:00

WYGRAŁAM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

U Madame Butterfly!!!!!!!!
... and the winner of the give-away is Kankanka!

Jak się cieszę, jak ja się cieszę, jak ja się bardzo cieszę!!!!!!!
Какая у меня радость!!!!!!!!!!!!!!!!

Nie wierzę jeszcze, nie dociera.......ale to prawda! Sprawdzałam!!!!!!!

Prezent jest z okazji Święta Dziękczynienia.

Bregovic

2011-11-24T13:51:00.001+01:00

Słucham tej muzyki od bodaj 1995 roku, kiedy usłyszałam muzykę z filmu Arizona Dream po raz pierwszy.
Nie było neta wszechmocnego, nie było informacji, nie było płyt, ale było radio i to w jakiejś stacji dane mi było usłyszeć coś co pokochałam.
Gdzieś we mnie te rytmy, dźwięki zakorzenione, gdzieś nogi niosą.

Udało mi się wypatrzeć seans studyjny z Arizoną, puszczany gdzieś na obrzeżu miasta o 23 wieczorem. Pognałam.
W 1997 odbył się słynny koncert na Malcie - kocham Bregovica od tamtej pory!
Potem kupiłam płytę. Jedną, drugą i kolejne.....
W 1998 roku we wrześniu było objawienie - koncert we Wrocławiu!
Poleciałam tam z kolegą z pracy, który dzięki znajomościom dostał tylko dwa miejsca na płycie, na stojaka, ale to było coś!
Mogliśmy się bujać w rytmy i całym sobą chłonąć.
Bregovic wywarł na mnie wspaniałe wrażenie, cały czas miał kontakt z publicznością, był serdeczny, ciepły i pokazał kawał dobrej muzyki.

Udało mi się wtedy zdobyć autograf na jednej z ulubionych płyt:

Stopniowo półkę zajmowały kolejne płyty, a ja czekałam na wydanie płyty z naszą Kayah.

Tak przeraźliwie smutno było, gdy ten mój towarzysz koncertowy zginął w wypadku, a za chwilę płyta była u mnie.

Na szczęście moja rodzina zakochała się również w tych utworach, zwłaszcza młodzież.
I zdarzyło się, że wspomniałam beznadziejnie, że będzie Goran na dniach.....
A tu moja Kasia buch, buch i za chwilę bilety były w garści!

Nie sądziłam, że doczekam takich czasów, że w fotelu sobie można bilet kupić, kurier dowiezie, przelew sam się zrobi :)))))
Gdzież to stanie pod kasami i zdobywanie wejściówki!!!!!

Koncert był wczoraj.
Znakomity.
Czuć upływ lat, ale na plus. Już Bregovic nie wbiegł, ale wszedł. Już nie gadał tyle z publicznością, ale dalej był otwarty i serdeczny. Lubię ludzi uśmiechniętych.
Ludzkie emocje skutecznie wyhamowały miejsca jeno siedzące i ochrona.

Najbardziej niesamowite było dla mnie to, że w wypełnionej Hali, podczas słuchania spokojnych, dramatycznych, filmowych dźwięków nie usłyszałam ani jednego kaszlu, chrząkania, gadania!
Dane mi było przeżyć muzyczną ciszę w luksusie!!!!!

Poetyckie fragmenty były wykonane z oczywiście słynnymi, najpopularniejszymi tematami z Kałasznikowem na czele.
Zespół Śląska wypadł znakomicie!

Brakowało mi tej spontaniczności, otwartości słuchaczy. Młodzież i tak pod scenę się przedostała.
Ucywilizowano nas krzesełkami, ale taka muzyka porywa.

Nie można w domowym zaciszu odebrać tak skutecznie przekazu.
Pozostaję w oczarowaniu - koncert był wspaniały!

Kasiu - dziękuję za taki piękny prezent! Nie sądziłam, że doczekam drugiego takiego wzruszenia.

Zasłuchuję się teraz Ederlezi i prasowanie idzie szybciej!

Szukanie prezentów

2011-11-22T19:06:00.000+01:00

Wzorem moich Koleżanek i ja zacytuję apel:
Kupuj u Artysty!

Wiemy ile czasu pochłania nasze hobby, ile serca dajemy, ile mimo zapobiegliwości kosztuje rękodzieło.
Poszukajmy upominków u Pań, które cuda potrafią.

Np Asia- Appolinar

czy Dorota - Devorgilla

Ja tylko z dwoma przykładami, ale cała masa przepięknych rzeczy jest widoczna na stronach znajomych!
Szukajcie, podajcie adresy, zaprowadźcie za rączkę!

Ja szukam czegoś dla facetów małych i dużych, bo z babeczkami najmniej problemów!

Ogródek idzie spać

2011-11-20T12:54:00.002+01:00

Nie udało mi się pociągnąć spraw działkowych tak, jakbym sobie tego życzyła.
Trafiły się dyżury w pracy i czas na działkę przepadł bezpowrotnie.
I godziny pracy i moje przeziębienie i brak samochodu i wszystko na raz.

Jabłonka w tym roku oszalała i zarzuciła mnie ogromem jabłek.
Najpiękniejsze były te opadające w październiku. Są bardzo słodkie i soczyste. A ja bardzo skrupulatnie odrzuciłam całe białko czasem się trafiające, bowiem niepryskane te nasze drzewka.

Zrobiłam koło 60 litrów soku z jabłek, ok 40 kilo mam gotowej masy jabłecznikowej w słoikach, z najładniejszych zrobiłam czipsy - które chrupiące i naturalnie słodkie są świetną przegryzką:

Soki z winogron też są - 30 litrów i dżemy i powidła oraz inne słodkie smarowidła. Mąż narobił surówek i grzybki w marynacie, oraz powsadzał mięsiwa w weki na ciężkie czasy i leniwą żonę.
Staraliśmy się prace w spiżarni zakończyć do 11 listopada, gdyż w naszej domowej tradycji to taki końcowy moment zapobiegliwości.

Sukcesów nie było w tym roku, pomidory wyrosły wielkie i zielone, a potem szybko zmieniły się w czarne mumie na krzaku mimo pryskania przez sąsiada mego ulubionego, który nie może patrzyć na tą naszą ekologię upraw :))))
Marchewka wyrosła akurat na porcje dla świnek, pietruszka nawet do tej pory się tli w małej kępie:

To podobno odmiana zimowa, więc jej nie wyryłam z ziemi.

Poziomki mimo późnego przesadzenia kwitną i owocują w dalszym ciągu mimo mrozów:

Truskawkowe pole też chyba przeżyje, a niektóre krzaczki zakwitły:

Z ziemi wybijają się pierwsze kwiaty - chyba mam tu cebulice:

A w chaszczach specjalnie zdziczałych, gdzie nie było cały rok pielenia wyrósł mi najprawdziwszy urzet!

Posiałam tam około 20 nasion, a mam tyle co nic. Ale dobre i to. Może zimę przetrwa.

W każdym razie nie planuję już siania koperku, marchewki i pietruszki, tudzież sałaty - głupiego robota.
W części warzywnej w przyszłym roku będą buraki, fasola w odmianach i len.
Len oczywiście zamierzam utłuc według pradawnego zwyczaju i potem pobawić się w łączenie go w wełenkach.
Ma być sporo kwiatów.

Mimo sentymentu pozbawiliśmy życia pradawną gruszę, jeszcze przedwojenną.
Wielka korona dawała cień na połowie działki, liśćmi zasypywała 3 ogródki bardzo skutecznie, owoce liczne, niewielkie, rozkładające się na drzewie zanim spadły zwabiały tylko osy.
Kilka razy była porządnie nawożona, miała prześwietlaną koronę.
Nie skorzystała z szansy.

Któregoś tygodnia odbyła się masakra piłą mechaniczną, a Bajtek czynnie pomagał przenosząc konary.

Włącz sobie dźwięk :)))
Masakra dotyczyła gruszy, ale w pierwszym roku oprawiania działki podobnie potraktowaliśmy łany winorośli!
Zaplątany Bajtek ma jednak ogrom siły, pies waży 14 kilo a potrafi dźwigać spore belki.
Tu targał kawałek korzenia o wadze ok. 25-30 kilo. Moi panowie we dwóch go przenosili.

Jeszcze pobielimy drzewka ocalałe, jeszcze tam zajrzę po gospodarsku, ale rękawice poprane, ciuchy robocze uporządkowane, lepsze narzędzia wywiezione.... ogródek pójdzie spać.

Zakurzyło się u mnie

2011-11-18T20:40:00.008+01:00

Takie kurki poleciały w świat, do różnych osób. Mam nadzieję, że pracują w kuchni.
Dość szybko je uszyłam mimo rozgardiaszu, ale po każdych trzech parach miałam dziurę w palcu, bom nienawykła do szycia ręcznego.
Kiedy dziura utrudniała pracę nad kokoszkami czas poświęcałam innym powinnościom.

Tamte już w domach.
A te poniżej bardzo chętnie poszłyby na służbę.
Różnica między nimi taka, że te proszą o "cołaskę" na rzecz Millu.
Pisałam o tej sprawie TUTAJ.
Istnieje specjalny blog poświęcony problemowi TUTAJ.

Nie ustalam żadnej kwoty, proszę o propozycję na maila, czekam na najwyższe oferty dla danej pary kurek powiedzmy do 29 listopada i uwzględnienie w propozycji kwoty wysyłki krajowej (5,20 priorytet-4,20 ekonomiczny) - w przypadku wybrania ekonomicznej dojdzie do Millu ciut większa kwota.
To tylko koszt znaczków.
Szczegóły proszę ustalać ze mną mailowo.
Można kupić też jedną kurkę zamiast pary. Tak samo się sprawdza np przy sięganiu do ulubionego czajnika do zalania ulubionej kawy. Ale to komplet jest polecany.

Nie pracuję, nie mam, nie mogę zabrać rodzinie. To tylko mogłam przygotować.
O wpłaty będę prosić na moje konto, szczegółowe rozliczenie przekażę na blogu - ile na przesyłki, ile dla Millu na zakup leku.
Pomyślcie, czy możecie w ten sposób pomoc, czy przyda się komuś taka kwoczka np na prezent.
Nie będę podawać kto je kupił - jeśli ktoś sobie tego nie życzy, Edyta też nie będzie wiedzieć, nie ma takiej potrzeby.
Jeśli dwie osoby będą blisko jakiejś kwoty przekażę na zasadzie licytacji wysokość kwoty tylko do wiadomości pojedynczych osób. W ten sposób kwoczki mogą się różnić nawet bardzo cenowo.
Zależy mi oczywiście, aby zebrać najwięcej, to chyba logiczne, ale nie zamierzam porównywać materialnie nikogo, każdy gest jest cenny.

Ponumeruję, aby było wszystko jasne:

KWOCZKI BIEDRONKOWE NR 1.

KWOCZKI DELIKATNE, BŁĘKITNE - NR 2

KWOCZKI DLA HARCERKI - MUSZTARDOWE - NR 3

KWOCZKI PEPITKI - NR 4

KWOCZKI FRANCUSKIE - NR 5

KWOCZKI TAKIE ZWYCZAJNE - NR 6

W przypadku kurek 3,5,6 tkanina jest z recyklingu. Pozostałe (1,2,4) są uszyte z nowych tkanin.
Denerwuję się. Kilka dni miętoliłam tego posta, ale musiałam się odważyć.

Odpowiedź

2011-11-18T10:45:00.000+01:00

Aniu nasza kochana cieszymy sie ze do nas napisalas dziekujemy za slowa otuchy tak bardzo nam tego trzeba.
Alinka po operacji wraca do sprawnosci .Najpierw bedzie chemia termin podadza w przyszlym tygodniu ona jest pelna leku ale nie ma wyjscia.Jedyna nadzieja ze wroci do drowia i ze chemia nie bedzie trwac wiecznie.
Ale momentami jest nam bardzo ciezko .Tak trudno jest pogodzic sie z tym ze w ciagu kilku dni jej swiat zawalil sie i musi tyle wycierpiec.Ale dzieki dobrym wielu ludziomi ich dobrym sercom jest nam lzej .Prosze podziekuj od nas wszystkim ktorzy byli myslami i energia w czasie operacji z Alinka naprawde to podzialalo.Niech dobry Bog ma Was w swojej opiece.

To dla Was.
Skopiowałam list z mojej poczty.
Ode mnie buziaki i mocne uściski, nie wiem czy poczujecie, ale naprawdę są mocne!

Serduszko dla Alinki

2011-11-15T14:34:00.003+01:00

Do Alinki z jej mamą pojechała koperta z wydrukowanymi Waszymi dobrymi słowami w towarzystwie maleńkiego serduszka - zawieszki. Jest tycie - ma 4 cm wysokości.

Serduszko powstało szybko z gotowego materiału od mojej Madzi z Glasgow.

A do skarbów od Madzi jeszcze mnie dzieli tydzień mniej-więcej, bo w tej chwili znoszę moje skarby ze strychu do domu, przeglądam, pakuję, sprawdzam i układam gdzie mogę.

Prezenty od Madzika przyleciały na Wielkanoc, fotki zrobiłam, wgrałam na dysk, wywaliłam z aparatu i poszło w kosmos wraz z systemem!

Doskonale wiem gdzie są, ale nie mogę teraz wyciągnąć. No bo sajgon mam.

Alina to dzielna Baba! Przechodzi rehabilitację jak złoto, jest silna i pełna wiary. Czekam na wyniki jeszcze, czy całe zło poszło precz. I jeszcze raz Wam dziękuję!

Ona jest tak zaskoczona, że tyle obcych osób o niej pomyślało!!!!

Nie mieści się samotnej emigrantce, że ma takie wsparcie!

Wydrukowane słowa będzie mogła przeczytać zawsze, gdy ją ogarnie niepokój.

Szybka wysyłka drobiazgu dla Aliny spowodowała uruchomienie maszyny do szycia.

Nie przeczę, wśród chaosu rodzi się nowe. Niedługo pokażę co powstało.

Kot Behemot bije łbem z rozpaczy, że w takich warunkach musi spać!

Chyba, że się psu zajmie legowisko, to hulaj dusza piekła nie ma!

Lub do Państwa wedrze w nocy, bo kotu najlepiej w pościeli:

A dwa świniaki - Czesiu i Duduś bacznie obserwują, czy aby na pewno mogą być o swój los spokojne i Pańcia nie wywali!

Nie wywali, nie ma mowy.

Pańcia się wyuczyła i na gwizd przylatuje z jedzeniem. Pojętna.

Sprząta i nawet spokojny żywot prowadzi.

Więc da się żyć!

PS. Nius z prawie ostatniej chwili - przypełzli dekarze i naprawiali dach!!! Czekam na deszcz i na kontrolę!
Dachu by się remont kapitalny należał, ale dobre i łatanie dziur. Może uda się na wiosnę pomalować mieszkanie i MOJĄ pracownię!

Otulacz dla Oli

2011-11-14T08:00:00.011+01:00

Tradycyjny wzór, dziergane prawie miesiąc, druty bambusowe 5, kolor złamanej bieli lub ecru.
Skład włóczki to merynos (Wyszukane) i starutki simil mohair z lat 70 - poliacryl.

Ów moher ze sto razy lądował w kuble i był wyjmowany, w końcu miał być chustą, nie ma ani włosa ani nie jest specjalnie przykry, natomiast ma fajne gruzełki i w dotyku nie jest trzeszczący.

Uprzędłam jedną nitkę merynosa:

i połączyłam w 3 ply z dwiema nitkami tego cuda antycznego. Wyszła miła i gruba nić:

W praniu merynos pięknie unosi poliacryl, a ten stabilizuje merynosa i nie pozwala się mu filcować :)
Współpraca wyszła na dobre.
Otulacz jest bardzo ciepły, długi do łokcia i ma spory golf, który sobie można dowolnie wysoko zakładać.
Teraz dziecko przy kompie nie zmarznie w pracy.

Kolejne mini poncho w takim samym odcieniu już zamówione.
Zrobię jednak cieńszą nitkę.

Sposób wykonania z dedykacją dla De Zeal :)))))
Otulacz robimy w poprzek, moja wełna była gruba typu bulky, więc wystarczyło mi 40 oczek.
Rozdzieliłam je w taki sposób:

Głównym motywem są warkocze na 8 oczek, przedzielone oczkami lewymi, których ilość można dowolnie zmieniać. Na brzegach są warkoczyki z 2 oczek i dwa oczka prawe-brzegowe.
Wszystkie warkocze plotłam w jedną stronę, czyli przełożyłam na drut zapasowy 4 oczka, na prawo w kolejności 1,2,3,4 i potem z dodatkowego drutu 5, 6, 7, 8.
Warkoczki z 2 oczek nie wymagały przekładania na drut pomocniczy.

Robi się tak długo, aż obejmiemy ramiona dokoła, zszywamy i nabieramy na brzegu oczka na ściągacz.
Nabrałam 3 prawe i 3 lewe.
Robimy tak mniej więcej 8 cm, po czym zmniejszamy ilość oczek.
U mnie było 3 prawe i 2 lewe. Znów kawałek w górę, około 4 cm i zmniejszamy znów ilość oczek na 2 prawe i dwa lewe, po około 2 cm gdy dojechałam do szyi użyłam 2 prawe 1 lewe. Golfik koło szyi miał wysokość około 6 cm i zaczęłam dodawać oczka w ściągaczu, aby wywijał się szerzej. Zakończyłam na 2 na 2 i w ostatnich dwóch rzędach 2 na 3. Luźno zakończyłam oczka.

Golf od ramion robimy na okrągło. Zamiast ujmować i dodawać oczek można zmieniać grubości drutów.
Gruba wełna pochłania więcej włóczki, zużyłam jakieś 22 deko.

Wiesia

2011-11-13T08:00:00.002+01:00

Zupełnie nieznana mi Pani Wiesława spytała, czy może mi przysłać trochę pasmanterii, mulin.
No masz!
Oczywiście!!!!!

I spodziewał by się kto co w tej przesyłce znalazłam?????
Pasmanteria rozmaita oraz książki jakich nie miałam - o hafcie kaszubskim ( lubię ten haft i mam obrus na niego przeznaczony nawet) oraz haft richelieu - wzory. Rechelieu dawno temu wyszywałam, czas odnowić znajomość!

Koraliki i cekiny:

Nici i kordonki! Są też nici z Milanówka jedwabne!

Nadrukowany na lnie wzór do haftowania - uwielbiam takie gotowce!

No i muliny:

A tu odkryłam skarby niesamowite! Takich antyków można ze świecą szukać! Niesamowite co tkwi w rozmaitych szufladach. Dla mnie to ma wartość muzealną, bo gdzie można dostać francuską wersję DMC? Nitkę ze Szwajcarii? Mulinę Coats and Clarcks???? I nasze muliny z Odry też pięknie się prezentują!

Ekstra klasa! Cud-miód i orzeszki!

Zbiory są lekko pokryte patyną, ale już pasmanterię odświeżyłam i wyprasowałam, nici na szpulach to kordonek, a tu nawet jeśli ślady zostaną w niczym mi nie przeszkodzi, bowiem albo uzyskam ciekawy melanż, albo wybielę, albo ufarbuję.
Niesamowite to wszystko!

Pani Wiesiu - kłaniam się po pas! Proszę przekazać serdeczne podziękowania dla znajomej!

Marzenka

2011-11-12T09:41:00.001+01:00

Marzenka zbiera dla moich dzieciaków rozmaite przydasie i dostałam od Niej świetne rzeczy. To aplikacje na bawełnie, które jak najbardziej można wykorzystać przy szyciu poduś oraz hafty własnoręczne z postaciami z bajek.

Poza tym całe mnóstwo fajnych motyli, które można wykorzystać także jako aplikacje.
Jest tego cała masa!!!!!

I coś jako niespodzianka - w torebeczce są cuda koralikowo uplecione! Pokażę je w całości w odpowiedniej oprawie, bo to ozdoby na choinkę!

Marzenko - DZIĘKUJĘ!!!!!

Basia

2011-11-11T08:30:00.037+01:00

Krąży pewna książka. Dostałam ją od Basi. Z przygodą, bo powróciła przesyłka jako dwa razy awizowana.
Bzdury.
Jak tylko Baś mi napisała, że książka w drodze to dwa razy dziennie macałam wnętrze skrzynki (jest nisko i dlatego wsadzam dłoń, by wygarnąć wszystko).
Basia wysłała ją powtórnie i mam!
Ale poza książką dostałam takie śliczne aniołki i zawieszkę oraz fajny, ciepły list!

Cieszę się z tych turkusowych dodatków, bo zaplanowałam swój pokój-pracownię w kolorach bieli, beżu i turkusu. A Baś skąd wyczaiła????

Mam starą bieliźniarkę, którą odnowię właśnie w turkusie, zaczynam na bok odkładać lny, beże i turkusy. Być może kapnę trochę złota. Anioły zapewniły sobie mieszkanie na cały rok, bez względu na okoliczności. Niech strzegą! A zawieszka będzie broszką, bo bardzo lubię takie ozdoby i pasuje mi do wielu rzeczy. To z filcu klejnocik!

Basiu, bardzo dziękuję! Książkę czytam!

Wieczorem spotykam się w małym gronie świętować Święto Niepodległości.
Mąż piecze na tą okazję gęś wielką.
Spotykamy się co roku ze znajomymi z tej okazji i ..... śpiewamy pieśni patriotyczne.
Może to mało popularne zajęcie, ale jesteśmy za starzy, za chorzy, za leniwi na wiece i marsze tudzież przemówienia, a za młodzi na gnicie w domu przed telewizorem..
Za to pomielimy ozorami do woli, pojemy i popijemy soczków! Omówimy wydarzenia polityczne, wymienimy poglądy, podzielimy się salwami śmiechu.
Jeszcze tylko z niecierpliwością będę czekać przed laptopem na szczęśliwy powrót z ziemi egipskiej dziecięcia. Kapitan Wrona by się nadał, ponieważ boeingiem leci dziecina, a te ostatnio przygody miewały.

Ponawijałam

2011-11-10T09:34:00.003+01:00

Szyłam ostatnio do pierwszej krwi.
Nie lubię ręcznego szycia, bo nie potrafię korzystać z naparstka, a takiego skórzanego płaskiego nie mam. Na chwilę pomaga sprytnie umocowany plaster, ale i tak szybko go przebijam.
Chcąc nie chcąc w ubiegły weekend oddałam się pracom rolnym. Palec musiał się zregenerować.
Wywleczona rankiem powracałam o zmroku i jedynie kołowrót mógł być w użyciu.
No to sobie ponawijałam co nieco.

Jedna taka Zawinięta chciała uzyskać grubą nitkę z cienizny merino.
Każdego koloru miałam po dwa motki, w motku ca 700 metrów, czyli w jednym kolorze 1400.
Aby uzyskać w miarę gładką nić wybrałam navajo 9 nitkowe.
Podzieliłam 1400 na 3 i uzyskałam ok 467 metrów na motek. Te 467 podzieliłam na obwód mojego motowidła (150 cm) i już wiedziałam, że muszę odwinąć 311 obwodów.
To se poodwijałam.
Z poodwijanego uwinęłam kłębuszek i uzyskałam wzorzec!
Potem kolejne motki lądowały na przewijaku i już ręcznie doprowadziłam do powstania 12 małych kłębuszków z pojedynczej nitki.
Po kolei brałam 3 nitki jednego koloru i skręcałam w 3 ply. Te 3 ply następnie navajo i mam to co było zaplanowane.

Tuż obok fioletów leżą dwa duże kłębki 6ply - moje!

To moja wspaniała zapłata - 30 deko merynosa! W bajkowym kolorze!

Behemot mi dzielnie pomagał:

Zrobię coś prostego od góry, bo nie wiem na ile mi wystarczy, a tu nie trzeba wzorów bo kolor broni się sam.
No i jak się nie cieszyć z zimna jak takie cuda wpadają w łapy!

Zagrzebany len pogrzebowy

2011-11-09T08:35:00.000+01:00

Miałam ci ja kilka kłębów lnu prawdziwego, nierównoprzędzionego, w farfocle, w pięknym kolorze czerni o lekko grafitowym odcieniu.
Nitka nie na moje oczęta, bardzo cienka.
Połączyłam ją w 2 ply i teraz mam z czego udziabać tunikę na letnie pogrzeby.

A czemu tak horrorowo?
Bo w kwietniu i maju nieszczęśliwie umarły mi sąsiadka i prawieciotka, a że był gorąc w owe dni, a ja w marynarce się w kondukcie pokazałam to się upociłam jak szczur.
Czarnej bluzki nie posiadam, bawełnianej nie uchodziło założyć, a w jasnych kolorach zbytnio podkreśliłabym mój niestety dość obojętny stosunek do akurat tych smutnych wydarzeń.
No, wstrząsu nie było, ale rodzina zmarłych raczej przywiązuje wagę do stroju.
Umyśliłam sobie wtedy mdląc pod słońcem, że powinnam mieć taką tunikę pogrzebową na lato.
Nie za oficjalnie, a ja bym się lepiej poczuła.

Zostało skarletki dokładnie 273,5 metra. Uplotłam to z lnem. Wyszło 273 metry melanżu.
Czarny len w 2 ply dał dwa motki: 333 i 363 metry.
Całość to 969 metrów. Będzie dziabane chyba na wiosnę. Druty też 3-3,5.

Czerni trudno zrobić zdjęcie, w ciuchu może lepiej wyjdzie kolor. Zdjęcia rozjaśnione.
Ostatnie takie jak jest w naturze.

A czemu "Zagrzebany Len Pogrzebowy"?

Bo niby wiem, gdzie on jest, ale nie sprawdzałam, nie kopałam, szaf nie przetrząsałam.
Wylezie samo.

W blogu sobie szafę postawię.
W niej schowam moje przędzione wełenki, bo z pamięcią coraz bardziej krucho.
A jak na widoku leży to wiadomo, szybciej jakiś pomysł się trafi.

***********************************************************
Dodatek scarleta łączy obie przędzionki i zawsze mogę je jeszcze wymieszać ze sobą :) , bowiem prawdopodobnie zostanie mi Malina niewykorzystana z racji rozmiaru mojego skromnego.

Późnojesienne maliny z cukrem pudrem

2011-11-08T12:29:00.002+01:00

W dalekim kraju, dawno, dawno temu zakupiłam czesankę o wdzięcznej nazwie Scarlet (merynos 21 mic+len).
Zostało mi ostatnie 22 deko. Sprzędłam więc z tego 2228 metrów singla.

Dofarbowałam merynosa 24 deko metodą "na gnieciucha".
Ten merynos według mnie to 23 mic.
Nie jest więc wiotki i łatwy do ufilcowania pod pachami, jak to lubi robić merynos 18.
Kolor dobrałam do kolorystyki Scarletki.

Moja metoda na gnieciucha to farbowanie w wodzie.
Wody jest minimalnie - tak aby wełnę tylko przykryła, nawet nie całkiem, część czesanki może wystawać.
Wsypuję farbę w proszku (w dowolnej kolorystyce) i lekko uciskam czesankę w kilku miejscach. Doprowadzam do pyrkotania i trzymam tak około 30-60 min, zależy od stopnia nasycenia.
Potem czekam spokojnie całą noc, farba się wchłania.
Farba dostaje się nierównomiernie i sama sobie tworzy melanże.
Z tego kolorku uprzędłam kolejnego singla o długości 1955 m.

Jak to połączyłam to uzyskałam takie motki o łącznej wadze 458 gramów:
- 517,5 m /128 g
- 520 m / 113 g
- 580,5 m / 142 g
- 336 m / 75 g

A na szybko w próbce wygląda to tak (nić przed blokowaniem, prosto ze szpuli):

Druty 3,5 będą najlepsze, bo to nie jest gruba nitka. Właściwie na 3 byłaby super, ale ja preferuję ciut grubsze druty i puchatą dzianinę, a merynos nie lubi ścisku.
Len dodaje śliskości.

Uprzędłam to w kwietniu, potem część zdjęć wyleciała w kosmos, a wczoraj całe pudełko z "Malinami z cukrem pudrem" spadło mi na łeb z górnej półki w szafie, więc dofociłam i przedstawiam dzisiaj dopiero.
Póki co wełenka ląduje do pudełka i czeka na zew, wenę, inspirację.
Nie mam na nią czasu.

A za chwilę resztka scarleta.....bo singla zostało......jak ktoś się doliczy......

Tweed w dobre ręce

2011-11-04T09:22:00.000+01:00

Madame Butterfly ma szczęśliwy listopad i dlatego kolejna niespodzianka się pojawiła:

Dwa motki Brooklyn Tweed`s po 50 gr wystarczą na szal cudny!

Zapisałam się i grzecznie stoję w kolejce.

Losowanie 24 listopada!

Bardzo brudna alpaka

2011-11-03T09:33:00.002+01:00

W sierpniu to praca była stała - 8 godzin. Mało czasu na zabawy.
We wrześniu i do połowy października pracowałam tylko po cztery godziny na popołudnia. Więc czasu było niby więcej, ale rozgrzebany cały dzień.
Starałam się jednak i kosztem ogródka poprzędłam znów co nieco alpaki.

Tym razem wyciągnęłam z wora kłąb bardzo brudnej, usianej drobinami i piachem. Pranie jedno, drugie, szczotkowanie, gmeranie palcami przy przędzeniu - no rozpacz w ciemnym lesie!
Cały czas kłaki zbite, palce bolały.
Ale się zawzięłam!

Po uprzędzeniu alpaka była jak sprana ściera w kolorze, a wśród splotów dalej zanieczyszczenia.
Postąpiłam z nią trochę drastycznie, ale efekt przeszedł mnie samą.

Gotowe motki namoczyłam w dość ciepłym roztworze viziru, zostawiłam na około 1-2 godzin, merdałam oczywiście co jakiś czas i taką przepychaczką do wanny zasysałam wełnę w kąpieli.
Po opłukaniu dodałam sporo octu, poszła mi cała butelka w sumie.
Mokre nawoje wsadziłam do kilku worków firankowych i do pralki!
Wełna miała temperaturę pokojową, chłodna woda! To ważne, inaczej będzie ból!
Pralkę ustawiłam na wirowanie 1000 obr/min.
Włączyłam i zastygłam przed "ekranem".
Bałam się.
Ale dzielnie na klatę postanowiłam wziąć ewentualne niepowodzenie.

Kiedy wyciągnęłam motki stwierdziłam, że są posklejane włosem! Wirowanie je powyciągało!
Szybko, aby nie dopuścić do sfilcowania poprzewijałam jeszcze raz na motowidło i dosuszyłam w spokoju.
Ekstra efekt!
Mam piękny puchaty włos i bardzo przyjemny odcień mlecznej bieli!
A te wszystkie wplecione kłaki odpadły!

Zdjęcia są robione w podobnym oświetleniu, widać różnicę prawda?
Nitka alpaki nie trzepana jest gładka, lekko śliska. Natomiast ta po wirowaniu jest puszysta i mięciutka.

A teraz dane techniczne dla własnej pamięci:
Uprzędłam tego 1740 gramów. Suma singli całości to 9135 metrów, ponad 9 kilometrów.
Takie czternaście motków poleciało wczoraj w świat.

- 111 gr / 202,5 m 3ply
- 143 gr / 264 m 3 ply
- 134 gr / 193,5 m 3 ply
- 107 gr / 214,5 m 3 ply
- 112 gr / 180 m 3 ply
- 142 gr / 268,5 m 3 ply

- 129 gr / 438 m 2 ply
- 119 gr / 409,5 m 2 ply
- 138 gr / 457,5 m 2 ply
- 95 gr / 334,5 m 2 ply

- 127 gr / 202,5 m 2 ply
- 126 gr / 262,5 m 2 ply
- 125 gr / 237 m 2 ply
- 131 gr / 241,5 m 2 ply

Ocet poza ochroną przed filcowaniem daje jeszcze miły zapach świeżości. Ja co prawda kapkę płynu zapachowego dodałam, ale następnym razem obejdzie się bez niego.

W zachwycie i podziwie

2011-11-02T08:57:00.002+01:00

Zachwyt i podziw pozostanie na długo po niesamowitym lądowaniu.
Kapitan Tadeusz Wrona już jest bohaterem. Wielkie brawa!
To jedna z takich chwil co wyciska łzy wzruszenia.

Wiem, że wszyscy wiecie.
Napisałam tą notkę, bo to wydarzenie bardzo mnie poruszyło, ilekroć sobie tu zajrzę przypomną mi się te chwile.

Brawa Kapitanie nieustanne! I brawa dla wszystkich wspomagających!
Znów można być dumnym z bycia Polakiem!

Dynie inaczej

2011-11-01T10:27:00.000+01:00

Niesamowite, przepiękne dzieła, pooglądajcie!

Te zachwycające, piękne lampy zrobił Przemek.

A TU MOŻNA INNE OBEJRZEĆ.

I TU.

Jestem pod wrażeniem.
Takie ozdabianie dyń i tykw to ja rozumiem!
Mam dremelka i męża lubiącego dłubanie, spróbuję go namówić do zabawy.
Nie musi to być takie urokliwe, ale kilka inaczej umieszczonych wzorów będzie też radosne :)

To pewnie odpowiedź Artysty na halołinowe buźki!

Nostalgicznie

2011-10-31T19:34:00.002+01:00

Koniec października, czas przed Świętem, nostalgia, zaduma.

Wczoraj pojechałam na groby mojego Taty, Babci i Dziadka - leżą na spokojnym maleńkim cmentarzu.
Były tam piękne miejsca z dawnymi mieszkańcami mojego miasta.
Przez lata groby poznikały najczęściej w barbarzyński sposób.
Więc cieszy taki widok:

I dla mnie to nie Niemka, ale wrocławianka!
Bardzo często wizualizuję sobie moje miasto przedwojenne. Znikam czasem na kilka godzin TU.

Odwiedziłam dziś "moje" drzewa, utulające swymi korzeniami, konarami.......

strzępek myśli o dawnym tu pochowanym człowieku.
Drzewo nie wypuściło z uścisku balustrady, ciekawego ogrodzenia grobu

Drugie dzielnie dwojako rośnie w górę

a jego konary pochłaniają co roku coraz bardziej powalony nagrobek.

Już nie mogę odczytać napisu. Ale leżała tu kobieta.
I na moim ulubionym forum jest zdjęcie tego znikającego pomnika sprzed kilku lat.
Tam jeszcze można próbować odczytać.
Komuś droga, komuś kochana, komuś potrzebna była.

Pusty na pozór trawnik także ma swoje tajemnice

Więc wiecie, czemu i z tego powodu nie mogę pozwolić tutaj swojemu psu na toaletę.
Tu przychodzimy już "po", na bieg, na zbieranie liści, na rozmowę ze samym sobą, na podziwianie kolorów.

I psisko także się tu zamyśla:

Biegał pies, siedział pies, rozglądał się pies, dumał nad psim życiem i naraz nie ma psa!

Widzi go ktoś?

Alina

2011-10-27T13:05:00.002+02:00

Obudziła się dzisiaj z narkozy. Jest lekko oszołomiona. Operacja przebiegła planowo, trwała 3 godziny.

W piątek wychodzi ze szpitala. Szpital wbrew zapowiedziom nie załatwił Alinie miejsca w hospicjum.

Ma iść do domu.

Nie cackają się jak widać.

Moja kuzynka jedzie do córki, właśnie szuka najbliższego kursu busem do Enschede.

Może być z tym kłopot przed świętem, ale matka i na piechotę doleci do dziecka.

Ja obdzwaniam znajomych kierowców tirów, może trafię na jeszcze szybszy kurs.

Teraz pozostaje czekać na wynik badania histopatologicznego, rehabilitację, ewentualne leczenie.

Dziewczyna jest silna!

Jeszcze raz Wam dziękuję za wsparcie, maile i telefony!

Życzę Wam i Waszym najbliższym zdrowia.

Takie zwykłe, banalne słowa dziś dla mnie nabrały najwyższego wymiaru.

Środa 9:30

2011-10-25T18:02:00.000+02:00

To potwierdzona data i godzina ze szpitala.
Będę na audiencji u Szefa w tej sprawie w tej godzinie.
Wiecie, że trzeba o swoich sprawach gadać, inaczej nie zauważą.
A natarczywe baby są prawdziwymi upiorami.
Komuś trzeba łeb posuszyć.
Za bardzo mi zależy.
Niech już odpuści co nieco Alinie.

Poproszę o Dobrą Myśl

2011-10-25T10:11:00.000+02:00

Wyślijcie ją dla mojej siostrzenicy.
Alina jest tylko kilka lat młodsza ode mnie, ale faktycznie jestem jej ciotką (cioteczną).
W sobotę wiadomość o niej mnie zmroziła i oddychać nie pozwala.

Alina jest za górami i lasami, za siedmioma rzekami.
Tak jej los już dał we znaki, że jest sama. Zniosła wiele.
Jest moją najlepszą siostrzenicą, jest osobą, która zawsze nosi uśmiech i radość.
Całe życie pomaga innym.
Jutro w szpitalu przejdzie ciężką operację usunięcia obu piersi i węzłów chłonnych.
I będzie sama po przebudzeniu.
A potem trafi do domu opieki na kilka dni. I tam też będzie sama wśród innych.

Dopiero za jakiś czas dojedzie do niej moja kuzynka, jej matka.
Wtedy odetchniemy.
Gdy będzie możliwa podróż - Alinka przyjedzie do Polski.
I będzie między ludźmi, którzy ją kochają.

Wierzę w cuda i wierzę, że myśl ludzka jednoczy i wspiera.
Są pieniądze na podróż, jest czas i pojazd. To jednak wola Alinki, aby w tych ciężkich dniach schować się w samotni. Musimy jako rodzina to uszanować.

Ale wiem, że się boi. Krzyczy ze strachu przez telefon o ratunek. Jednocześnie nie chce teraz widzieć nikogo.

Dlatego pokornie proszę o Dobrą Myśl, pełną siły i wiary.
Proszę, wyślijcie ją do Alinki, nieznanej Wam osoby, ale mnie drogiej.
Z góry pięknie dziękuję. I dam znać jak tylko dojdą wiadomości.
Ja czekam tylko na te dobre, nie zgadzam się na inną wersję.
Operacja jest jutro.

Czekamy.
Czekanie jest ciężkie.

Poranny wpływ reklamy

2011-10-21T10:49:00.001+02:00

Wyprowadzam mojego psa poza budynki, podwórko, przez ulicę, w miejsce porośnięte chaszczami. Zapewne niedługo oddane zostanie pod budowę kolejnego marketu, ale póki co można tam wyjść z psiakiem.
Lub idę na pobliskie wzgórze, zadbane nieco, lecz dzikie.
Wzgórze jest okolicznym miejscem do spacerów z psami, nie ma tam placu zabaw dla dzieci, ani drogi na skróty. Dzicz w środku miasta.
I chociaż chadza tam ok połowy psów z pobliskiej dzielnicy i nie podejrzewam nikogo o sprzątanie - wyroby same znikają siłami natury. Przyroda to ma moc! Niepotrzebne jej worki i kosze.

Odcedzonego psa i odciążonego prowadzam potem na obrzeża parku - wtedy, gdy nie ma groźnych psów pozwalam mu polatać bez smyczy.
Pies obwąchuje wszystko, nosem ryje w ziemi, biega za patykiem, gania z innymi.
Niestety pies ma to w naturze, że nie podziwia piękna przyrody, nie zwraca uwagi na wystawy, nie interesuje go moda i opowieści z kosmosu ludzi.
Psa interesuje inny pies!
I musowo podpisuje się kilkoma kroplami tam, gdzie już podpis złożył inny pobratymiec.
Obwąchiwanie się w okolicach ogona jest tym, czym dla nas rozmowa, uścisk dłoni. Wystarczy wiedzieć.

Idę ci ja dzisiaj już z wybieganym psem, na smyczy, do swojego mechanika z przepisem na naprawę świateł wydrukowanym z forum motoryzacyjnego.
Idę z psem na smyczy.
Chodnikiem idę.
Na poboczu chodnika trawka, jakieś pół metra od jezdni. Trawka taka normalna, bez śladów psich spacerów. Mój Bajtek idzie samym brzegiem chodnika przy granicy z zielenią z nosem w trawie.
Naraz wyrasta przed nim zaparkowany samochód. Pies unosi zdziwiony łeb, omija auto, lecz przy przedniej oponie łapę unosi by się podpisać!!!!!
O żesz!!!
Wkurza mnie to strasznie, ale wiem, że odruch jest silny.
Nie wyprowadziłam psa na parking. Nie latał luzem. Nie zdążyłam go ściągnąć smyczą bo przebywanie samochodu w tym miejscu i dla mnie było zaskoczeniem. Pies nie lał, bo nie miał czym, ale kilka kropel każdy samiec nosi na takie okazje zawsze! Szłam szybkim krokiem, a mimo to ułamek sekundy wystarczył.

I co?
No i słyszę: MOGŁABY PANI TEGO PSA PILNOWAĆ, ŻEBY SAMOCHODU NIE PODLEWAŁ!!!!

Pan właśnie podchodził do swojego cuda.
Ja w tył zwrot, uśmiech numer dwa na twarz:
- Przepraszam bardzo!
Panu jednak to nie wystarcza. Zaczyna atakować i jazgotać.

Ja uśmiech numer jeden na lico, podchodzę bliżej.
- Hmmm, to ciekawe............. porozmawiajmy o tym!
- Ja sobie nie życzę!!!!!!
- A czy Pan wie, że po moim psie samcu alfa żaden już nie śmie koła opryskać????? Mój pies położył kropkę nad "i" po tych wszystkich pieskach samotnie i bezpańsko wychodzących z domów. Z uwagi na wczesną porę nie poruszę tematu parkowania na chodniku. Przekażę jednak behawioryście, aby w pracy nad psyche mojego pieska postarał się wymazać obraz człowieka nie przestrzegającego przepisów. Mam nadzieję, że uda się zniweczyć stres jaki wywołał zaparkowany samochód na trasie przejścia Jego Pani!

Facet zdębiał.

Pożegnałam go jednak czule uśmiechem numer trzy - czyli najbardziej uhahanym i z miną Beaty Tyszkiewicz z niewypowiedzianym "czy ja byłam z pieskiem, czy bez pieska" odeszłam.

Tak na serio: nie znoszę takich scen, nie znoszę jak nie uda mi się psa poskromić. I tak mam postępy, bo na samym początku Bajt lał dokoła i po wszystkim. Po latach jest to sytuacja bardzo rzadka. W mieście, na ruchliwych trasach i przejściach pies chodzi koło nogi.
Sygnalizuję mu, że ma powstrzymać wszelkie zapędy i nie wolno mu pryskać na mury kamienic, koła, trawniki.
Psią kupę można posprzątać, ale z obsikiwaniem - znakowaniem to już niemożliwe.

Nie chodzi bez smyczy. Tylko tam, gdzie jego obecność nie przeszkadza nikomu jest spuszczany.
Czasem idzie luzem koło mnie i w mieście, tylko wtedy gdy mam ręce zajęte. Trwa to chwilę, bo wówczas jest bardzo nieszczęśliwy, spięty i pilnuje nie odstępując na pół metra.
Ponieważ naprawdę swojego zwierza pilnuję takie sytuacje odbieram może zbyt serio. Nie nauczono mnie nie zwracania na innych uwagi, ale czasem zbyt się tym martwię chyba.
Nie będę jednak dążyć do tumiwisizmu, ludzie powinni reagować jak się komuś krzywda dzieje, ja tylko muszę popracować nad tym, by za bardzo się nie przejmować.
Swoją drogą, ci co psy puszczają bez opieki to mają święty spokój - nikt im słowa nie powie. A ich psy z reguły psim swędem jakoś przeżywają i przebieganie pod kołami i oznaczanie pojemników na chleb przed sklepem.
Może i życie mają krótsze, ale za to ich państwo luz życiowy.
A ja mam na razie spaprany nastrój. Bo się przejmuję. Pogilam psa pod paszkami.

Wygrałam!

2011-10-19T10:07:00.001+02:00

Candy u Dorotki wygrałam!!!!!

Kota w worku! Zagadkę! Niespodziankę!

Dorotko, ja się ucieszę nawet ze sznurka uplecionego do nawleczenia przy dekolcie! Oby własnoręcznie jako rzekłaś! Będzie mi Ciebie przypominał zawsze gdy coś dopieka.
Bardzo szanuję i cenię wszystkie rzeczy podarowane mi przy rozmaitych okazjach.

Cieszę się podwójnie, bo tego dnia wstałam z ciężkimi myślami "nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi".
Każdy ma takie dni.
W dodatku pies dostał rozstroju kiszkowego, auto straciło hamulce, jabłonka wściekła się w tym roku i końca przerobu jabłek nie widać.

Nie poddałam się jednak, na hamowaniu biegami dojechałam do mechanika. Potem zostawiwszy psa pod opieką Synusia pomaszerowałam do Mamy i Brata.
Mama uszczęśliwiona została dwiema bluzeczkami, a do domu - dla siebie lub synka nabyłam czapeczkę i szalik od Pani Emerytki za całe 8 złociszy. Nawet nie próbowałam dać innej ceny bowiem obie rzeczy wełniane, a Pani zapewne dorabiała do emerytury.
Żal mi starszych ludzi. Bardzo. Często są samotni, bez szans na dorobienie do podłych pieniędzy. Widzę jak mojej Mamie ciężko, jak musi się nagłówkować nad garem. Kiedyś mogłam jej pomóc bardziej.

No nic. Wracałam inną trasą. Znienacka wstąpiłam do przybytku ze szmatami. Rzuciłam okiem na swetry w poszukiwaniu prościucha dla Syna lub Męża. Zero.
Naraz na podłodze zobaczyłam wielki czarny, na wpół rozdarty worek.
A w nim - ??????
Całe komplety dla szwedzkich tkaczek!

Jak się poklepałam po portfelu i kieszeniach to udało mi się uzyskać całe 16 zł. No to nabyłam!
Każdy komplet kosztował złotówkę!

Ten powyżej zostawiłam w całości - ma wzór na haft, kanwę, igłę i wełnę.
Całość zdobyczy pochodzi z lat siedemdziesiątych :))))))

Nie będę jednak tkać gobelinu z jeleniem, chatką szwedzką w szwedzkich górach, szwedzkiego ostu i szwedzkich rybek w akwarium. Rozbebeszyłam wszystkie opakowania. Wśród wełny znalazłam też len - w motkach i pasmach, oraz złotko i sreberko.

Popakowałam w worki.
Wieczorem jeszcze oddzieliłam single od 2 ply. Mam tego 1,80 kilo.

Może nie rarytas wielki, bo wełna jest w pasmach - pocięta, ale odcinki mają 130 cm. Jest raczej lekko szorstka, lecz nie wadzi takiemu mamuciemu ludziowi jak ja.

Cieniznę spróbuję połączyć merynosem i zrobić swoiste Kauni :)
Merynos od Izy w naturalnym kolorze świetnie się łączy z innymi włóknami, może łączenie uzyskam stałe. Ewentualnie sprawdzę, czy navajo utrzyma łączenie w ryzach, jeśli nie to splotę 2 ply potem i uzyskam fajną kolorową wełenkę.
Bowiem w Basi chuście ujrzałam coś ślicznego i marzy mi się coś podobnego.
Lub zacznę od grubszej i zrobię coś na kształt szalonej tuniczki Agatowej.
Lub wykorzystam to w żakardzie.
Lub w końcu wyszyję dywanik do buduaru.
Lub oddam Mamie - zawziętej tkaczce.
Lub sama w końcu coś wygobelinuję, bo ramę posiadam.
Pomysłów sto.

Ta zdobycz uradowała mnie bardzo-bardzo.
W życiu takiego zakupu nie udało mi się zrealizować w lumku. Myślałam, że tylko Agata ma takiego farta.

A wieczorna wiadomość o szczęśliwym losie u Doroty dla mnie i Frasi spowodowała zamglenie ócz, napływ kataru i kłamanie mężowi, że mi coś do oka wpadło!
Nie wolno mi nigdy tak myśleć jak rano. Absolutnie!

W międzyczasie dostałam informację, że dalej potrzebna będę w sklepie od czasu do czasu, mój kredyt bankowy dobiega mety, mężowski dług w firmie też, będzie dobrze!
Oby tylko chyrlawica poszła precz, bo zdycham już trzeci tydzień.

Idę zaraz do sklepu reklamować zabawkę zakupioną na urodziny dziecięcia i szukać czegoś innego.
Własny mąż wsunął mi jeszcze w kieszeń cztery złote i szepnął - wykup resztę!
:)))))
A miałam takie wyrzuty za wydatki na wełnę.

Kapciuchy

2011-10-09T20:49:00.001+02:00

Niełatwo mi było znaleźć niepotrzebny kłębek.
Ale szuranie plastikowymi podeszwami po panelach w czasie kiedy dywan powędrował do trzepania skutecznie pozwoliło oddać na potrzeby ruchliwych stóp wełnę.

Miały być najprostsze - prostokąty złapane na końcu w okrąg i zszyte do około połowy. Ale pomyliłam się w obliczeniu i płytka część na okolice kostek okazała się za mała, by otulić paluszki dzieci.

Pomyślałam więc nad poszerzeniem części przedniej kapcia i takie były etapy:
Prostokąt z podwójnej nitki, francuz, druty 3,5 (addiki jakby co :)

Potem zbierałam po dwa oczka, pomijając oczka brzegowe przerabiane pojedynczo:

Taka ilość została zamknięta w kółeczko igłą, nitka podwójnie została przewleczona.

Wykorzystując długi odcinek, który sobie zostawiłam na to zszycie mogłam na tej samej nitce dorobić wierzchy kapci. Nabrałam 3 oczka:

I teraz co drugi rząd dodaję, łącząc brzeg z wierzchem po jednym oczku z boków - ale do 7 na drucie.
Już w trzecim dodaniu mam taką ilość oczek, więc w czwartym muszę środkowe trzy oczka przerobić razem.
Wszystko po to by nam się forma nie rozeszła. Dokładam i zbieram te oczka do pożądanej wielkości wierzchu.

Lecimy z tym koksem do prawie połowy i albo zakończymy w tym miejscu, albo obdziergamy szydełkiem, albo wykończymy na drutach.
Wcześniej zaszywamy piętę, ale w formie kurzej stopki. Nie należy się przejmować jak coś krzywo wyjdzie.

Zdecydowałam o wykończeniu jednej pary na drutach, nabierając z obwodu oczka i lecąc w koło przez dwa rzędy dżersejem.
Zakończyłam bez specjalnych efektów i wręczyłam dzieciątkom.

Drugi z młodzieńców ma wykończenie kapci szydełkowe i niewiele się ono różni. Grunt, że cisza zapadła.

Odszukałam jeszcze kilka kłębków na taki cel, bo dla dzieciaków to najwygodniejsze paputki. Po wizycie wędrują do pralki i stale są czyste.

Z cyklamenu wrzos się stał

2011-10-06T08:00:00.034+02:00

Ufarbowanego merynosa i uprzędzionego własnoręcznie zabrałam w podróż do Katowic.
Tradycyjnie już najłatwiejszy sposób - od góry, sam dżersej, tylko - po mojemu - dobierane oczka raglanu.
Wyszła mi bluzeczka na chłodniejsze dni i można ją zakładać na obie strony.

Na lewej stronie wyraźniejszy jest wzorek w dodawaniu oczek na reglan i całość jest bardziej mglista:

Zużyłam całość, czyli 20 deko, 600 metrów, nitka 2ply, na drutach 3,5.
Bluzeczka sięga do połowy bioder, jest robiona bez żadnego modelowania, ot - tuba. Rękawy 3/4 a dekolt półokrągły i wyrabiałam właśnie na nim ostatki wełny francuzem.
Pasuje mi to dziergadło do jedynej fioletowej spódnicy, którą właśnie wyszarpałam z szafy i jeszcze odszukałam fioletowe buciki. Zaraz biorę żelazko i w cyklamenowo-wrzosowych kolorach idę do pracy.

Nijakość tej bluzki rekompensuje mi wspaniała broszka z sutaszem od Appolinar! Bluzka miała już premierę w ostatni dzień września, lecz oczy wszystkich padały wyłącznie na kwiecie na mym cycu!

Lubię ją, bo to moja bluzka od A-Z uprzędziona jeszcze na starym Gadzie, a na Laluni tylko w 2 ply połączona. I farbowanie mocne - bo nic mi w praniu nie puszcza.

I na koniec jeszcze ostatnie moje kwiaty działkowe dla Was z serdecznościami posyłam!

Trochę czasu mało mam na mój ukochany kącik ogródkowy, bo pracuję popołudniami. Rano pazury tak są okropne po pracy w ziemi, że nie mogłabym z nimi do sklepu wjechać. Dlatego z niecierpliwością czekam na koniec tej przygody za ladą i mam nadzieję, że poprzesadzane późno roślinki dadzą jednak sobie radę.

I do lasu mnie gna, w ciszę, w mgłę, w widoki ukochane nad Baryczą i Odrą, i w miejsca miejskie czarowne śladem secesji, i w kąt z igłą i w drugi z maszyną....

Życzenia wielkanocne :)))

2011-10-05T08:00:00.003+02:00

Nie, nie pogrzało ostatnie słoneczko! Absolutnie!

Pisałam o moich poznikanych zdjęciach, które rozpierzchły się w niebycie dysku. Część odnalazłam, część się przemianowała, w innych folderach, część poszła precz. Dlatego pokazuję takie perełki po czasie.

Kasia Ino-Ino wysłała mi na Wielkanoc takie śliczne życzenia:
Oczywiście podziękowałam dużo wcześniej, ale zdjęcia prezentu dopiero dziś.

do tego dołączyła ciepłe słowa................ ech Kasiu, jak to się miło czyta mimo jesieni! :)))))

Serdeczności kochana posyłam nieustające! Oj, będzie się szyło!!!!!!

Imieniny można mieć w dowolnym czasie...

2011-10-04T08:55:00.000+02:00

ponieważ imieniny to dobry dzień na prezent.
Zwłaszcza jak to taki wyszukany - com go od Gackowej dostała!

Agata wiedziona swoim instynktem łowcy i wiedźmy natrafia na jamy pełne skarbów i z wielką radością dzieli się z kumą z Wrocławia. Otóż nieodmiennie jej się ze mną owce kojarzą, i słusznie!
Stąd szmatki pastelowe cudnej urody w owieczki.

Wśród nich kawałek zacnego lnu, którego nie oddam na poduszki dla dzieci, no nie mam siły i serca, ręce mnie nie posłuchają, z niego będą ozdobne kawałki na workach z wełną.
Zamiaruję sobie takie poszyć, aby zaprowadzić ład w czesankach. Może pudła by były praktyczniejsze, ale mnie się wełnę najlepiej przechowuje w takich szmacianych workach-koszykach.

I coś wspaniałego - książki!

Agata wie, jak potrafię zatopić się u Niej w domowej bibliotece z takimi wydawnictwami.
Wtedy kiwa głową, wychodzi, idzie pograć w kulki, bo ja siedzę i chłonę wyłączona ze świata.
No to mam teraz koło łóżka takie pozycje, które można co wieczór oglądać!
Dużo technik, pomysłów, aranżacji.

Agatko - wiesz jak jestem szczęśliwa? Dziękuję Ci bardzo! Bardzo!

Luksusy

2011-10-02T15:39:00.000+02:00

Luksusy mnie otoczyły, prawdziwe luksusy.
Tym bardziej, że pracując w siedzibie rozpusty w sierpniu zdołałam żądze poskromić i nie wydać zarobionych pieniędzy do imentu na łakocie i witaminy, a skrupulatnie co nieco popłacić z rachunków.

I jak to w bajkach bywa, Czarodziejka Wróżka obdarowała mnie takimi cudami:

Nożyczki - które są wspaniałym uzupełnieniem mojej kolekcji matrioszek.
Mimo urody nie postawiłam ich na wystawie, ale ciężko pracują już przy jednym z haftów, który powstaje w przerywniku życia.

Ha! Nożyczki wzbudziły mój nieposkromiony zachwyt, jak u małego dziecka, bo czyż nie piękne?
Zaraz cała zawartość została w osłupieniu przejrzana i to co tylko u Was mogłam oglądać na blogach było w moich rękach! To dla mnie! Najprawdziwszy sen się spełnił!
Druty. Druty Knit Pro, Addiki, bambuski, okrągłe i bardzo długie, króciutkie do skarpet i tyci-tyci do rękawiczek! I szpilki do blokowania i przydaśki do haftu, koraliki, tamborek..... sami spójrzcie:

Kiedyś pisałam tu o swoich drutach i nawet pokazałam pojemnik na nie. Okrągłe pominęłam taktownym milczeniem, bowiem tak ta moja kolekcja wyglądała.

Gdzie jedynie dwie pary addików pomogła mi zakupić Gackowa. A kartonik z opakowania po nich był moim miernikiem grubości drutów. Dawno temu osobiście zakupiłam jedyny rarytas, czyli taki napalcowy podzielnik włóczek na żakardy.
Markery - hmmm z włóczki pętelki i jedne jedyne zakupione w Kaszmirze u Lauryjki. Jak widać całość się mieściła w pojemniku po żelkach :)

Teraz na moich pięknych drutach jest kilka rzeczy, które dzieją się w rozmaitym tempie i rozmaitych okolicznościach :) również z kolejnej części prezentu, czyli z takich wełenek-luksusów:

Dzieją się skarpetki dla całej rodziny, jedwab przekształca w chustę, zielona alpaka zmienia w delikatną tunikę.

I całkiem ostatnio zdyszana sąsiadka wieczorem zapukała, bo przyjęła od listonosza paczkę, a w niej wełny z dalekiej Północy pół kilo żywej wagi w ulubionych kolorach Kankanki:

To oczywiście już za chwilę dołączy do drutów i najprawdopodobniej spróbuję żakardu z przenikających się kolorów.

Nie będę Was raczyć próbkami, tylko po prostu pokażę kolejne ukończone rzeczy :)

Dobra kochana Wróżko! Niech Twoje sny się tak spełniają!

Katowice 24-25 września

2011-09-26T19:23:00.002+02:00

Na spotkanie popędziłam PKP, ponieważ i koszty i remonty autostrady, oraz ostatnie duperele samochodowe przekonały mnie do takiej opcji.

Takie piękne cudo dotrzymywało mi towarzystwa zaraz obok :))))).

Ale najważniejsze były Dziewczyny!

Frasia Asia - od początku jak dobra matka ustalała ze mną termin mojego przyjazdu, wsadziła do dobrego pociągu, pilotowała, przyjechała na dworzec, zawiozła do Appolinar!
Jakieś wyobrażenie tej Dziewczyny miałam - w końcu czytam bloga, urywki postaci widać, humor bije ze słów i ogromna pasja w różnych technikach też świadczy o człowieku.
Pierwsze wrażenie - skra i chochlik, szybka, zwinna, bystrzacha.
Przesympatyczna, uśmiechnięta, mądra i ciekawa świata.

Appolinar Asia - och! Taka z gatunku, której można wszystko opowiedzieć. Bez dystansu, z tyloma zainteresowaniami, mądra i dobra. Bardzo kobieca i taka ciepła. Taka psiapsióła po prostu, można się będzie przy niej wyryczeć.

Fouzune Sabinka- bałam się trochę, bo wyobrażałam sobie pewną siebie Panią Profesor :)
A tu - o radości! Taka normalna Dziewczyna, taka kumpela, taka spokojna i zrównoważona, ciepła, słuchająca i w żaden sposób nie daje komuś mniej wprawnemu odczuć, że jest jeszcze uczniem. Poza tym Jej podejście do gonitwy losu też mi odpowiada. Pokochać można Sabinkę za ten spokój ducha.

Iza - moja Iza z kursu w Poznaniu! Wreszcie mogłyśmy pogadać. Stęskniłam się za nią. To taki gatunek, który się bardzo lubi od pierwszego wejrzenia. Nie sposób by nie budziła ciepłych uczuć.
Iza zawsze mnie intrygowała swoim postrzeganiem formy i koloru. Nawet bez kasy sobie lubię zaglądać do jej sklepu, bo ma same świetne rzeczy! Ta ma faktury i barwy wymieszane w genach, można Ją naśladować.

Spotkanie było cudowne, ciepłe, jedyne w swoim rodzaju i za krótkie. Asia napasła nas i napoiła tak dobrymi przysmakami, że ja pękałam w szwach i jadłam dalej.
Nie było czasu fotek robić, bo stale coś się działo.

Frasia uczyła nas koralikowania kuleczki. Poległam, nie dałam rady, nie czuję, nie kojarzę, nie mam cierpliwości. Z zajęć wyniosłam ogromny podziw dla prac z koralikami. To może wyglądać na fotce jako coś prostego - nie jest!
Cierpliwie mi Asia układała żyłkę i koraliki ale dobrnęłam z Jej pomocą do kwiatka początkowego i uznałam, że dla mnie to dzieło jest skończone, piękne i nic mu nie brakuje.
Zostawiam póki co żyłkę, aby całość jakoś wykorzystać. W nagrodę dostałam jako wzór do naśladowania kulkę-przywieszkę i zakładkę do książki.

Asia Appolinar obdarowała nas broszkami z sutaszem - moja idealnie do mojego dziergania pociągowego pasuje!

Dostałam też worek wełny z owcy fryzyjskiej, pięknie zgręplowanej

Poza tym mogłyśmy sobie wybrać po kilka kilo serwetek szydełkowych, więc ja do swojej kolekcji przywiozłam co nieco :)

Zbieram takie serwetki już od kilku lat i niedługo zobaczycie po co.

Iza podarowała nam czesankę akrylową, która posłuży do filcowania. Nie miałyśmy czasu tego niestety zrobić bo gadałyśmy jak najęte.

Bajkowe kolory, będzie zabawa!

W przerwie jadłyśmy przepyszny bogracz, ciasta i smakowałyśmy nalewek! Mniam!

Następny dzień rozpoczęłam od nauki sutaszu. Asia Appolinar wybrała koraliki, pokazała myki i powstało coś sutaszowego :). Pełno w nim niedoróbek, ale bez wstydu powiem, że on mi się bardzo podoba.
I sutasz pokochałam! I to mogę dłubać! Jest w nim miejsce na własne pomysły, na fantazję. Czuję to.

Już po powrocie do domu wykończyłam, pochlapałam klejem przy podklejaniu i pokazałam w pracy!
Dalej jestem dumna i blada, a ślady kleju dołożyłam w innych miejscach i mam efekt cieniowanego sutaszu:

Też do konkretnej robótki jest gotowy!

W międzyczasie Dolny Śląsk pogrzebał w śmietniku Górnego Śląska i wytargał worek runa wrzosówki cud urody! Spojrzenia były co najmniej dziwne, ale runo jest już wyprane, czyściutkie, suchutkie i wygląda tak:

Kolory podobne do Franciszka, wrzosówki z Doliny Baryczy!

Uważajcie na takich przyjezdnych!
Dolny Śląsk udał., że go nie ma! I nie nurkował! Serio!

Potem Asia Frasia zorganizowała nam wyjście do skansenu wsi górnośląskiej.
Ja dawno marzyłam o wizycie w takim miejscu.
Tam spotkałyśmy stoisko z książkami i dostałam od Frasi:

A swojemu kucharzowi kupiłam gościńca w takiej postaci:

Obie książki podpisał autor, czyli pan Marek Szołtysek!

Skansen zwiedzałyśmy w małym pośpiechu, bo już prosto na dworzec czas mi było. Zdjęcia zrobiłam i zapraszam TUTAJ.
Fascynujący jest świat dawnej wsi. Dobrze, że zgromadzono te eksponaty. Ludzi było sporo.

Jako drobne upominki przygotowałam w większości nieśmiertelne kury:

Bardzo Wam dziękuję za piękny weekend!

Po powrocie czekała na mnie niespodzianka w postaci gotującego się saganu z bigosem.
Lodówka przestała działać i Pan Mąż zagospodarował w ten sposób mięso. Reszta produktów z zamrażalnika wędrowała do obcych lodówek, a ja nie wiedziałam w co ręce włożyć.
W końcu uznaliśmy, że pustawą lodówkę odsuwamy i może coś tylko z prądem.

I tak właśnie było. Poprawił małżon co nieco i mogłam spokojnie umyć ją i powkładać to co ocalało z bigosowej napaści. Mam się z tą lodówką.
Potem sobie strzeliłam dwa pranka, jedno prasowanko i 10 cm sweterka.

Zmierzch

2011-09-23T08:44:00.000+02:00

Połowa sierpnia.
Wracam z pracy i zastaję cały dom oświetlony. Pali się światło w przedpokoju, "jadalni", kuchni, dużym pokoju i kuchni..
Pan Mąż przed laptopem.

- OSZALAŁEŚ Z TYM PRĄDEM?????
- Jesień chyba szybciej przyszła, tak się szybko zmierzcha!
- A może byś okulary przeciwsłoneczne zdjął??????????????????????

Wysiadł z samochodu mając na nosie nowe swoje okulary przeciwsłoneczne i nie nauczony, że się okulary zmienia powędrował do domu.

Zielona sukienka

2011-09-19T08:00:00.008+02:00

Marzyła mi się sukienka jak tylko zobaczyłam w darze od Wróżki 6 motków zielonej Virginii.
To mój ulubiony kolor. Bardzo udany odcień.
Aby szybko zrobić sukienkę użyłam szydełka i wydziergałam najprostszymi ściegami. Zużyłam na nią jakieś 28 deko i dalej mam na drugą taką :)
Szczerze mówiąc myślałam, że zużyję ok 0,5 kilo.

Z pozostałej ilości wyjdzie mi chyba jakiś żakiecik do kompletu, jeszcze nie mam pomysłu, chyba do następnego lata poczeka.
Projekt własny i nakombinowałam się jakby to model był z wybiegu. Prułam jak głupia dużo i kilka razy.
Zaczęłam od środkowego podbiuścianego otoku, potem dodałam górę i dół. Następnie dorobiłam rękawki i obdziergałam brzegi.

Aby sukienka dołem się poszerzała dodawałam stopniowo słupki we wzorze.

Najdłużej trwało szukanie materiału na haleczkę, w końcu dostałam wiskozę w odpowiednio radosnym kolorze. Uszyłam ją za dużą, ale nie będę poprawiać bo już mi się nie chce. Znalazłam swoją koszulkę nocną bawełnianą w której powiększę dekolt i zafarbuję na zielono, będzie bardziej dopasowana i do ciała i do pory roku.

Lubię ją bo jest luźna, rośnie wszerz ze mną bo już nabieram ciała, mam do niej zieloną bieliznę, buty, torebkę i całe morze dodatków.
Na lata, bo Virginia jest bardzo wytrzymała. I to w zasadzie koniec letniego dziergania, bo resztę, którą mam na drutach skończę najpewniej jesienią.

Zdjęcia w plenerze na rusałkę, bo mi moja ulubiona spinka wtedy poszła. Bardzo rzadko mam rozpuszczone włosy, noszę rozmaite podpięcia do góry lub proste bananowe koczki. Nie lubię jak mi się włos plącze i łeb poci latem. A poza tym nie mam pomysłu na fryzurkę, a to najprostsze rozwiązanie - spiąć.

Marzę by poszyć.
Moja maszyna jeszcze bez stałego miejsca, jeszcze moja pracownia w powijakach, na strychu czeka na wniesienie stara bieliźniarka, w której mam małe szmatki. Reszta większych popakowana w pudła w szafie. Nie wiem, co w którym jest i trzeba wszystko wywalać i kopać. Nie ma gdzie jeszcze.
Na jutro zarządziłam wniesienie jej do domu. Niech staje gdziekolwiek. Bylebym mogła coś z niej wyjąć, a potem sobie uszykuję kawałek stołu, który nie drga razem z maszyną :).
Ech!

Koncert

2011-09-18T13:35:00.003+02:00

Elora - Kasia zadzwoniła do mnie kilka dni temu:
- Co robisz w sobotę?
- Hmmm, nie wiem, może będę w pracy, jak nie to standard - działka, soki, sprzątanie etc.
- Mam propozycję - idziemy na koncert!
- OOOOO........ Jaki?????
- George Michael!
- Fajnie, ale w tej chwili jakoś w budżecie nie przewidziałam koncertu Elorko!
- Bilety mam dwa! Z pracy! Dali mi za zasługi! A ja lubię z tobą chodzić na koncerty!

Tu wspomniała Kasia jak się razem wybrałyśmy na ostatni koncert Police, który zagrali w Chorzowie.
No tak. To była bajka!

George Michael nie był nigdy moim idolem.
Tzn, zbyt łagodny pop początkowy, a potem zbyt rozlazłe aranże na nutę soulu i jazzu trochę za wolne jak na mój temperament powodowały, że nie zapamiętuję jego utworów. Ale też kilka z nich doskonale znam i lubię.
Wiem o upodobaniach tego pana, ale przyznam się, że bez szczegółów. Nigdy nie zajmowało to mojej głowy. Dopiero okazja do bycia na koncercie spowodowała, że wujka gugla popytałam o to i owo.
Mało tego, przed koncertem, przy wejściu na stadion zobaczyłam starszą panią z afiszem ręcznie wypisanym o treści mniej więcej:
"Mężczyźni homoseksualni współżyjący ze sobą nie dostąpią Niebios, są w stałym grzechu".
(treść może lekko była inna).
I to spowodowało, że sporo czasu patrzyłam na niego równocześnie widząc afisz.
No nic. Trzeba czasem spojrzeć na człowieka, na to co robi bez ocen.

Jako artysta - dobry, silny głos. Zorganizowany na koncercie.
Nasza nijaka orkiestra z Filharmonii Wrocławskiej doskonale była zakamuflowana przez jego muzyków.
Świetna scenografia. Doskonałe nagłośnienie.
Najważniejsze - co zawsze słyszę - ani jednego fałszu!

Były dwie części.
Przed pierwszą nasz wrocławski Prezydent Dutkiewicz otworzył uroczyście Stadion. Niestety na ten moment my z Kasią z winy komunikacji miejskiej nie dojechałyśmy, więc Prezydent otworzył go bez naszego udziału.
A potem tłum poszalał w meksykańskiej fali i zaśpiewał George.

TU ZDJĘCIA PRASOWE

Bardzo podoba mi się Stadion, ale razi niewykończony beton, co może miało sugerować jakieś nawiązanie do Hali Stulecia, ale tam beton jest jednolity. Natomiast w Stadionie zacierki, nierówności, plamy. Nie ta estetyka.
Sprawia wrażenie małego. Dobrze trzyma dźwięk.
Na przerwie tłumy ruszyły do kibelków i do makdonalda. Za mało toalet, za duże kolejki, nie udało mi się skorzystać.

Druga część repertuarowo lepsza - a w pewnej chwili była znakomita. Pod koniec, kiedy zaśpiewał kilka żywszych kawałków dostał klaski na stojaka i tłum nawet tańczył.
Podobało mi się. Muzyka na żywo zupełnie inaczej brzmi, niż z płyty w domowym zaciszu. A jeśli jeszcze jest to tak dobrze zorganizowany występ to sama przyjemność.

Zanim wyruszyłyśmy na koncert, Kasia jeszcze dodała przez telefon, żebym nie brała żadnej robótki!
- Bo wiesz, jedziemy tramwajem, zanim wyjmiesz pracę to będziemy na miejscu!
Posłuchałam.

Przejrzałam co wolno i według spisu zostawiłam aparat w domu, natomiast zabrała dla mnie Kasia buteleczkę wody mineralnej malusią. Kazali wywalić ochroniarze.
W spisie widniały tylko szklane butelki, ale nie było czasu na dyskusję.

Powrót był już dobrze zorganizowany, specjalne darmowe autobusy odwoziły ludzi w okolicę Rynku, a stamtąd mój mąż nas zabrał. W domu byłam o 1 w nocy.

Elora ma przekopane!
Kiedy z podziwem spojrzałam na miejsca jakie przyszło nam zająć (na wprost, w pierwszej trybunie bez ludzi z przodu) stwierdziłam, że musiała chyba w skali Polski zdobyć nagrodę firmową, bo miałyśmy doskonałą widoczność!

Uśmiech Elory.
No to dodałam jeszcze - A gdzie siedzi Twoja firma?
- Hmmm, na dole jedna osoba.
?????????????????????????????

- Bo.... bo ja cię okłamałam. Ja te bilety kupiłam dla nas.

Zaskoczona jestem bardzo, równocześnie strasznie ucieszona.
Kasia użyła podstępu by mnie zabrać na koncert, bo wie, że ja to lubię. Bardzo Ci Kaś dziękuję! Jestem ogromnie wzruszona! Nie pozwoliłabym sobie na takie fanaberie.
A los jak widać dalej łaskawy i takie osoby są koło mnie............jeszcze nie przetrawiłam tej niespodzianki...

PS. Kasia - widzę nas na tym filmiku! Albo mi się zdaje :))))

Araucania

2011-09-17T08:00:00.062+02:00

Na początku roku w przesyłce od Wróżki zobaczyłam:

Było tego dwa motki w ślicznych kolorach. Jeden motek miał widoczne białe punkciki w większej ilości, więc zaczęłam dumać jak je połączyć.

Po raz pierwszy zaczęłam robić coś na kształt poncha, miałam potem motyle rękawy zostawić i dorobić kadłub. Po 30 cm sprułam całość do przemyślenia.

Ta próba pozwoliła mi upewnić się, że wełny wystarczy na top i coś jeszcze.

Tu na zbliżeniu widać, że z kłębka jaśniejszego już poleciałam od pachy w górę, tył i przód do tego miejsca jest z ciemniejszego.

Zostało ok 9 deko i zrobiłam szal korzystając z KOLEJNEGO WZORU OD XHAFTIX

Bardzo sympatyczny w robocie. Tu go widać jak blokowałam szalik:

Szal jest mały, bo początkowo miał być zwykłym "napleckiem". I na taki wymiar wystarczyło wełny. Chciałam, aby można było czasem ramiona zakryć starcze. Zwłaszcza gdy powieje chłodny wiatr.

Jednak zabrakło mi nitki ,by to było tak porządnie wykończone, a ponieważ już się naprułam na początku to teraz poszłam do przodu z działaniem. Usunęłam zszycie zwykłe po bokach.

Znalazłam 6 przeźroczystych guzików i przyszyłam je na jednym boku szala, po obu stronach. Guziki są zaznaczone matowym owalem.

Teraz mam więcej możliwości modelowania. Zakładam to jak zwykły naplecek:

Mogę zapiąć tylko pod pachami i wtedy mam takie bardziej pofruwno-motylkowe rękawki:

Mogę spiąć na boku na wybraną od 1-3 ilość guziczków i w ten sposób zamotać to na ramionach:

Jako prosta pelerynka - guzik utrzymuje ją w ryzach:

Jako szal na ramionach po prostu:

No i teraz jak najbardziej top może być kamizelką na bluzeczce.
Wczoraj w pracy go tak nosiłam.
Wełna sprawdza się w letnich wyrobach. Doskonale izoluje, grzeje lub chłodzi w zależności od temperatury.
W 30 st to jednak wybierałam bawełnę :))), ale wełna jest naprawdę uniwersalna.

Mojej Wróżce bardzo dziękuję za takie cudo wełniane, a xHaftix za pomocne wzorki! Dziewczyny, dzięki Wam mam tyle radości!
Sama sobie dziękuję, ze wykorzystałam do cna i nic mi nie zostało na następne kombinowanie :)
Kankanko - cacy cacy!!! Tu następują głaski po główce... o takie: (((((((((

***********************************************************************
Dzisiaj szaleję na działce przesadzając irysy spod jednego płota pod drugi. A jak padnę to oczywiście będzie tak:

Nowe legowisko uszyłam do leciwego leżaka, a na nim zajawka następnej pracy do pokazania.
Wieczorem znikam na koncercie do późnej nocy, a w przerwie prowadzę domowe przedszkole.
Dwóch mam Hunów do niedzielnego wieczoru.
W sobotę wykorzystam dzieciątka do przenoszenia urobków chwaścianych i pomocy w sadzeniu tulipanów. Oprócz roboty może dam farby?

I potem nawet wody do mycia??

I wieczorem pozwolę spać na dowolnie wybranym boku???

Spadam już, bo Was zamęczę!

Pomidorowa ze śmietaną

2011-09-16T08:30:00.002+02:00

Tak powinien nazywać się kolor bawełny, którą mam od ho ho ho, a może i wcześniej.
Zakupiona na targu cudów za 5 zł.
Miałam tego 20 deko i znów zrobiłam od góry.
Tym razem krzywe oczka się pojawiają jako atrakcja, bo dziergane pod ladą w sklepie!

Rękawy - opadający reglan (przepis w poprzednim poście), pod biustem jest wzór ażurowy podpatrzony u xHaftix.

Ma tam Dziewczyna wzorków do oporu - brać i się częstować można do woli.
Spis po lewej stronie. Opisy ludzkie i rysunki.
Pod wzorkiem dodałam kilka oczek by rozszerzyć dół tuniki.

Nosiłam ją latem do lnianych portek i na beżowy top. Ale wyciągnęłam w tym kolorze ryps delikatny i gatki z niego powstaną lub spódnica, a może sukienka (?). Coś mnie tego lata wzięło na koralowe niuanse.
Szalenie podoba mi się ten rozbielony pomarańcz z koralem, różem i czerwienią.

Na drutach dzieje się z cienizny chusta, bo taka cud jedwabna nitka trafiła do mnie od Wróżki. Też to dziergadło chyłkiem ze mną chodzi do sklepu :) póki bordiury nie zaczęłam. Na bordiurę jeszcze muszę sobie coś znaleźć. Waham się między szydełkiem i nopkami na drutach.

Został motuś z którego uplotłam na laleczce dziewiarskiej z Lidla sznurek i zakupiłam kilka opakowań koralików z przeceny, z rabatem, upustem i prawie darmo.

Będzie naszyjnik. Jeszcze nie wiem jak tył rozwiązać, czy dawać zapięcie (jakie) czy po prostu spruć odrobinę i tą nitką opleść tył naszyjnika.
Się tworzy. Nabiera mocy.

A pomidorową ze śmietaną z kluseczkami lub ostatecznie z ryżem uwielbiam! To zupa hicior dla mnie! Zawsze wychodzi. Zawsze mi smakuje. Teraz ją sporządzam z pomidorów, a nie z puszki. Mniam!

Zanim będę to nucić w późnej jesiennej porze staram się zapamiętać smak lata w działkowych i świeżych pomidorach, bo potem one tylko kolor mają.

Minimalistyczna bluzka z bawełny

2011-09-15T10:54:00.001+02:00

Bardzo szybko ją zrobiłam, nie licząc, nie patrząc, podczas wizyty kuzynki w trzy dni.
Wykorzystałam zestaw bawełny z salonu pod torami :) i zużyłam ok 18 deko. Koszt całości 8 zł.
Druty 3,5, robione od góry na okrągło. Talia modelowana po bokach.
Noszę ją do lnianych spodni najczęściej w kolorze tego tweedu bawełnianego.
Góra ma kolor rdzawej maliny, ma ociupinę poliestru, ale da się przeżyć ze względu na ładny kolor.
Wykorzystałam prawie całość odpadków, ale został mi jeszcze kłębuś maciopki. Będzie do jakiegoś innego dziergadła.
Nie widać na fotce, ale rękawy nie są robione w kształcie T, tylko lekko opadają w dół. Dodawałam po prostu nieco rzadziej oczka. Lepiej się takie "w opadzie" noszą, bardziej jest to do sylwetki dopasowane.

Skopiowałam tu przepis na opadający bardziej reglan ze swojej odpowiedzi w komentarzu:

1 rząd - dodawałam dwa oczka obok oczka wyznaczającego reglan, czyli w sumie 8 oczek
2 rząd - lecę dokoła nie dodając
3 rząd - dodaję znów tak samo dwa oczka przy każdym z czterech środkowych, czyli kolejne 8 oczek
4 rząd- przelot bez dodawania
5 rząd - nie dodaję, dziergam dalej taką samą ilość oczek jaka była w 4 rzędzie
6 rząd - przelot bez dodawania

W kolejnych postach pokażę te dziergi, które powstały latem. Będzie przez chwilę dzianinowo.

Matka - prać?

2011-09-14T19:25:00.003+02:00

Ile prządek - tyle poglądów.
Moja opinia - prać.
Chodzi o wełnę i przędzenie. Alpaka prosto ze strzyży jest bardzo brudna, zapiaszczona, z włóknami roślinnymi. Widzieliście, ile kąpieli jej zrobiłam i nadal jest ona zaledwie opłukana.
Brudna alpaka zostawia smoliste wżery na wrzecionie i palcach, które dość ciężko domyć.
Poprzędłam więc ok 10 deko brudaski i całą reszta jest już prana.
Według mnie nie ma znaczenia którą łatwiej się przędzie. Ja ją jednakowo odbierałam, natomiast usuwanie cząstek brudu wyłącznie palcami było uciążliwe. Czesaki niewiele dawały poza tumanem kurzu.
Można się tak bawić mając werandę, własny pokój i spokój.
Natomiast w domu pełnym ludzi w kąciku wygodniej jest prząść czystą. Włókna w które wbije się brud mogą pozostać już na stałe zanieczyszczone. Czysta alpaka jest puszysta, łatwiej ustalić jej grubość, łatwiej to kontrolować. Nie wymaga czesania.

W tej chwili mam odłożone kłębki z powiedzmy drugiego sortu - gdzie jest masa drobin. Będę to prać jak dorobię jeszcze.
To alpaka nazwana roboczo -odpadkową.
Starałam się o nieskręcanie tej nici bardzo ściśle, licząc, że ostateczna kąpiel wyciągnie jeszcze trochę brudu.
Ze względu na zanieczyszczenia i całą masę drobnych kłaczków nie jest jak widzicie równomierna i jednolita.

Owszem pranie i trzepanie jej pomoże, ale nić jest z cyklu "gruba" i opiszę ją zapewne jako nadającą się na bardziej przaśne swetry.
Po praniu zrobię zdjęcie porównawcze.

Wrzosówka jest pokryta lanoliną, więc zupełnie inaczej zachowuje się taki włos.
Nie brudzi, domyła mi wrzosówka kołowrotek nawet w tych miejscach gdzie szorowałam wcześniej chemią szpulkę i wrzeciono i pozostał brud. Ręce były jak po zabiegu w najdroższym salonie spa.
Zapach mi nie przeszkadza, natomiast wyprałam, bo będę ją przechowywać w domu. A nie od razu muszę mieć bacówkę :)
Piachu nie ma tak dużo jak w alpace, jedyny kłopot to jak chce się ją ładnie uprząść w całości z podszerstkiem to należy pięknie ją uczesać. Po to by nić była równa, lub gdy planujemy arty wykonać.

Po praniu nić nabrała życia, jest puszysta.
W ręku miałam wrzosówkę Rogatej Owcy, praną dopiero po sprzędzeniu. Zapach miała minimalny, swoisty i wyglądała doskonale.

Bajtka przędę tylko brudnego, ponieważ sierść spaniela spilśnia się szybko a woda przed przędzeniem powoduje straty ok. 40% włókna. Potem spaniela połączę z jakimś kaszmirem i wtedy upiorę.

Historycznie, większość narodów prała wełnę przed przędzeniem.
Proszę, zajrzyjcie TUTAJ. Ciekawie ujęty temat.
Artykuł jest po angielsku, lecz dacie sobie radę. W razie konieczności Chrome Wam zaproponuje tłumaczenie lub wrzucicie sobie linka do Tłumacza Google.

Autorka zwraca uwagę również na higienę. O tym bardzo często zapominamy, a wśród ziemi kryje się tężec. To nie wymysły paniusi, ale bardzo racjonalne podejście. Zdarza się cierń, który może nam rozorać skórę.
Ja swoje wełny piorę bez rękawiczek, jednak wcześniej sprawdzam, czy mam zanieczyszczenia kałowe i gdyby takie były to bym je usunęła.
Nie miałam jeszcze tej radości :)

Jaśniejąco

2011-09-12T09:41:00.000+02:00

Mój małżonek ubiera się statecznie, nawet rzekłabym nobliwie. Zawsze do pracy wkłada garnitur. Szczytem ekstrawagancji jest włożenie dżinsów, ale i tak są one wyprasowane :)
Kiedyś pisałam o tym TUTAJ

Parę chwil temu, na wiosnę kupił sobie jasne lniane spodnie.
Na pytanie gdzie i kiedy je założy odrzekł, że na niedzielny spacer z małżonką w alejach lub parku.
Nie dociekałam jakie aleje i park miał na myśli, bo i tak go zaciągam w chaszcze i nieużytki. Nie mam czasu na paradowanie pod rączkę alejami. .

Objawiło mi się moje życiowe cudo dziś rano w kuchni ubrane w te spodnie, białą koszulę, jaśniutkie buty.
Nawet futerał na komórkę przypasał z jasnej skórki.
Podniosłam zaspany wzrok znad kubka kawy:
- A ty co tak dzisiaj na jasno? Za JaśniePana się przebrałeś?
Mąż prychnął znad swojego kubka kawą ratując się przed zalaniem tej jasności.Spojrzał bacznie i rzekł::
- Ludzie to zawsze bliźniego w dół za sobą ciągną, zawsze muszą innych z sobą zrównać i cieszy ich cudze nieszczęście!

Nie wiem co miał na myśli.....

Portale społecznościowe

2011-09-11T21:39:00.001+02:00

By oddać głos na Plastusię, która stara się o miejsce targowe, a piękne rzeczy robi zapisałam się do tzw. fejsa.
Jestem tam pod pseudonimem, którego cały czas używam.
Brak innych informacji, datę urodzenia musiałam podać, aby mnie wessało do określonego korytka i płeć.

Oddałam głos.
Natentychmiast miałam zaproszenia od Was.
Dawno temu szły zaproszenia - abym się do fejsa zapisała. Dziś idą - Ja cię znam!!!!

No fajnie. Ja też. Ale proszę, nie ślijcie mi tych zaproszeń, będę je ignorować.
Nie ma mnie na NK, nie ma na wielu forach, nie ma mnie na GG i na fejsie (specjalnie nie wymieniam) jestem tymczasowo. Każdy mój ruch to lawina znajomych - od żłobka po wczorajszy dzień.
Wycofałabym się od razu likwidując profil, ale nie wiem czy mój głos nie zniknie wtedy.
Zależy mi tylko na tym, aby Plastusia miała to swoje miejsce. Zasługuje.

Dlaczego taka wredna jestem?
Bo ja nie mam KIEDY kochane.
Na kontakty z Wami mam bloga, mam adres mailowy, mam adres naziemny, telefon. Jak dla mnie wystarczy.
Z pracy zawodowej i kontaktów m.in z detektywami wiem, ile informacji zostawia przeciętny szary użytkownik takich portali i jak można je wykorzystać. Wierzcie mi, nie jest to czasem przyjemne. I nie musi to dotyczyć wyłącznie finansów.

Moja dzisiejsza niedziela wyglądała w skrócie tak:
8 - pobudka
8 30 - 9 15 spacer z psem
9 30 - 11 30 przędłam alpakę, którą wyczesałam o 2 w nocy, ok 1/4 szpuli
11 45 - 14 30 ogródek: opieliłam dwie grzędy ok 10 m kwadratowych, posadziłam 60 tulipanów wcześniej wyciągając chwasty. zerwałam maliny i poziomki, wiaderko fasolki szparagowej, udziergałam ok 5 cm chusty.
14 50 - 15 30 zakupy w lidlu ulubionym
16 żarcie
16 15 - 20 00 łączyłam alpakę w 3 ply i zrobiłam 3 motki. W przerwie z Panem Bogiem sobie pogadałam, bo go w kontaktach mam osobistych.
20 00 - 20 45 kolacja dla zwierzaków, odkurzanie po przędzeniu, mycie podłogi na mokro, porządki po mężu w kuchni
21-21 20 zrobiłam sernik na zimno, w przerwie zjadłam kolację
teraz piszę posta a jeszcze chcę zrobić:
- kąpiel i pazury (idę jutro do pracy)
- podłubać chustę, zacząć bluzkę, pochować trochę szpargałów celem zdobycia w końcu miejsca na szycie, poczesać brązową alpakę, popisać sobie z wami w komentarzach u Was na blogach, popatrzeć na piękne rzeczy, które robicie, pogadać na tematy, które poruszacie, pozachwycać się i poinspirować.
- poczytać książkę już przed snem.
A! Jeszcze zapomniałam, że cały czas przerabiam dary działkowe, aktualnie susz jabłkowy i soki w sokowniku (poza dzisiejszym dniem, bo było na sokownik za gorąco zdecydowanie).
To kiedy mam bywać na takim portalu?

Dzień powszedni jest bardziej roboczy, bo dzisiaj taka leniwa niedziela.
Nie gniewajcie się Kochane, ale mnie tam jakby nie było! Nie będę odpisywać, nie będę reagować i wycofam się wtedy, gdy znane będą wyniki losowania dla Plastusi.
Szalenie Was lubię, ale odpuście mi te kawiarenki internetowe :)

Piątek w Dolinie Baryczy

2011-09-09T21:04:00.000+02:00

Rano z Gada odkręciłam to co na niej przędłam, czyli Bajtkową sierść nauszną :)

w łapy Gada, szpulka dodatkowa, koszyczek z przydasiami i jazda w las, do Doliny Baryczy!
Do zagrody-marzenia i na spotkanie z dwoma Prząśniczkami - Beatą i Zosią.

Takie atrakcje miałyśmy:
własne sery, chleb, ciasto Zosi, wory do nurzania się łapami z wełną owczą,

oregano z sera (posypka) z Gruzji przyjechało!

Pierwsze wełenki Beaty z wrzosówek, cudownie opisane - bo Beata każde runo ma oznakowane i jej owieczki mają imiona!

a moją kiedy ujrzała od razu rozpoznała! Ja mam wełenkę z Noemi!!!!!
To ta pierwsza wełna -dzikuska!
Beata miała przygotowaną kartkę z imieniem wełenki, więc ją dostałam i przywiązałam

Gospodyni poprzednim razem walczyła ze swoim kołowrotkiem, usprawniła go od tego czasu i na nim już śmiga, aż miło!

Teraz jeszcze mam nadzieję, że opanuje szybko Gada i póki nie pojawi się jakiś nowy kołowrotek Beata na nim poćwiczy.

Poza tym zauważyłam wrzecion kilka i nawet gliniane przygotowane do szkliwienia i wypalenia przęśliki.

Zosia (również mieszkanka Doliny Baryczy) zachwyciła mnie własnoręcznie przygotowaną alpaką do przędzenia i pięknymi nitkami z czesanki merynosa, które zakupiła u Izy z Kidowa w Wyszukane.
Merynosa nie zrobiłam fotki niestety.

Przyjechał z nami też kołowrotek Zosi.
Staruszek i troszkę go boli, ale może po pewnych podpowiedziach może być znów użyteczny. Ja byłam pełna podziwu, że Zosia na nim potrafiła takie piękne nici z merynosa zrobić

Tym razem miziałam się z kolejnym pieskiem.
Niewyraźne zdjęcia, bo nie chciałam zwierzakowi po oczach lampą dawać

A pod koniec wizyty zobaczyłam jeszcze takie cuda zrobione przez Gospodynię:

Baranki śliczne, prawda?
Dostałyśmy jeszcze wisiorki z gliny, ale pokażę już gotowe innym razem.

Droga w te i wewte bez przygód, nie licząc jednego zarycia tłumikiem w wybój.
Wioski opustoszałe, na polach nikogo. Wszyscy siedzą w domu i oglądają telewizję. Śledzą seriale.
Nie ma kur, nie ma kaczek, nie minął mnie ani jeden traktor, a przejechałam ponad 100 km.
W okolicznych sklepikach powodzeniem cieszy się kolorowy zestaw do czytania poniżej złotówki z przygodami możnych tego świata i proste krzyżówki lub program tv.

Tylko w takim zakątku życie ma smak! Wróciłam troszkę zmęczona jazdą i ciśnienie mi zleciało, bo kawy nie piłam, ale nie mogłam czekać do jutra z tym wpisem. Było CUDOWNIE!

A sama świadomość, że można znaleźć podobnego sobie tak podnosi na duchu!
Wiem, że jest już nas trochę na Dolnym Śląsku, że to świetne dziewczyny, z pasjami, interesujące i ciekawe!

Niespodzianka u Madame Butterfly

2011-09-08T16:50:00.001+02:00

Bardzo lubię czytać blogi po rosyjsku. Mam ich troszkę w zakładkach.
A dzisiaj przez blog Kocurka trafiłam na jeszcze jeden, który zostaje ze mną na dłużej.
To ATELIER MADAME BUTTERFLY.

I jego właścicielka przygotowała niespodziankę, a w niej śliczne motki w kolorze miodu, złota, jesieni oraz inne atrakcje. Kto ciekaw niech zajrzy!

Biorę udział oczywiście w tej zabawie, chociaż marne szanse na wygranie - daleko Madame wywiozło!
Jednak mimo wszystko trzeba próbować :)

UFF!

2011-09-08T15:18:00.000+02:00

Dzięki Ann Margaret mam całość!!!!!
Działałam w pośpiechu. Mam wrażenie, że złapałam całość bo musiałam się bardzo śpieszyć.

Blogger jest przyjazny, daleko mi od wyklinania. Od kilku dni mam przerwy w necie, bez wyraźnej przyczyny. Nie wiem, czy to burze, czy jakieś zmiany u mojego dostawcy czy inna inszość.

Szablon wybierałam wyłącznie ze strony którą rekomenduje blogger.
Nie interesują mnie tła nieczytelne, z kwieciem, aniołkami bo lubię czyste i przejrzyste strony. Ślepa jestem i muszę mieć porządek jakowyś.
I jeden kolor tła mnie zaintrygował, nawet go wgrałam do siebie do szablonów, ale potem zmieniłam zdanie.
Być może w tym samym czasie kiedy anulowałam operację net się zawiesił kolejny raz i zapamiętało co zapamiętało.

Więc pododawałam siebie u Was i dzięki temu przynajmniej blogi z bloggera mam pewniaki. Z bloxem gorzej, ale można uruchomić subskrybcję i jakoś się uda je znaleźć. Najgorzej z innymi.

Kopia. To ważne, by robić po każdym poście.
Ja namieszałam też i tutaj, bo ostatnią kopię miałam sprzed tygodnia i żal mi było wgrywać ją pozbawiając się postów o statnich i Waszych komentarzy. Stąd próba odtworzenia całego bloga w pomocniczym.
Tam się nie wgrały zakładki. Tylko same posty i komentarze.
Kopię należy robić bezwzględnie po każdym poście i jak się go wgra do tego samego bloga to zakładki ocaleją.

Dobra już. Trzeba obiad chyba jakiś uwarzyć a nie przy kompie siedzieć.

ANN MARGARET - JESTEŚ KOCHANA!
Bardzo Ci dziękuję!!!
I Wam kochane Dziewczyny za ślady, dzięki którym łapałam początkowo kontakty. Buźka!

Zeżarło mi....

2011-09-08T09:38:00.001+02:00

połknęło i nie zwraca całej listy blogów, które miałam w zakładkach.
Nawet utworzenie nowego bloga i zaimportowanie kopii nie pomogło. Widzę w nowym tylko posty z komentarzami w całkiem nowym opakowaniu.
Czeka mnie mozolne odkopanie tych blogów, które nie są ujęte w czytniku, a były bocznymi zakładkami.

Moja wielka prośba, nie gniewajcie się, nie usunęłam tego celowo.
Bawiłam się szablonami wieczorem znalezionymi na ciekawej stronie i być może coś namieszałam.
Teraz będę usilnie szukać śladów do Was i proszę o chwilę cierpliwości oraz o podpowiedź, którego bloga jeszcze nie mam.
Wszystkie były dla mnie ważne.

Stąd kolejna nauka płynie - pododawajcie sobie ulubione blogi do czytnika, wtedy bez problemów je sobie zaimportujecie.
U mnie część była w czytniku, część na zakładce. I teraz główka musi popracować ostro.
Kto był, a siebie nie odnajdzie bardzo proszony jest o kontakt.
Bardzo proszę za kilka dni o ślady Wasze, bardzo mi pomożecie!!!!!
Serdeczności posyłam!

Alpaka w kolorze

2011-09-06T20:11:00.002+02:00

Mam oprócz białej wełny alpaki kolorki naturalne!

Oto one:
Lava - która ma taki piękny odcień ciepłego beżu w kilku delikatnych niuansach.

Obok mały kędziorek rozczesany palcami pokazuje jak bardzo jest puszysta. Przed chwilą ją wyjęłam z ciaśniutkiego opakowania!

I Coffe, o głębokiej barwie brązu.
Na dolnym zdjęciu rozjaśniłam lampą, aby pokazać jak niewiele ma zanieczyszczeń.

I obie królewny obok siebie.

Dopiero oddychają świeżym powietrzem, zaczynają się włókna podnosić uwolnione ze spłaszczonego opakowania.
Nie dziwota, że tak alpaka fascynuje, jak widzi się to pęcznienie i podczas suszenia i gdy łapie tlen!

Alpakę kupiłam w sklepie ALPAKI I CERAMIKA.
Mając dość czyszczenia i prania białej wełny kupiłam wstępnie czyszczoną i praną. Jakaż przyjemność!
Oceniając jako doskonale wyczyszczoną z tak niewielkimi fragmentami roślinnymi od razu trafi do przędzenia. Włókna się dopiero podnoszą, niekonieczne będzie stosowanie czesaków. Być może sporadyczne fragmenty.
Tymczasem przerzuciłam obie panny do toreb papierowych, w których to zwykle trzymam czesanki.

Poza tym znów poznałam kogoś wyjątkowego. To Bożenka - właścicielka hodowli.
Ma masę obowiązków przy tym zajęciu. Latem doczekała się przychówku alpaczego i cieszy mnie, że można kupić u niej tyle odcieni.
Chciałabym, by polscy hodowcy mogli konkurować z WoW, by ich produkty były.
By można w kraju zakupić wszystkie mieszanki o jakich śnimy. By na naszych łąkach można było spotkać częściej chociażby zwykłą owcę.

PS. Pan Mąż utknął na stronach o budowie drumka i czesaków. Widzi ten nawał pracy.

Dzik

2011-09-05T11:47:00.003+02:00

Sobotę i niedzielę moje wszystkie dziatki postanowiły spędzić na kolejnej zabawie na świeżym powietrzu.
Popakowały namioty, żarcie, ciepłe ciuchy, napoje oraz sprzęt grający i wspólnie z resztą towarzystwa pojechały do niedalekiego Trestna.
Zabawy owe są tematyczne.
Była już GarnierParty, DresParty i inne których nazwy nie pomnę.
Ta ostatnia to HavajanParty.
Co oznacza, że młodzież ma dostosować ciuch na okoliczność.
Stąd moje poszukiwanie koszuli hawajskiej dla Cycowatego.

Miało pojechać z nimi też trochę dzieci całkiem niepozornych rozmiarów, więc uzgodniłam, że jeśli rodzice uznają o konieczności zabrania malców to w domu jest miejsce dla powiedzmy czwórki i na sygnał przyjadę po najmniejszych.

- Mamusiu, droga jest bardzo prosta, za kościółkiem w lewo, a potem w lewo i w prawo i właściwie cały czas w prawo, jest taka dróżka, drzewo, koło drzewa, jedź cały czas drogą, ona jest wyraźna - nadawała córcia.

Ple, ple, ple. Ja już w opisie po pierwszym zakręcie się zgubiłam.
A dziecko jeszcze mostek wymieniło jakiś.

- Są wyboje?
- A są, ale wszyscy tamtędy jakoś przejeżdżają!
- To może pod kościółkiem się spotkamy?
- Chodź, zobaczysz jak się bawimy!

Na dany sygnał koło 21 wyruszyłam z misją.
Dojechałam do kościoła, skręciłam w lewo, przejechałam drogą przez wał i zadzwoniłam po dalsze instrukcje.

- Widzisz drogę?
- Widzę.
- To teraz jeszcze w lewo, a potem w prawo. Tak jak droga prowadzi.

Ciemno. Droga prowadzi i prowadzi.
- Gdzie dalej?
- Na drodze jesteś? To dalej drogą!

To se jadę. Pies w samochodzie już poczuł przyrodę dziką więc łka i chce na zewnątrz.
Naraz droga zamieniła się w łąkę jakąś.
Niewiele widać. Stanęłam, wylazłam, popatrzyłam, odcedziłam psa. Cisza. Ani dźwięku imprezy, ani światełka. Tylko gwiazdy nade mną.
Kiedy oswoiłam wzrok w ciemnościach naraz zobaczyłam, że jestem na dość grząskim terenie, a dokoła....WODA!

Woda, szuwary, zarośla. Ani zakręcić ani jechać tyłem. Masakra.

Kolejny telefon.
- Nie wiem gdzie jestem! Dokoła woda! A nie jest to brzeg tylko jakaś odnoga, zakole, czort wie!
- Jesuu, matka wycofuj się! Idzie ktoś po ciebie! Pod kościół!

To ja tam jeszcze pomacałam nogą te chlupiące dokoła metry, uznałam, że wykręcę jeszcze cudem i wytargam Grafitka ze szlamu.
Udało się. Znów znalazłam się pod kościołem.

Po kilkunastu minutach w girlandzie i cud koszuli w kwiaty dotarł zięciu i razem zaczęliśmy tą samą trasę.
Naraz kazał skręcić z drogi.

- No ale rozkaz był cały czas drogą!
- No tak, ale teraz droga jest bita! Jedziemy tym duktem! I teraz po prawej, bliziutko, bo się zakopiemy, bliziutko, bo sobie urwiemy cuś, pomalutku bo wyboje.....
O rany. Niedawno gruchotało pod autem, na krajowej drodze. A ja go tu w szuwary wpycham.

Droga okazała się drożyną leśno-polną. Jechałam na długich, na jedynce prawie stale, wytężając krótkowzroczny wzrok przed siebie.

- A może by tak przeciwmgielne włączyć, lepiej widać!
- Ty chyba żartujesz, skąd ja mam ci teraz przeciwmgielne odnaleźć, ty się ciesz, że długie umiem włączyć!

Mokrutka przejechałam Grafitkiem przez pola i lasek, potem brzegiem ścierniska i hurra!
Dotarłam.
Grafitek został na polu bo co się będę pchać w kolejne zarośla i na piechotę jeszcze kawałek powędrowaliśmy.

Tam, zabawa i swawola, wygibasy hawajskie i nie tylko. Namiot spożywczy i koce wokół ogniska.

Przysiadłam na jednym z pledów.
Z łupnięciem tyłka tyłem do mnie zwalił się jakiś młodzian. Wyciąga papierosa, zapala i wciąga dym z lubością. Naraz słyszy szept do ucha:
- Nie pal przy mamusi bo się wkurzy! I nie pij tyle soków, bo ci zaszkodzi i wstyd będzie!
Odwraca się i ....
- O BOŻE, MAMO - CO TUTAJ ROBISZ????????
- Psa ci przywiozłam, żebyś go wyprowadził!
Wyraz twarzy syńcia BEZCENNY!

Niedoinformowany był, że matka zjedzie na imprezę.

Po chwili już dwoje dzieciąt spakowanych, ja i pies ruszyło do auta. Tu już tylko trzeba było macać nogą teren by kostek nie poskręcać. Ale ja mam latarkę przy kluczykach od auta więc widziałam.
Nie chcąc mnie puszczać samej tą samą drogą postanowiło mi towarzyszyć dwóch młodzianów.
Do ulubionego kościółka.

Ruszamy.
Znów wolno i spokojnie. Panowie kierują. Naraz jeden z nich zauważa, że minęliśmy wjazd w zarośla, więc jazda tyłem, szukanie i cel osiągnięty.
Nagle przed samochodem wyskoczył dzik. Wybiegł tak sobie jakby u siebie był i przecwałował na drugą stronę. Był o jakieś cztery metry od samochodu.
Słyszę z tyłu:
- Mogą inne wyskoczyć, jedźmy pomalutku!

No pewnie, ze pomalutku, cholercia jasna, na tych wybojach, dzieci z tyłu, pies chce dalej na dwór, mi gorąco, na zewnątrz komary szaleją, wyboje, chlupotanie, jęki rozciąganego auta, nasłuchiwanie czy coś odpada, obserwacja poziomu oleju, a te dziki sobie łażą! Jak po swoim!
Słyszę dodatkowo, że panowie latarek zapomnieli!
- To jak wy wrócicie!
- Damy radę!
- A jak was dzik zaatakuje? Może wam spraj na komary chociaż dam! Gazem go po oczach!

Nie chcieli. Uznali, że dzik szybciej nawieje niż oni.

Dojechałam pod kościół, wysadziłam panów i heja do miasta. Do świateł, do asfaltu!
Po 23 byłam pod domem, ściągnęłam męża do wnoszenia dzieci, bo pospały się w fotelikach z wrażenia.
No i tyle. Nie mogłam spać z emocji do późna. W końcu lektura mi pomogła.
A południe niedzielne nagrodziło mój stres zdobyczą z targowiska.

W piątek mój mąż z przyjacielem resetowali się na działce. Potem przenieśli imprezę do domu, gdzie mimo namawiania nie uległam i sobie podczas ich regeneracji dysków alpaki kawał sprzędłam.
W sobotę resetowała się młodzież.
Dzisiaj rano obejrzałam swoje auto. Wygląda z zewnątrz jak po wyścigu terenówek. Ubłocone, zaczepione gałęzie, wyszurane boki. A w środku piaskownica z wysuszonego błota, które naniósł Bajtek!

To ja się idę teraz opalać na działkę. Lato cudne! Posprzątam jak będzie chłodniej! Dziś ma lać, to może deszczyk pomoże trochę. Teraz czas na reset dla mnie!

Fart nie opuszcza

2011-09-04T17:53:00.006+02:00

Dzisiaj pojechaliśmy na targowisko bez celu.
Na to bardziej eleganckie miejsce. Pod Młynem.
Zresztą najczęściej bez myśli przewodniej chodzimy w takie miejsca.
Co prawda szukam obecnie zielonej halki do sukienki szydełkowej, ale najpewniej będę ją musiała uszyć.
Poradźcie przy okazji: czy kupić satynę, wiskozę czy bawełnę?
Sukienka jest z zielonej bawełny dziergana na szydełku.

A na targu czekał na mnie Pan z czesakami.
Zapytany o cenę wybąkał - 15 zł za sztukę!
No to przecież pójdę na rękę i stwierdziłam - To co tak Pan będzie z jednym stał w ten upał, wezmę dwa!!!
Na to słyszę: - O to dam rabat i za dwa należy się 20 zł!!!

:))))))))))))))))))))))) czujecie???????????

Zabytek to podobno z XIX wieku.
Niestety nie ma na to dowodu i tylko stan ogólny może to potwierdzać:

Po chwili oba czesaki trafiły do wanny i do ostrego szorowania antycznego brudu. Jeszcze mokrawe.

No i oczywiście od razu wrzosówka trafiła pod kolce.

Dobry Pan Mąż załata brzeg jednego z czesaków, który zaczyna gubić druciki po moim praniu i jeszcze posłużą w robocie.
Wymiary części roboczej - tej kolczastej 20 x 20 cm. Ważą trochę, więc po pracy nimi będę jeszcze większą kulomiotką, ale tu wystarczy kilka ruchów by kłaczki się rozczesały.

Lato dzisiejsze bardzo piękne było, więc dla Was jeszcze moje kwiatki z ogródka w prezencie:

Ja to mam szczęście!

2011-09-02T21:01:00.006+02:00

Wyskoczyłam na sekund pięć by w lumpku kupić dziecięciu koszulę hawajską na imprezę, a tam ta-dam czekał na mnie kosz niebylejaki z bawełną za 16 zł!

Firaneczka na małe okno i w połaci dachu

Oraz odpowiednia firanka pod suszącą się alpaczkę:

Koszula hawajska czekała w odpowiednim stonowanym kolorze, bo Synu broni się przed wariactwem jak może i brakuje mu mamusinej odwagi. Reszta dziatek ma szaleńcze przebrania.

i........... TADAM!!!!!!!!!!!!!!!! HAFTY POLSKIE NR 2/2011!!!!!!!!!!!!!!!!!!

One tak sobie na mnie czekały w kiosku!!!!
Blisko domu!!!!!
Zapodziały się Pani Kioskowej i nie oddała ich!!!!!

Sen wariata się ziścił.
Bardzo dziękuję Madzikowi Emade, bo się bardzo zaangażowała w szukanie gazety! Buźka!!!

Jeszcze Wam pokażę odnośnie alpaki czego nie przędę, ale zbieram i te farfocle ufilcuję albo cuś.
Się nie da tego i już.
Najgorsze to te drobinki o średnicy 0,5 cm i mniejsze, jak wesz się czepia taka malizna do włókna i ciężko ją odłowić. Drum by pewnie 3/4 tego przemielił, ale na szczotkach to robota głupiego i nie ma efektu.

PS. Lot ENT1916 szczęśliwie moje dziecko przywiózł do kraju. Zaraz wdepnie do mamusi.

Biała alpaka

2011-09-02T14:14:00.003+02:00

Kilka razy już wspominałam, że przędę alpakę. Przędę i przędę i nie mogę skończyć.
Tego szczęścia przyleciało ponad 10 kilo. Wielki wór wniósł kurier do domu i zaraz obskoczyły go moje zwierzaki. Nie mam niestety zdjęć z powitania bowiem te i inne przemieliły się podczas awarii dysku.
Wiele zdjęć mi wtedy poznikało i muszę je dopiero poodtwarzać.

Do rzeczy.
Wór wywaliłam na kawałek materiału i posegregowałam na włókna bardzo dobrej jakości, średnie i odpadki.
Najwięcej jest alpaki w bardzo dobrym stanie.

Jeszcze brudną próbowałam oczyścić przez wyczesywanie, ale poległam z ilością.

Sypał się piach niemiłosiernie i wybieranie resztek roślinnych też było ciężkie.
Alpacza wełna niby biała, ale już po kilku skrętach na kołowrotku zobaczyłam jak bardzo brudzi ręce i kołowrotek.
Chcąc stwierdzić jaka ilość będzie odpadków przygotowałam w foliówce kilo brudnej alpaki do prania:

Zabrałam się do prania i zrobiłam fotki z kolejnych kąpieli. Zobaczcie, ile brudu wypływa:

Na tym etapie (4 pranie) wełna jest na tyle czysta, że można ją już odłożyć do suszenia.
Głupi to pomysł prać na raz dwa kilo. Część pięknie wisiała w łazience, a część legła na starym ręczniku z powiewem wentylatora.
Mokrej alpaki jest mało, ale ona schnie i pęcznieje w oczach! Musiałam pilnować, by żadne moje zwierzę nie uwaliło się w puchu!
Już podczas suszenia wybierałam te części, które były czyściutkie i od razu nadające się do skręcania:

W koszyczkach zaczęło jej przybywać

A tu porównanie alpaki którą ja przerabiam z mieszanką alpaki z jedwabiem z WoW:

Kiedy już tak została przygotowana i część rozczesana czesakami mogłam spokojnie np. w czasie Wielkanocy odwrócić się od stołu i gości, założyć zieloną przepaskę i prząść do upojenia:

Cały czas lecą drobinki roślinne, więc ochrona i odkurzanie stały się mym nawykiem.
A jak już sobie poprzędłam cokolwiek, to oczywiście każdy motek był mierzony, ważony i opisywany

Póki co w daleką drogę poleciało półtora kilo w dziesięciu motkach:

cienka 2 ply

150 gr i 1030,5 m

158 gr i 1056 m

183 gr i 1297,5 m

średnia 2 ply

102 gr i 406,5 m

136 gr i 532,5 m

148 gr i 576 m

147 gr i 487,5 m

gruba 3 ply

148 gr i 330 m

142 gr i 328,5 m

153 gr i 229,5 m

Cała alpaka jest uprzędziona zgodnie z zamówieniem (cienka-średnia-gruba).
I oczywista - jest prana kolejny raz już na ekstra-wyjściowo!
Nie jest farbowana.
Nudzi mi się przy niej trochę, chociaż bardzo miła jest w pracy.
Aby tak się nie dołować nudnością ćwiczę sobie na niej kilometry i próby woolen i worsted, które jednak mi nie wychodzą tak jakbym chciała. Brakuje mi do pomocy drum cardera, co jednak jest poza zasięgiem i póki co dwie szczotki psie muszą wystarczyć.
Natomiast stać mnie na naciągnięcie męża na zakup składanej suszarki pokojowej (tesco 20 zł) i suszenie alpaki na niej.
Jeszcze muszę kupić kawałek starej firanki w lumpku, aby wełna nie spadała przez pręty.

Więc każdą wolną chwilę, którą pożarły przygotowania do ślubu i uroczystości rodzinne wszelkiej maści tudzież ostatni czas w pracy i kwękająca za mną działka poświęcam na przędzenie.
Muszę szybko skończyć i wysłać. Nie mam miejsca na następne rzeczy.

PS. A tymczasem siedzę i obserwuję LOT SAMOLOTU ENT1916 i w przerwie lecę szukać koszuli hawajskiej dla Synusia ulubionego na jutrzejszą imprezę szaleńców. Może i firanka się trafi :)

Wrzesień - czyli pora na wrzosówkę i moja wyprawa po złote runo

2011-09-01T12:16:00.004+02:00

W lasy Doliny Baryczy uciekam z miasta.
Zawsze tam jeździłam na grzyby, znajdowałam rośliny nie z tej bajki, miejsca dzikie i urokliwe.
Tam jest moja ostoja chociaż zawsze się gubię i zawsze mnie komary ogryzają do kości.

W końcówce sierpnia pognałam na spotkanie kogoś wyjątkowego.
To Pani Beata.

Serdecznie przyjęła mnie i mojego męża kiedy zjawiliśmy się po runo
owcy wrzosówki.
Zachwytom nad domem i okolicą nie było końca. Serdeczna, miła, otwarta, wspaniała Pani Beata ze sforą swoich psów zrobiła na nas wrażenie niezapomniane.
Po raz pierwszy widziałam z tak bliska wielkie psy Komondory!

Dom bajka. Najpiękniejsze miejsce jakie widziałam. To tak jakby ktoś urządzał go z moich snów.
Kiedy przemiła gospodyni zaproponowała nam kawę własnoręcznie ją zmieliła w młynku ręcznym.
Jakiż ona smak miała!!!!! Do tego przepyszne ciasto. I to wszystko na kuchni opalanej węglem, drewnem.......
Czujecie?
I te sprzęty - odratowane, z podarowanym życiem, starocie odszukane i wymuskane...... ech!

Na podwórku czekała na mnie wielka poszewka z runem.
Umawiałam się na trzy kilo, ale dopiero w domu okazało się, że dostałam tego szczęścia 8!
Oczywiście była to wełna prosto ze strzyży, nieprana. Behemot pierwszy się odnalazł przy pakunku i sprawdzał co za zwierzę pani do domu przyniosła.

W środku znalazłam 4 całe runa. Trzy brązowe, jeden szary.
Przed praniem wełna wyglądała tak:

Na górze jest futro brązowe, na dole szare. Nie było zanieczyszczone tak jak się spodziewałam, ot trochę słomy, traw, nasion.
Pachniało cudnie - ja lubię ten zapach! Jestem archetypem i nie potrafię nawet udawać, że to nie dla mnie.

Wykorzystując upalne dni ostatnie zabrałam się do prania.
Wcześniej wykoncypowałam, że lanolinę można trochę rozruszać w tłuszczu, więc ustawiłam swój piec na temperaturę 47 st (lanolina rozpuszcza się powyżej 42 st) i zrobiłam emulsję z oleju roślinnego.
Lałam "na oko" tego oleju, tak aby było dość.
Kiedy wkładałam wełnę od razu wypływały brudy. Miętoliłam ją delikatnie by nie pofilcować, ale na tyle mocno, by palcami poluzować jak najwięcej włosia.
Za każdym razem partię runa przenosiłam do innej miski z taką samą temperaturą i w kolejnej kąpieli dosypywałam amoniak. Dopiero na koniec używałam detergentu z octem, aby wymyć tłuszcz.
Tu się Franiu pierze, to pierwsza kąpiółka z olejem roślinnym :))))), widać jak brud emulguje!

Wyprane kawałki wkładałam do woreczka z firanki i wirowałam w pralce 2 razy. Potem takie strąki zarzucałam na sznurki i po kilku godzinach w takim upale miałam suche.
Dzięki pogodzie cztery owce uprałam w dwa dni.

Doglądający postępu Mąż zaczynał raz po raz dyskusję z archetypem na temat prania łowcy.
I cały czas uparcie powtarzał, że wełnę górale piorą w moczu. A on z synem są gotowi do poświęceń jeśli zasponsoruję beczkę piwa - na wyścigi wtedy dostarczą mi tego drogocennego środka.
Pognałam precz niestety dawcę, tego już moja dzikość by nie zniosła. :)

Pierwsza partia wyszła mi tłusta, widać pożałowałam detergentu. Ale za to tak sprawione włókno wyczyściło mi kołowrotek po alpace :)

Tak wygląda runo po praniu:

Brązowa wrzosówka ma takie piękne rudawe refleksy wymieszane z czarnym, a szara przypomina szetland!
Poza tym to chyba nie do końca jest taka zwykła wrzosówka, ma dużo bardziej puchate runo. Włos osiąga długość 18 cm. Chyba dostałam prima sort!

Od razu z pierwszej partii (tej tłustej) uprzędłam na dzikusa trochę metrów.
Na dzikusa - bo włos wyciągany od razu, bez rozczesywania, jedynie usuwając palcami resztki zanieczyszczeń. Powstała swoista wełenka yarn art 2ply w ilości 480 metrów i o łącznej wadze 265 gramów.
To takie dwa motki na razie.

Wełna jest cudna. Z tak grubo przędzionej powstać powinno okrycie wierzchnie. Nie suszyłam pod obciążeniem. Chciałam, by wszelkie zgrubienia były od razu widoczne.
Wymyślam fason płaszczo-opończy. Znakomicie pasuje do mojego dzieła z wełny spaniela!

Wracając zajrzałam na opuszczony cmentarz ewangelicki, jakoś dziwnie jest mi on bliski.

Jest zaniedbany teraz, a kiedyś widziałam go w lepszej kondycji. Od czasu do czasu ktoś z mieszkańców jednak z kosą musi przychodzić, bo inaczej już by samosiejki porosły wszystko.
Moim zdaniem tu się proboszcz miejscowy powinien wykazać i zachęcić mieszkańców do częstszego porządkowania.
Chyba warto.

Wzory Natalii Młodeckiej

2011-08-31T15:42:00.002+02:00

Długo wyczekiwane cichaczem pojawiły się w piśmie Haft Polskie nr 7/2011!!!!!
Pierwsze wzory tak bardzo lubianej i znanej u nas Pani Młodeckiej już dawno powinny zainteresować wydawnictwa z naszymi pasjami.
Rynek jest ubożuchny, tragiczny wręcz. Skala piractwa osiąga maksimum. Ale jak się nie dziwić, skoro tak mało jest u nas wydawnictw propagujących rękodzieło.
Bieda biedą, kryzys kryzysem, ale trzeba i naszej woli by powalczyć o wzory piękne, poszukiwane i wydane LEGALNIE!
Nie dla każdego jest dostępne pisemko z zachodu, ale cena zeszytu z naszych wydawnictw nie jest powalająca.

Bardzo się cieszę, że zdobyłam to wydanie, drugiego nie mam niestety.
Już nie było pisma w kioskach, bowiem sklepikarze mają określony czas na zwrot pisma do dystrybutora i w moim przypadku spóźniłam się o dzień.
Pozostało zarejestrować się na stronie czasopisma i próbować kupić.
Po pierwsze - wycofane już z obrotu pismo nie było dostępne w sklepie, więc znalazłam osobę odpowiedzialną za kontakty z kupującymi i napisałam prośbę mailem o informację. Zero odzewu!
Nic.
Mają mnie głęboko w piwnicy????
Odczekałam jakiś czas, zaglądam do Coricamo i jest!
Pismo sobie czeka. Nie wiem od kiedy.
Na maila dalej brak odzewu.
Zamówiłam więc to wydanie i jeszcze inne z hardangerem coby koszt przesyłki sensowny był.
Po tygodniu oczy napawałam własnym zeszytem!!!!

Po drugie - jakoś w każdej firmie w której pracowałam nieodłącznym pytaniem do klienta było takie formułowanie rozmowy, które mogło doprowadzić do sprzedania czegoś dodatkowo!
W tym przypadku byłby to na pewno zeszyt nr 2/2011 z kolekcji Złote hafty! Ten z Afrykankami!
Niestety nikomu nie zależy z wydawnictwa nawet na minimalnym kontakcie.
Przykre to.

Jak mam starać się o sprowadzenie dla mnie i chyba nie tylko dla mnie wzorów Nataszy Młodeckiej????

Po trzecie- strasznie nie lubię jak ktoś nie zadaje sobie trudu i drukuje nazwisko autora w takiej pisowni: Wzory Nataliji Mlodeckiej!
A przecież pięknie wyglądało by to tak: Wzory Natalii Młodeсkiej!
To, że autorka podpisuje się przez "L" to tylko brak w alfabecie anglojęzycznym naszego "Ł"!
W wymowie również należy wymawiać Ł.

Jaka Natalija???? Wszak to imię znane i na Ukrainie, i w Polsce i całym świecie! Dopuszczalne jest użycie takiej pisowni imienia jaka występuje w danym kraju.
Natalia i basta!

Przykro mi.
Przykro, że tak Hafty Polskie mają w nosie mnie szarego wyszywacza i projektanta.
I reprezentując sporo wzorów, będąc dla większości jedynym pismem nie potrafi nawet starać się o światowy poziom. Niechlujstwo.

Co dobre: na ich stronie można zakupić wzór w postaci elektronicznej - tu już koszt jest śmieszny.
I ten niezdobyty wzór też tam jest.
Jedyny to dzisiaj pozytyw o Haftach, bo tak mnie rozsierdzili.

Teraz muszę kupić znów chyba tylko u nich Złote Hafty z Afrykankami, nie wiem jednak czy już go nie mają, czy nikomu nie chce się wystawić jako numer archiwalny do sklepu. Będę szukać, do życia mi potrzebny!

I życzę sobie, by wzory Nataszy Młodetskiej można było kupić. I już! Tak normalnie.

Póki co są dostępne TU i TU. Daj Boże rozumu by kupować za granicą się nauczyć!

Tak niedawno

2011-08-28T20:03:00.002+02:00

Ślub się odbył.
Królewna poszła z domu jedną nogą, drugą jeszcze tkwi. Zaraz po ślubie pojechała Para Młoda na tygodniowy urlop nad morze, a teraz wrócili oboje do pracy, do meblowania swojego kącika, do organizacji życia we dwoje.

Całe wesele i ślub to praca przez około 1,5 roku, kiedy dzieci odkładały pieniądze, załatwiały masę spraw, chodziły na kurs tańca. Wszystko sobie sami zorganizowali i opłacili.

Zdjęcia są dość awangardowe, zastosowano w nich obiektyw "rybie oko" więc niespecjalnie czasem postać ludzka wygląda, ale w albumie papierowym jest to doskonale zorganizowane i całość ma smak i niespotykany design.
My - rodzice młodych otrzymaliśmy takie albumy oraz dwa filmy. Zwłaszcza drugi jest niesamowity.
Wam z niego mogę pokazać jedynie kilka ujęć fotograficznych, ponieważ nie ma go do tej pory na You Tube.
Chętnych zapraszam do obejrzenia zdjęć w albumie ŚLUB oraz w PLENERZE.
Chyba najwygodniej puścić sobie pokaz slajdów i klikać w odpowiednim dla siebie tempie.

Zdjęcia są autorstwa Feil - Fotografia Ewa i Łukasz oraz mojej rodziny.

Trzeba

2011-08-26T11:45:00.004+02:00

Zanim zacznę o przyjemnościach prawić i moim jednak wesołym życiu to wcześniej proszę przeczytajcie o Chustce u Doroty i o Millu.

Wszystko jest najmniej ważne, gdy nie ma po co, nie ma na co, nie ma za co w obliczu groźby.

Chustka walczy, w Jej przypadku liczy się każda złotówka. Nie jestem bogata. Miałam ostatnie 10 zł które zostały po opłaceniu spraw zaległych. To jest bardzo mało, może i wstyd taką kwotę darować ale wysłałam. Jeśli dziesięć osób wyśle chociaż te 10 zł to jest stówa!
Dziesięć złotych to albo chleb na pięć dni, albo paczka średnich fajek. Pomyślcie.
Napisałam tak konkretnie, bo może myślicie, że tylko wpłaty od tysiąca wzwyż są potrzebne.

Millu - to nasza koleżanka. Walczy z cukrzycą. Lekarze muszą odłożyć termin niezbędnej operacji ze względu na poziom cukru zbyt ryzykowny. Edyta już swoje przeszła. Jej córeczka musi mieć silną, zdrową mamę.
Została więc objęta nowym sposobem leczenia - lekiem o nazwie Victoza.
Bardzo drogim.

Już w toku jest działanie mające wspomóc zbieranie funduszy na specjalne konto w Fundacji, przygotowanie dokumentów i historii leczenia trochę trwa. Millu jest młodą osobą, pracuje. Nie są to jednak zarobki w jej domu pozwalające na wydanie 700-1000 co miesiąc na leki. .
Sama Edyta nie ma czasu czekać - też walczy - założyła bloga SŁODKA POMOC , szuka, pyta, biega.
Nie chce nic darmo, nie chce współczucia, jest silna, wierząca i zdeterminowana.
W Victozie pojawią się rozmaite rzeczy, może komuś się coś spodoba.
Ja na ten cel na pewno coś przygotuję. Blog dopiero zaistniał. Jeszcze jest cichy, adres znajdziecie u mnie po prawej stronie. Tam też pojawi się konto do wpłat na leczenie Millu.

Wiem, że część osób wzruszy ramionami, część uzna, że wpłata raz w roku na Orkiestrę jest w porządku, przekazujecie 1% na pomoc dla wszystkich potrzebujących, pomagacie indywidualnie i zbiorowo.
Nie omijacie żebraka, dajecie na tacę.
W zbieraninie, w drobiazgach jest największa siła.
Pomoc to nie tylko kasa. Pomoc to także dobra myśl, modlitwa, wiedza.
Piszę o tym, bo trzeba.
Bo nie można udawać, że życie to jakoś się potoczy.
Nie jesteśmy w stanie całego świata dźwignąć, ale kilogram - owszem.

PS. Info od Edyty:
Zmiana nazwy bloga Millu wynika z potrzeby unikania nazwy handlowej leku, Edyta za radą przemianowała go na SŁODKĄ POMOC. Cel się nie zmienił.

Klient nasz pan

2011-08-23T13:36:00.005+02:00

Kilka refleksji mi się nasuwa po trzech tygodniach pracy.
Pierwsza myśl to taka, że praca w godzinach "sklepowych" zabiera życie domowe. Nie byłam w stanie ogarnąć tego wszystkiego, co byłam w stanie po godzinach "biurowych".
Stąd moja nikła obecność na blogowisku.
Pracowałam od poniedziałku do soboty. Pojedyncza niedziela zbyt mało dawała wolnego.

Nieszczęśliwe więc muszą być te Panie, które wbrew ich woli los ustawił za ladą. Sądzę jednak, że istnieje duża grupa pasjonatów, z żyłką kupiecko-handlową, najlepiej we własnym sklepie - które to zajęcie uważają za spełniające.
Są też osoby, które bez względu na to jaki mają do zajęcia stosunek wykonają pracę wzorowo i w najlepszym stylu, przełamując schematy i starając się przez zajęcie przyśpieszyć mijanie czasu.
Te nie będą bezustannie patrzeć na czasomierz.

Druga myśl - to wzajemny stosunek SKLEPOWEJ i KLIENTA.
Stojąc za ladą targa nami dwojaka myśl - JA MISTRZU, JA SŁUGA.
Mistrzu - bo łapiemy się na myśli jaka to ze mnie istota nadzwyczajna, piękna, talentna i zachwycająca , sługa - bo "co ja tutaj robię????? widać niedojda ze mnie życiowa".
A prawda po środku jak zwykle :)

Pamiętając jak do pasji doprowadza mnie osaczanie przez ekspedientki w niejednym sklepie W CZYM MOGĘ POMÓC????? - nie użyłam tego sformułowania ani razu.
Oczywiście stawałam za każdym razem na powitanie, witając lub uśmiechając się. Co trzeci klient wydusza z siebie słowa powitania, reszta lezie z marszu czasem niedokładnie patrząc gdzie wchodzi.
Jeden zapytał czy może wejść z psem! Właziły miłe panie i przystojni faceci ze skarbami na smyczach. Uważam, że ogólna kultura od nas tego wymaga by o pozwolenie zapytać. Zwłaszcza gdy siąpi na dworze a piesek lubi łapami się na blacie przywitać, czy obetrzeć uszmudrany pysk o spodnie innego klienta. Zresztą uczulenie na zwierza dotyczy nie tylko dzieci.
No, ale może się czepiam.

Wiem jak lubię popatrzeć, zapamiętać wzrokiem, czasem zapytać o coś bez chęci lub możliwości kupienia. Pozwalałam więc na to. Jeśli wyczuwałam - wtedy padało pytanie CZY MOGĘ COŚ BLIŻEJ POKAZAĆ, COŚ PODAĆ?

Klient przychodzi albo uwarunkowany, albo całkowicie zagubiony. Są klienci bezczelni i z miną władcy świata oraz przepraszający, że żyją. Artyści i nudziarze.
Dla jednych zakup 1,80 czy 1,70 gumki do majtek to decyzja życia. Inni biorą bez własnego zdania wszystko co im zasugeruje sprzedawca.
Osobiście podpowiadałam najtańsze rozwiązania, sposoby. Dzieliłam się z niektórymi wiedzą a od kolejnych ją pobierałam. Lubię ludzi.
Nie wyśmiewałam się z ich wyboru. Nie dziwiłam się.
Kiedyś córka powiedziała mi, jak to do jej sklepu wszedł klient chcący kupić suszarkę do suszenia ciała bo nie chciał używać ręcznika. Wybrała mu najlepszy model. Można? Można.
Trzeba pozbyć się schematów a nie szarogęsić się z opinią.
Ale też biegnąc z poradą, ze sposobem lubiłam trafić na bystrzaków co w lot łapią. Niestety często nadziewałam się na takich, co do których tylko zdaniami prostymi - przenośni nie są w stanie pojąć.
A ja nie lubię okrągłymi zdaniami jak w szkole. Lubię rozmawiać z takimi co znają trochę ogólnie dostępnych tekstów literackich i nie trzeba im tłumaczyć zdania po zdaniu. Nauczycielem przestałam być dawno temu.

Miałam w sklepie dość dużą grupę klientów wampirów. Takich, co muszą przelać wszystko co akurat mają na języku. Opowieści o cudownie uszytych firankach z takimi a takimi frędzelkami, na to zasłonki uszyte znów tak i siak, ulubiony fotel mężowski obity taką a taką tkaniną a do tego muszę poznać cały rozkład mieszkania i stan zdrowia szwagra.
Wylewają tak z siebie niedostatki życia rodzinnego lub sąsiedzkiego zamęczając każdego na swej drodze.
Doskonale wykorzystałam tu swój dar wyłączania się. Polega on na tym, że nie słuchając, nie przyjmując informacji zalewającej mi mózg kiwam głową w odpowiedni sposób - na tak lub nie, wydobywam z siebie głosy "o jej, ach, no proszę" i w ten sposób nie dopuszczam wampira.

Pewnie, że zdrowiej jest przerwać i rzec - nie interesuje mnie to! Próbowałam wiele razy, ale z mizernym efektem. Większość sądzi, że nie ma takiej osoby, którą nie zajmują wieści o Dodzie, nieślubnym dziecku aktora czy tuszy celebrytki z ekranu.
Znając masę ludzi, tylko kilka z nich potrafi empatycznie wyczuć, czy ja tego słucham. Reszta nie rozumiejąc, nie wyciągając wniosku po prostu się obrazi.
Nie na tym to polega, by bezczelnie z buciorami komuś porządkować charakter, ja tak nie potrafię. Moją ucieczką jest wtedy unik, nie starcie.
Nie zamierzam komuś niszczyć szczęśliwości jeśli podobają mu się kotki w kwieciu. Dla mnie one oczywiście załatwiają sprawy fizjologiczne, mają wytrzeszcz oczu dziwny. I skoro w zachwyt nad nim wpada starsza pani - to mogę ją podziwiać w dwóch zdaniach za trudy pracy, a nad resztą się "wyłączyć".

Dzięki tej umiejętności mogę stwierdzić, że pracowało mi się dobrze. Mile zostałam przyjęta i pożegnana. Jestem "zaklepana" na wszelaką ewentualność zastępstwa. Zarobione pieniądze wydałam na pilne życiowe sprawy, nie do końca mam jeszcze pewne zobowiązania załatwione, ale udało się chociaż częściową zapłatą znak życia dać i pamięci.

Dziś porządkuję dom. Jutro mam do załatwienia bardzo ważną sprawę, która też nie pozwoli skupić się na opowieściach dla Was. Zatem niedługo coś napiszę.

PS. Nie chcąc Was umęczać wklepywaniem durnowatych literek, ale jednak chcąc pozbyć się spamerów usunęłam opcję wpisywania komentarzy przez Anonimów.
Wszelkich znanych mi Anonimów bardzo przepraszam, ale nagabywanie mnie do podjęcia prac porządkowych w Kaliszu już stało się nudne :))). Jeśli nie spełni to zadania włączę moderowanie komentarzy, wszystko po to by unikać literek.